πάμε για ύπνο Sigmund

Eγώ, Αυτό κι Εκείνο, σπάνια έχουμε καλές σχέσεις μεταξύ μας. Μονίμως δημιουργούνται παρεξηγήσεις, μονίμως παρερμηνεύουμε ο ένας τις σκέψεις του άλλου και απομονωνόμαστε στο τέλος, για να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας. Και τι θα μπορούσε να γίνει δηλαδή, αν δεν την κρατάγαμε? Μήπως μπορεί το χέρι να χτυπήσει το κεφάλι? Και ποιος απ’ τους τρεις μας θα πληγωνόταν?

Κι όμως μπορεί. Σκάβουμε ύπουλα τις παγίδες μας ο ένας στον άλλο, με την παραμικρή ευκαιρία. Πετάμε μια σκέψη δήθεν τυχαία, και την αφήνουμε να βλαστήσει στον άλλο, να βγάλει ρίζες μέσα του και να γίνει μια πραγματικότητα αναπόφευκτη. Μπορεί να περάσουν χρόνια για να καταλάβουμε πως υπονομεύσαμε τη διάθεση και τις προθέσεις μας, ή ακόμα και να μην το καταλάβουμε ποτέ.

Εγώ, Αυτό κι Εκείνο, είμαστε τρεις και είμαστε ένας. Από μόνο του αυτό σαν διαπίστωση, μπορεί να οδηγήσει κάποιον στην τρέλλα. Είμαστε ένα και όμως τρεις, και τόσο διαφορετικοί. Πόσο μάλλον να πρέπει να μοιραζόμαστε το ίδιο σώμα μια ζωή.. Πόσο μάλλον να κυνηγάμε διαφορετικά πράγματα, να ικανοποιούμαστε με διαφορετικό αριθμό αποτελεσμάτων και να χαιρόμαστε σε διαφορετικά επίπεδα ποιότητας και αισθητικής. Είναι τρέλλα πραγματικά.

Κάπου κάπου, κάποιος απ’ τους τρεις κουράζεται ή είναι αφηρημένος. Ο άλλος απορροφάται στα σχέδια του και τότε ο τρίτος βγαίνει στην επιφάνεια. Στην όψη διαφορά καμμία. Αλλά είναι σαν να γαληνεύει για λίγο η θάλασσα και το ταξίδι μοιάζει πιο εύκολο. Μα δεν διαρκεί πολύ. Γρήγορα οι άλλοι δύο, αναρωτιούνται γιατί τόση σιωπή και αναλαμβάνουν να ξεκαθαρίσουν την κατάσταση. Ισως μια λύση θα ήταν να το έπαιρναν απόφαση και να σιωπήσουν και οι τρεις ταυτόχρονα. Να κάνουν στην άκρη και να αφήσουν το σώμα μόνο του να οδηγείται μόνο από τους νόμους της ζούγκλας. Καμμία συνείδηση να μην επεμβαίνει στην καθημερινή του ζωή, καμμία ανησυχία..

Ομως και η σιωπή είναι μια τρέλλα. Ανοίγει ξαφνικά ο κόσμος μπροστά σου σαν βιβλίο, και εισχωρούν μέσα σου τριπλές πάντα, χιλιάδες σκέψεις, χιλιάδες απόψεις, εκατομμύρια ιδέες.. Οχι δεν γίνεται λες. Εγώ, Αυτό κι Εκείνο δεν θα επιβιώσουμε έτσι. Πρέπει με κάποιο τρόπο να συνυπάρξουμε, να είμαστε ανεκτικοί ο ένας στον άλλο, να μην υποσκάπτουμε την ζωή μας. Πρέπει να καταφέρουμε να προχωρήσουμε και οι τρεις προς την ίδια κατεύθυνση…

Μέχρι να το σκεφτείς, ήδη οι άλλοι δύο διαφωνούν.. Μέσα στην φασαρία χάνεται και η ιδέα και η διάθεση να την υλοποιήσεις. Κάθεσαι στο τέλος και γελάς, και κλαις από τα γέλια, γελάς με τα δάκρυα σου και πας για ύπνο νωρίς. Για να βρεθείς γρήγορα εκεί που Εγώ, Αυτό κι Εκείνο θα ησυχάσουν επιτέλους, και κάτι άλλο ελπίζεις, κάτι ξένο, θα σε πάει σε μια καλύτερη πραγματικότητα..

Γιατί φίλε μου, η αλήθεια είναι πως τρεις μόνο ηλίθιους ξέρω σ’αυτό τον κόσμο : Εσένα, Εμένα και τον καθηγητή Muller..

Advertisements

~ από isisveiled στο Φεβρουαρίου 2, 2007.

Ένα Σχόλιο to “πάμε για ύπνο Sigmund”

  1. ένα γλυκό-πικρο σφηνάκι ποτέ δεν κάνει κακό, ιδιαίτερα με έναν καθηγητή Muller…

    (όμορφο κείμενο!)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: