θέση αρ. 4

Το εισιτήριο γράφει «αρ. θέσης 4». Ωραία, λες, θα κάθομαι μπροστά χωρίς να βλέπω τις πλάτες των άλλων γυρισμένες προς εμένα. Θα βλέπω τον δρόμο να ανοίγεται μπροστά μου ατελείωτος, την διαχωριστική γραμμή να εκτείνεται σαν βέλος προς τον προορισμό.

Μα αυτό το ταξίδι κάθε φορά είναι ένα πισωγύρισμα στην πραγματικότητα, φεύγεις για να ξανάρθεις μονάχα. Για να γεμίσεις τις αποσκευές σου με αναμνήσεις και εικόνες, με ήχους διαφορετικούς, με αγγίγματα μερικές φορές ή έστω με την ελπίδα αυτών. Στην θέση αρ. 4 το βλέπεις καθαρά. Την διαχωριστική γραμμή να εκτείνεται και να επιστρέφει πάλι πίσω..

Φοράς τα καλά της στην ελπίδα και την επιθυμία, φουσκώνεις τις βαλίτσες σου με προσμονή και ξεκινάς. Στην τσέπη σου τελευταία στιγμή ρίχνεις την περιέργεια, όπως την βρήκες στο τραπέζι λίγο πριν φύγεις. Μέχρι να φτάσεις, ατενίζοντας τον δρόμο, έχεις ήδη τσαλακώσει και την ελπίδα και την επιθυμία κι ελπίζεις η προσμονή τουλάχιστον να έχει λιγότερες φθορές. Η περιέργεια ήταν ήδη ένα κουβάρι, από την στιγμή που την έριξες στην τσέπη σου. Θα μπορούσες σκέφτεσαι, να τα στρώσεις όλα στην διαχωριστική γραμμή που εκτείνεται μπροστά σου και να σιδερώνονται από τα χιλιόμετρα που περνούν..

Οταν κάθεσαι στην θέση αρ. 4, είναι αδύνατον να κοιμηθείς. Κοιτάς κατάπληκτος αυτό που έρχεται, ακόμα κι αν η εικόνα είναι οικεία, προσπαθείς να μαντέψεις τι θα βρεις στο τέλος του δρόμου. Οπως τα μάτια του παιδιού, που ανοίγει το πακέτο του δώρου, παρόλο που αυτό περιέχει αυτό που τόσο επίμονα είχε ζητήσει. Ωωωω! αυτή τη στροφή, αυτή την εξέλιξη της ιστορίας δεν την έχω ξαναδεί λες… Εκτός ίσως από την διαχωριστική γραμμή του δρόμου που εκτείνεται ατελείωτη..

Νομίζεις πως παρακολουθείς το τοπίο, μα παρακολουθείς τις ίδιες σου τις σκέψεις. Που τρέχουν, καταπίνουν μέτρο μέτρο την απόσταση από σένα σε κάποιον άλλο. Παρακολουθείς την φαντασία σου, να φτιάχνει εναλλάξ όνειρα και απογοητεύσεις και ενδιάμεσα κάνεις μικρές στάσεις μετρώντας ποιους και πότε θα δεις. Μα γρήγορα ανακαλύπτεις, πως κάθονται κι αυτοί παραταγμένοι κατά μήκος της διαχωριστικής γραμμής..

Ευτυχώς για σένα, η διαδρομή δεν είναι μεγάλη. Διαφορετικά θα κινδύνευες να βυθιστείς τόσο σ’αυτή την διαχωριστική γραμμή, να εντυπώσεις τόσο πολύ το μήνυμα της που να σε κάνει να γυρίσεις πίσω.. Πριν ξεκινήσεις καν..

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιανουαρίου 26, 2007.

3 Σχόλια to “θέση αρ. 4”

  1. Τα τελευταία χρόνια έκανα πολύ συχνά ταξίδια. Κάθε 1-2 μήνες το πολύ έφευγα απ’ την Αθήνα για διάφορα μέρη, όπου με περίμεναν φίλοι καλοί. Το τελευταίο ταξίδι το έκανα πριν 5 μήνες, για τον πιο σημαντικό προορισμό της ζωής μου… Είχα αριθμό θέσης Νο4… αλλά η διαδρομή ήταν μεγάλη… Ξεχνιέται άραγε ποτέ το μήνυμα της διαχωριστικής αν εντυπωθεί τόσο βαθιά;…

  2. Είναι μερικές διαδρομές τόσο μεγάλες που αφήνουν πίσω τους μία ατέλειωτη διαχωριστκή γραμμή, χαραγμένη μέσα σου τόσο βαθιά, που στο τέλος γίνονται ένα με σένα.. Πως να ξεχάσεις τον εαυτό σου?

  3. Αυτή τη φορά, με έστειλες με την κρυμμένη αλληγορία του λόγου σου. Και αν δεν ήμουν σίγουρος, τώρα είμαι πως έχεις την ψυχή του συγγραφέα : ) …
    Μα, να θυμάσαι, τα ταξίδια πρέπει να γίνονται κι αν ακόμα μερικές φορές φαίνεται σα να χάθηκε ο προορισμός… Εξάλλου, κάποιος οδηγεί έχοντας τα δικά του σχέδια που δεν μπορείς να ξέρεις.
    Σ’ ευχαριστώ για την αποκάλυψη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: