stargates

Μόλις μπαίνει ο Φεβρουάριος αρχίζουν και μισανοίγουν οι Πύλες του Κόσμου. Δειλά στην αρχή, ίσα που σκάνε κι εσύ κρυμμένος πίσω τους, προσπαθείς να δεις τι είναι απ’ την άλλη μεριά, μέσα από τη σχισμή που γίνεται στα κουφώματα. Καθώς η Πύλη ανοίγει κι άλλο, δεν χωράς να στέκεις πίσω της και βγαίνεις μπροστά. Στέκεσαι στη μέση του δωματίου της πραγματικότητας και το ‘χεις πάρει απόφαση πως ό,τι και να γίνει, είναι πια αργά για να κάνεις πίσω. Σε ενθουσιάζει η ιδέα ότι κάτι άγνωστο ανοίγεται επιτέλους μπροστά σου. Ακριβώς όπως συμβαίνει και με τα δώρα. Είναι η χαρά του να σκίζεις το περιτύλιγμα, ακόμα και αν από μέσα πεταχτεί ξαφνικά ένας τρομακτικός αρλεκίνος με ελατήριο..

Ολο τον Ιανουάριο το σκοτάδι βαθαίνει τόσο, και γίνεται τόσο πηχτό που σε πνίγει. Παλεύεις να πάρεις ανάσα, κουνάς τα χέρια και τα πόδια σου σαν να κολυμπάς να βγεις στην επιφάνεια, μα μάταια. Στο τέλος πέφτεις σε μία παραδομένη θλίψη και σηκώνεις αυτό το σκοτάδι στους ώμους σου μηχανικά. Δεν κλαις και δεν γελάς, απλά προχωρείς σκυφτός μέρα με την μέρα χωρίς να το αναλύεις άλλο. Δεν θυμάσαι καν αν τα πράγματα έχουν βελτιωθεί στο παρελθόν και πως έγινε αυτό. Κι αν το θυμάσαι το αντιμετωπίζεις με εκείνο το μπλαζέ πικραμένο χαμόγελο που λέει «πάνε, πέρασαν αυτά».

Και τότε μπαίνει ο Φεβρουάριος. Εξω κάνει κρύο, η άνοιξη αργεί ακόμα, οι ορμόνες σου κοιμούνται ακόμα σιγουρεμένες στα ζεστά. Αλλά κάτι αλλάζει. Είναι αυτές οι Πύλες που ανοίγουν. Κι όπως οι μεντεσέδες τους είναι πανάρχαιοι, ακούς το τρίξιμο και απορείς. Μπερδεύεσαι και δεν καταλαβαίνεις αρχικά τι συμβαίνει. Φαντάζεσαι πως τα ποντίκια του κόσμου κάτι ροκανίζουν στην φωλιά τους. Οι Πύλες ανοίγουν κι άλλο. Και βγαίνεις καταμεσίς του δωματίου. Ολο θάρρος, όλο περιέργεια, όλο ενθουσιασμό. Νιώθεις την αδρεναλίνη να ξυπνάει, και να τρέχει σ’ όλο σου το σώμα, από την αγωνία.

Τότε θυμάσαι, πως κάθε φορά το Φεβρουάριο συμβαίνει αυτό. Και ξέρεις με μια ήρεμη σιγουριά πως σε λίγο, νέα όνειρα θα φανούν στο κατώφλι σου. Mέχρι να ανοιχτεί πλήρως μπροστά σου το Νέο, νιώθεις να τρέχουν ανάμεσα στα πόδια σου όλες οι ευκαιρίες που στερήθηκες την υπόλοιπη χρονιά. Τα κακτοποιούν όλα με τρόπους θαυμαστούς, λαδώνουν και τους μεντεσέδες ακόμα και η Πύλη δεν τρίζει πια. Σου φέρνουν το πιο αναπαυτικό κάθισμα, να ξεκουραστείς και απλώνουν στα πόδια σου ό,τι θελήσεις. Οσο μικρό και όσο μεγάλο μπορεί να είναι αυτό. Πριν το σκεφτείς, πριν το επιθυμήσεις, πριν καν περάσει σαν βέλος απ’ την καρδιά σου..

Κι εκεί γύρω στα μέσα του μήνα πάνω κάτω, έρχεται η στιγμή της κορύφωσης. Χωρίς ποτέ να έχει μια ημερομηνία σταθερή, λες και ταλαντώνεται σε ένα εύρος μιας βδομάδας περίπου. Ομως την αναγνωρίζεις. Είναι τόσο καθαρή, λαμπερή και διαυγής που μένεις ασάλευτος από την ομορφιά της. Κάτι περνάει εκείνη την στιγμή τις Πύλες και παίρνει μορφή στον κόσμο μας.

Σου δίνονται όχι μόνο όσα ζήτησες, αλλά κι όσα άλλα δεν είχες υποπτευθεί πως υπάρχουν για να τα ζητήσεις. Γεννιέται ένα ολοκαίνουριο όνειρο μέσα σου, τη στιγμή ακριβώς που το ζεις. Τίποτα δεν μένει μακρινό και απρόσιτο, όλα υποκλίνονται σαγηνευτικά μπροστά σου και παίρνουν μορφή γύρω σου. Μέσα μία απόλυτη Στιγμή.

Είναι τόσο έντονη αυτή η Στιγμή, τόσο οργασμική η κορύφωση αυτή, που σαν περάσει τρέχουν τα μάτια σου δάκρυα, πονάει όλη σου η ύπαρξη από την ένταση. Οχι γιατί χάθηκε, αλλά γιατί είσαι ευλογημένος που το έζησες ξανά..

Advertisements

~ από isisveiled στο Φεβρουαρίου 1, 2007.

2 Σχόλια to “stargates”

  1. Κοιμόμαστε όρθιοι, τον ύπνο του δικαίου, όταν φανταζόμαστε ότι μόνο εμείς έχουμε την εξυπνάδα πια, να ανακαλύπτουμε τους ρυθμούς της φύσης. Τους ρυθμούς της δικής μας φύσης.

    Ολα όμως, οι πριν χιλιετίες πρόγονοί μας, τάχουν νιώσει, καταλάβει, καταγράψει, ονοματίσει, δοξάσει!

    Κι έτσι φτάνουμε στην περιγραφή σου. Κοίτα το. Οι ρυθμοί της ζωής, οι γιορτές, τα ονόματα των μηνών ακόμα, ακόμα και αυτή η 14 Φεβρουαρίου, όλα αυτά είναι αρχαίες, αρχαιότατες γνώσεις, συντονισμένες με τους φυσικούς ρυθμούς. Που σαν μεγάλοι εξυπνάκηδες που είμαστε, τις πετάξαμε στα άχρηστα!

    Με μια τέτοια προσέγγιση, νομίζεις ότι στο τέλος, εμείς θα έχουμε το πάνω χέρι;

  2. χμ.. με την πρώτη ματιά δεν έχεις άδικο Φοίβο..

    Ομως η ανθρωπότητα, έχει την ικανότητα να επιβιώνει και να μετέρχεται σε έναν νέο κύκλο εξέλιξης, ακόμη κι αν φαινομενικά οδηγείται προς την καταστροφή. Ακόμη κι αν δείχνει να έχει ξεχάσει το νόημα πίσω απ’τα σύμβολα και τα δαιμονοποιεί..

    Συνήθως η καταστροφή αυτή έρχεται, μόνο και μόνο για να βοηθήσει να καταστραφεί το παλιό και να γεννηθεί το νέο..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: