οι πόρτες

Οι πόρτες είναι κλειστές και σκεβρωμένες. Φουσκωμένες από τις βροχές που τόσα χρόνια έπεφταν πάνω στο ξύλο, στους βαρείς μεντεσέδες, στο πόμολο. Πάνω ανάμεσα στα καγκελάκια, έχουν φυτρώσει άγ(ρ)ιες περικοκλάδες και τα μάτια μπερδεύονται όταν κοιτάνε έξω.. Και μέσα είναι αδύνατον να δεις το παλιό πανέμορφο κτήριο να στέκεται. Θάμνοι και ζιζάνια έχουν κλείσει την είσοδο και έχουν απομονώσει την θέα.

Ενα βαρύ μαντεμένιο ρόπτρο, σε σχήμα χεριού, έχει μείνει εκεί να θυμίζει πως η πόρτα είναι υπαρκτή. Με μια υπόσχεση, απατηλή συνήθως, πως αν το χτυπήσεις θα πάρεις απόκριση. Και δεν είναι παρά ο αέρας που σαλεύει στα αγριόχορτα, που φτιάχνει μια ψευδαίσθηση απάντησης, πάντα ναι, όταν χτυπάς. Οταν ρωτάς, είναι κανείς εκεί? Εμεινε κανείς ζωντανός?

Φαγωμένη απ’ τον αέρα, τρίζει και χτυπάν τα δύο φύλλα μεταξύ τους ακόμα και στην ανάσα του περαστικού που κοντοστέκεται. Πάντα ναι είναι η ψευδαίσθηση που δημιουργούν. Κι αυτός γυρνάει, λες και κάποιος του μίλησε κατευθείαν στην ψυχή και απορεί. Μα βλέπει μόνο την πόρτα ασάλευτη. Προσπερνάει γιατί βιάζεται.

Στεγνώνει ο ήλιος το βερνίκι, ξεραίνει το ξύλο το κάποτε καλογυαλισμένο και μετρημένο σωστά. Τώρα υπάρχουν μόνο φλούδες που κρέμονται σαν νεκρό δέρμα από την πόρτα, σαν σκέψεις και όνειρα που ξεφλουδίζουν όπως οι αναμνήσεις.

Kι όμως, στο βάθος το σπίτι είναι ανέπαφο. Γεμάτο παράθυρα με λευκές κουρτίνες που ανεμίζουν στην λιακάδα, και μόνο το χρώμα έχει αλλάξει, για να πάρει αυτή την πατίνα του χρόνου , που το κάνει να δείχνει ακόμα ωραιότερο. Μέσα στο πιο μεγάλο, στο πιο τρυφερό του δωμάτιο κοιμάται η Ψυχή, μαγεμένη από ξόρκια και λόγια ύπουλα. Τα καστανά της μαλλιά, είναι απλωμένα στα σεντόνια δίπλα της και ένα αιώνιο χαμόγελο στολίζει το πρόσωπο της. Φαίνεται πως και στον Υπνο η Ψυχή ελπίζει…

Μα κανείς δεν μπορεί να την φτάσει. Γιατί οι πόρτες στέκουν ταλαιπωρημένες αλλά γερές ακόμα. Περνάνε οι εποχές κι αυτή εκεί, γίνεται όλο και πιο βαριά, όλο πιο δύσκολη να ανοίξει. Θα ‘θελε την απόφαση ενός ήρωα, να την χτυπήσει με τόση ορμή που να την ρίξει.. Να περάσει πάνω απ’ τα χορτάρια, και να δει τις κουρτίνες να ανεμίζουν. Εχοντας πίστη πως η Ψυχή στο πρώτο άγγιγμα του, θα τεντωθεί και θ’ανοίξει τα μάτια της…

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιανουαρίου 30, 2007.

9 Σχόλια to “οι πόρτες”

  1. Για μια τέτοια Ψυχή, γίνομαι ήρωας και ρίχνω πολλές κλειστές πόρτες.

  2. *aramis

  3. για έναν τέτοιο ήρωα νομίζω πως η Ψυχή αξίζει να περιμένει και να ονειρεύεται..

  4. Παραδόξως, το πιστεύω πως στο βάθος το σπίτι είναι ανέπαφο. Μα οι ήρωες σήμερα σπανίζουν και συχνά βαρύ σταυρό σηκώνουν. Ίσως πάλι, απλά να μη συνηθίζουν να βιάζουν τα σπίτια.
    Αλλά, τί όμορφος λόγος!

  5. To σπίτι φυσικά και είναι ανέπαφο. Και οι ήρωες αξίζουν την είσοδο τους σ’αυτό, ακριβώς γιατί είναι σπάνιοι. Διαφορετικά δεν έχει κανένα νόημα να μπουν, δεν θα έλυναν τα μάγια. Εξάλλου το σπίτι είναι ανοιχτό, κανείς δεν θα το βιάσει. Η πόρτα όμως είναι άλλο θέμα..

  6. Ξέρεις τι είναι χειρότερο isis;
    Να βρεθεί αυτός ο ήρωας, να καταφέρει ν’ ανοίξει την πόρτα, να λύσει τα μάγια, να ξυπνήσει την Ψυχή… και μετά να φύγει…

  7. οι ήρωες αυτοί κατά έναν περίεργο τρόπο δεν μας εγκαταλείπουν ποτέ ξέρεις.. ακόμα κι αν δεν είναι κοντά μας 🙂

  8. Ναι… το ξέρω… 🙂

  9. μ’αρέσει πολύ γιατί έχει μυρουδιές από βερνίκι, ξύλο και λιακάδα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: