o δρόμος για την ανάσταση περνάει απ’ τον σταυρό..

 

Ηθελα να γράψω σήμερα, για δυό μάτια αγαπημένα. Που βελούδινα, όλο ζωή με κοιτούσαν όλο το απόγευμα καθώς πίναμε καφέ. Για το πως, μετά από τόσο καιρό, βρήκα στην παρέα της Ραφφινάτα μία αξιέπαινη εκπρόσωπο του θηλυκού γένους, και γιατί όχι; μία φίλη..

Ηταν πρωϊ και νύχτωσε μέχρι να αποφασίσουμε να χωρίσουμε. Δεν ήταν ο καφές και τα τσιγάρα, ούτε το οκείο περιβάλλον και για τις δύο μας,  που μας κράτησαν τόσες ώρες εκεί.. Ηταν αυτή η αίσθηση του άλλου, που δεν ήταν ποτέ άλλος, που ήταν εγώ κι εσύ, μαζί.. Δεν συνάντησα για πρώτη φορά την φίλη, συνάντησα λες μετά από καιρό τον άνθρωπο που ήξερε, που καταλάβαινε. Που λες και είχαμε ήδη μοιραστεί, τις ίδιες εμπειρίες, τις ίδιες σκέψεις και απλά αναπληρώναμε το κενό που η ζωή μερικές φορές μας επιβάλλει… Γι’ αυτήν ήθελα να γράψω.. Για τα βελούδινα μάτια όλο ζωή, για το χαμόγελο που ηρέμησε την ψυχή μου, για την οικειότητα, για μια τυρόπιτα που βρήκε επιτέλους το δρόμο της.. Και για το πως κανείς δεν μένει τελικά πεινασμένος σ’αυτή την ζωή, αρκεί να περιμένει..

Και μετά είδα την Χολή. Σαν κάποιος να την πλησίασε στο στόμα μου μ’ένα σφουγγάρι. Χολή και ξύδι.. Θυμήθηκα τον σταυρό και προσπάθησα να ελπίζω στην ανάσταση. Μα δεν με άφηνε η απορία. Γιατί , ποιος ο λόγος να υπάρχει, γιατί στο κάτω κάτω εγώ να πρέπει να είμαι πάνω σ’αυτό τον σταυρό και όχι κάποιος άλλος. Κάποιος που να ματαιοδοξεί στην ιδέα του Σωτήρα και μιας ανάστασης αμφισβητούμενης.

Απορούσα με αυτόν τον ξένο, που μαύρισε την ανάμνηση του χαμόγελου της Ραφφινάτα στα μάτια μου με την χολή του.. Τι θα κέρδιζε απ’ αυτό? Παρείσακτος ανάμεσα στους φίλους μου, ανάμεσα στα πλάσματα που λατρεύω βρέθηκε για να σπείρει (όπως θα ήθελε) την διχόνοια, ίσως και την αμφιβολία.. Ομως ο ξένος δεν με έχει συναντήσει ποτέ, και δεν γνωρίζει ποια είμαι, δεν γνωρίζει αυτούς που με έχουν συναντήσει και που η καρδιά τους είναι γεμάτη αγάπη.. Πετάει μόνο Χολή και ονειρεύεται έναν σταυρό που δεν θα μπορούσε να σηκώσει. Ισως μόνο και μόνο για να αυταπατάται πως είναι Σωτήρας…

Την έφτυσα την Χολή του. Μόλις. Και ξαναγύρισε στην καρδιά μου η Ραφφινάτα. Αυτή φτάνει. Είναι αρκετή για να πεις Ευχαριστώ και Τετέλεσται.

 σ’ ευχαριστώ καλή μου, δεν ξέρεις πόσο..

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιανουαρίου 29, 2007.

5 Σχόλια to “o δρόμος για την ανάσταση περνάει απ’ τον σταυρό..”

  1. Δυο εκλεκτές κυρίες των blogs.

    Να είστε και οι δυο πάντα καλά 🙂

  2. μη με βάζεις να γράφω «φιλάκια» κι «αγκαλίτσες»….
    και ποιος ξινός ξένος το παίζει Σωτήρας να του ξηγηθούμε Και Πειραιώτικα;

  3. @ the Return

    ευχαριστούμε κύριε μου, μας σκλαβώνετε!

    @ Raffinata

    ουφ, άντε μωρέ το όργιο.. είδε φως και μπήκε κάπου και δεν είναι να ασχολείται κανείς μαζί του.. φαντάσου ότι έχει την αλαζονική πεποίθηση πως τα έχει μάθει όλα όσα ήταν σ’αυτή την ζωή και είναι έτοιμος να αναληφθεί εις Κύριον! 😉

  4. Να τολμήσω να φανταστώ, τι φτιάρισμα έπεσε για όλους τους blogrollιασμένους και των δυονών σας;

  5. να σου πω φοίβε μας..

    όταν είδαμε ότι τα φτυάρια τα «παίξαν» και πως θα χρειαζόταν εκσκαφέας, εγκαταλείψαμε την προσπάθεια και πήγαμε σπίτια μας..

    λοοοολ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: