τω αγνώστω θεώ

Tι έλεγε όλο το βράδυ δεν ξέρω, άκουγα όμως τις σκέψεις του στο μυαλό μου να πηγαινοέρχονται, σαν βήματα πάνω κάτω σε μια κάμαρα σκοτεινή. Eίχε τραβήξει την παρουσία μου κοντά του και μου μιλούσε. Κι όπως το κορμί μου κοίτονταν κοιμισμένο και ανήμπορο, όλη η ύπαρξη μου ήταν εγκλωβισμένη στα λόγια του. Δεν ήθελε το κακό μου, αυτό το γνωρίζω με σιγουριά. Βασανιζόταν ο ίδιος περισσότερο απ’ ό,τι εγώ. Αλλά δεν ήξερε (;) πως η σκέψη είναι δυνατότερη απ’ την ύλη. Πως μ’αυτήν προσελκύεις τις ψυχές όπως το φως τα έντομα…

Αν ξύπνησα είναι γιατί, έχω κάνει αυτό το ταξίδι αμέτρητες φορές, και η εκπαίδευση μου είναι αρκετά καλή για να αποδεσμεύομαι όταν χρειάζεται. Με την πρώτη ανάσα μου όμως, ένας επίπονος λόξυγκας άρχισε να με παιδεύει και δεν ησύχασα μέχρι να φάω και να πιω, μέχρι να ισχυροποιήσω τους συνδέσμους μου με τον υλικό κόσμο. Ομως ξέχασα να κάνω κάτι ουσιώδες. Να βάλω το σώμα μου κάτω από τρεχούμενο νερό, μέχρι να διακόψω πλήρως την επαφή που είχα μαζί του.

Παραζαλισμένη τριγυρνούσα όλο το πρωϊ, το στομάχι μου ανακατεύονταν, τα μέλη μου αδρανούσαν. Ηταν λογικό. Τόση ώρα μακρυά απ’ τον εσωτερικό ήλιο, αντί να αναπληρώσω δυνάμεις είχα ξοδέψει κι όσες μου απόμεναν. Ξέρω ακόμα, πως μην έχοντας διαχωρίσει ακόμα τη σκέψη μου απ’ την δική του, και για όσο αυτός παρέμενε ξύπνιος, θα διατηρούσα μια στοιχειώδη επικοινωνία. Ομως όλα αυτά, τα θεωρούσα συμπτώματα δυσπεψίας ή μιας επερχόμενης ίωσης και αδιαφορούσα για την πραγματική αιτία.

Φτάνοντας το μεσημέρι, έπεσα εξαντλημένη στο κρεβάτι και μία θλιβερή νάρκη πήρε την θέση του ύπνου. Χρειάστηκε μια ολόκληρη ώρα και οι ακούραστες προσπάθειες των συντρόφων μου του ζωϊκού βασιλείου για να με επαναφέρουν στην εγρήγορση. Και μόνο τότε συνειδητοποίησα τι συνέβαινε, όταν ένιωσα να μη θέλω το φως, όταν παρακαλούσα να πέσει το σκοτάδι όσο γρηγορότερα γινόταν. Αυτή δεν είμαι εγώ είπα στον εαυτό μου. Κι όμως ακόμα ένιωθα αδύναμη, ένιωθα να χάνομαι, να υποκύπτω σε μια φθορά ανεξήγητη, σε μια απογοήτευση και απελπισία, σε μια πλήρη ματαίωση όσων αγαπούσα και για όλα όσα αγωνιζόμουν.

«Θα γνωρίσεις την αλήθεια και η αλήθεια θα σε ελευθερώσει». Και μ’αυτή τη σκέψη, γύρισα πίσω στον χρόνο και βρήκα την αιτία της κατάστασης μου. Τα υπόλοιπα ήταν υπόθεση δέκα λεπτών μέχρι να συνέλθω εντελώς…

Ομως αγαπημένε μου, γιατί αυτός είσαι, σε ικετεύω.. Τώρα που γνωρίζεις, μην αφήσεις άλλο ένα τέτοιο βράδυ να μας βρει…

Τα υπόλοιπα ήταν μισοσβησμένα στο γράμμα που κρατούσα στα χέρια μου, σαν να είχαν στάξει δάκρυα πάνω του και είχαν θολώσει τις γραμμές του μελανιού. Το είχα βρει καταχωνιασμένο σ’ άλλο ένα από εκείνα τα σκονισμένα συρτάρια του μυαλού μου και το κοιτούσα με απορία.. Δυό φορές μέσα σε λίγες μέρες.. Περίεργο..

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιανουαρίου 21, 2007.

6 Σχόλια to “τω αγνώστω θεώ”

  1. κάτι τέτοια κείμενα θα ήθελα πολύ να είχα γράψει, η μάλλον να μπορούσα να έγραφα συνέχεια.

    μπράβο κορίτσι μου.

  2. μπράβο! τα υπόλοιπα τα είπε ήδη ο ρο!

  3. “Θα γνωρίσεις την αλήθεια και η αλήθεια θα σε ελευθερώσει”
    αδελφή μου και αν δεν θέλει…την λεφτεριά;

  4. @ roidis & ioudas

    καλοί μου φίλοι, πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω τι κάνει την διαφορά σ’αυτό ή άλλα κείμενα, αλλά όπως και να ‘χει ευχαριστώ..

    όμως.. θα θέλατε ίσως το αποτέλεσμα αλλά όχι την πραγματικότητα που ήταν η αιτία συγγραφής του.. εγώ σίγουρα όχι πάντως..

    @ parafonos

    ο ποιος να μην θέλει την λεφτεριά?

  5. Πολύ όμορφο . Καλημέρα . :)))

  6. – καλημέρα ! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: