είναι αλήθεια πως..

Κάθε χρονιά ο θάνατος επιστρέφει ανίκητος. Την πρώτη χρονιά πήρε το σώμα, τις υπόλοιπες κλέβει κάτι και απ’ την ψυχή. Σκορπάει μικρά κομμάτια μνήμης και αναρωτιέσαι που χάθηκε εκείνη η μικρή λεπτομέρεια που αγαπούσες. Μάταια την αναζητάς, μα αυτή έχει φύγει μακρυά και έχει αφήσει πίσω της μόνο μια θολή ανάμνηση. Και γίνεται θολότερη χρονιά με την χρονιά. Μέχρι που πίσω της μένει μόνο ένα ομιχλώδες κενό, και ενώ η ταμπέλα απαστράπτουσα από πάνω γράφει : «εδώ ήταν ένα χαμόγελο που παρόμοιο δεν είχα ξαναδεί», από κάτω το ράφι χάσκει αδειανό..

Μέρες πριν την συγκεκριμένη μέρα, έρποντας, σε πλησιάζει ο θάνατος. Και νιώθεις να βουλιάζεις σ’αυτόν γιατί ξέρεις πως κάτι έχεις χάσει επιπλέον. Οσο και αν προσπάθησες να κρατήσεις την ψυχή σε λέξεις και φωτογραφίες, σε υλικά αντικείμενα που ακόμα δονούνται στη συχνότητα αυτού που έφυγε, όσο κι αν τα φύλαξες μεθοδικά, τόσο μακρύτερα φεύγει η ανάμνηση. Δεν έχει μέσα της πια, εκείνη την τόσο ζωντανή εικόνα, που έσφιγγες επάνω σου το πουλόβερ και σε κατέκλυζε η αίσθηση του αγαπημένου να την φοράει..

Το ξέρεις αυτό. Θλίβεσαι και θυμώνεις ταυτόχρονα, θυμώνεις με τον εαυτό σου γιατί σε προδίδει η μνήμη σου, γιατί νομίζεις πως προδίδεις την ψυχή που έφυγε με το να μην θυμάσαι ακριβώς πως ήταν. Ερπει ο θάνατος προς εσένα, κι έρπεις κι εσύ στις μέρες μέχρι να περάσουν. Και στις νύχτες, και ανάμεσα στις δύο μηχανικές κινήσεις. Αυτή του βάζω καφέ στο φλυτζάνι και ανοίγω τον υπολογιστή να γράψω.. Τρίβεις με μανία το σώμα σου στο χώμα της πραγματικότητας, ελπίζοντας πως αν ματώσει θα σου θυμήσει αυτό που ξέχασες ο πόνος..

Κι όλο γίνεται θολότερο το χαμόγελο, όλο και ξεθωριάζει το βλέμμα, ξεμακραίνει εκείνη η μνήμη που αγάπησες πιο πολύ. Μόνο το περίγραμμα του προσώπου μένει καθαρό, πάνω στην φωτογραφία, μέχρι να ξεθωριάσει κι αυτή..

Advertisements

~ από isisveiled στο Φεβρουαρίου 4, 2007.

12 Σχόλια to “είναι αλήθεια πως..”

  1. «Σκορπάει μικρά κομμάτια μνήμης και αναρωτιέσαι που χάθηκε εκείνη η μικρή λεπτομέρεια που αγαπούσες… Κι όλο γίνεται θολότερο… όλο και ξεθωριάζει… ξεμακραίνει εκείνη η μνήμη που αγάπησες πιο πολύ»

    …για ν’αφήσει χώρο σε νέες μικρές λεπτομέρειες, σε νέες μνήμες που περιμένουν και τους αξίζει ν’αγαπηθούν.

    Ζωή είναι αυτό που, ότι κι αν γίνει, κυλάει ασταμάτητα μπροστά. Μόνο που, όντας στο τιμόνι, πρέπει και μεις να κοιτάμε μπροστά, για να μην τσακιστούμε!

  2. Μία παλαιότερη ανάμνηση ξέρεις Φοίβο, δεν αποκλείει την δημιουργία νέων. Ομως, όταν πεθαίνει κάποιος πολύ αγαπημένος μας άνθρωπος, είναι σαν δεύτερος θάνατος να ξεθυμαίνει η μνήμη του.. Γιατί τι άλλο νομίζεις μένει πίσω μας όταν πεθάνουμε?

    Κι αυτή είναι μία διαπίστωση που κάποιοι είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε αρκετά νωρίς στην ζωή μας. Χωρίς αυτό να μας εμποδίσει να στερηθούμε την ζωή και τις χαρές της. Οι υπόλοιποι το αντιμετωπίζουν αρκετά αργότερα..

  3. Ο θάνατος ήταν και θα είναι πάντα ο μετρητής geiger της ζωής…μόλις ανάβουν τα φωτάκια στη συσκευή, είναι τότε που η χαρμολύπη παίρνει την επι-φάνεια της ζωής και την μετατρέπει σε πολύτιμη ουσία…

    Καλημέρα Ίσις

  4. είναι αλήθεια… κι είναι καλό να το διαπιστώνεις και να μη ζεις με και μέσα στο ψέμμα, στην αυταπάτη, στο χαμένο όνειρο…

  5. @ the return

    ακριβώς φίλε μου.. ακριβώς

    @ raffinata

    όσο πιο νωρίς αντιληφθεί κανείς αυτή την αλήθεια τόσο το καλύτερο για τον ίδιο..

    το χειρότερο είναι να ζεις μέσα στην ψευδαίσθηση που κρύβει η ζωή πριν γνωρίσεις το θάνατο του στύλ «μα τι λέτε! εμπρος η ζωή είναι ένα σκέτο χαμογελουλίνι, σωπάτε βρε! η ζωή είναι μπροστά και ώπα!»…

    η ζωή είναι μπροστά, σύμφωνοι. Αλλά μόνο εφόσον θυμόμαστε ότι είναι και πίσω μας.. 😉

  6. Συμφωνώ με τον Φοίβο.. Το να προχωράς μπροστά δεν είναι προδοσία του παλιού, κι ακόμα και οι μνήμες πρέπει λίγο λίγο (αλλά όχι όλες) να υποχωρούν. Για να το προχωρήσω λίγο περισσότερο, νομίζω πως τα γεγονότα και οι μνήμες σιγά σιγά διυλίζονται σε ουσία, το περιττό – πλέον – φεύγει, μένει το απόσταγμα του βιώματος. Η πεμπτουσία της αγάπης, αν μου επιτρέπεις… Καλό βράδυ και καλή βδομάδα, με χαμόγελο. 🙂

  7. δεν είναι κακό να φανερώνουμε Το γεγονός του Τέλους…κακό είναι να το φανερώνουμε με κακόγουστο περιτύλιγμα. Το περιτύλιγμα αυτό έχει το λόγο του, γιατί πρόκειτα για τη Μνήμη ή την Αμνησία.

    φυσικά προτειμώ τη Μνήμη και το περιτύλιγμα κάποιος έτσι όπως το κείμενο αυτό της Ίσιδας, ή και άλλων Ωραίων της Μνήμης.

  8. «κάπως έτσι» εννοώ και όχι «κάποιος έτσι»

    ooooh! lala…

  9. ααα sadmanivo, εδώ θα τα χαλάσουμε! Ή δεν διαβάζεις τι γράφω ή διαβάζεις και δεν καταλαβαίνεις.. Εγώ δεν είμαι που είπα ότι το ένα δεν αποκλείει το άλλο? Ο Φοίβος το είπε? και εν πάσει περιπτώσει ο Φοίβος αυτό νόμιζε αυτό και είπε και καλά έκανε. Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει ντε και καλά να συμφωνώ.

    Θέλω όμως να καταλάβετε κάτι. Κάθε που πεθαίνει κάποιος πολύ αγαπημένος μας άνθρωπος, κάποιος που δεν ήταν απλά συγγενής ή φίλος, αλλά κάποιος που ήταν κομμάτι του εαυτού μας, όταν φύγει, το μόνο που μένει πίσω του είναι η Μνήμη. Και η ζωή συνεχίζει την πορεία της και παραγράφει μνήμες είτε το θέλουμε είτε όχι. Είτε μας αρέσει είτε όχι. Είτε το επιδιώκουμε είτε όχι. Ετσι λειτουργεί σε τελική ανάλυση ο ανθρώπινος εγκέφαλος.

    Ομως, αν θέλουμε πραγματικά να έχει ουσία αυτή η μετέπειτα ζωή μας, πρέπει να την αναζητάμε την μνήμη. Μέσα απ’ αυτήν θυμόμαστε και την αγάπη, και την συμπόνια και όλες τις αρετές που μας εμφυσούσε το αγαπημένο πρόσωπο. Ενα χαμόγελο φίλε μου δεν είναι ποτέ περιττό και όταν θα βρεθείς σ’αυτή την θέση θα καταλάβεις τι εννοώ. Η πεμπτουσία της αγάπης βρίσκεται σ’αυτό το χαμόγελο, στη μνήμη (αλλά όχι στην εμμονή), στην επιβίωση του καθενός μας ακόμα κι αφού εγκαταλείψουμε αυτό τον κόσμο. Διαφορετικά ξέρεις τι πλάκα θα είχε, μετά την κηδεία να γυρνάγαμε την πλάτη και να λέγαμε πάμε για άλλα? Πολύ μεγάλη!

    και κάτι ακόμα..

    αυτό το κείμενο γράφτηκε έχοντας στο μυαλό μου έναν φίλο πάρα πολύ αγαπημένο που σαν σήμερα πέθανε η μητέρα του. Αν θέλετε λοιπόν, σεβαστείτε αυτό το γεγονός και ότι κάποιος σήμερα πολύ πιθανόν να διαπίστωσε πως αυτή την μέρα, κάτι ακόμα έχει χαθεί μέσα απ’ την μνήμη του γι’αυτήν.

    Αγαπημένε μου Ροϊδη,
    ναι, νομίζω τελικά πως μερικές φορές είναι φόβος του τέλους, που σπρώχνει κάποιους να επιζητούν την Αμνησία. Ξορκίζουν την σκέψη στη Λήθη, και ξεχνάμε πως μνήμη και α-λήθεια είναι τελικά ταυτόσημες..

    όσο για το περιτύλιγμα.. oh lalalaaa.. ως συνήθως με κολακεύεις αφάνταστα με κάτι τέτοια 🙂

  10. … αν μπορώ να του αφήσω από εδώ ένα δάκρυ μου για τα υπέροχα κείμενά του, να το προσθέσει στη θάλασσα των αναμνήσεών του, στο βυθό της νοσταλγίας…

  11. Δεν είπα, αγαπητή Ίσις, ότι το είπε μόνο ο Φοίβος, απλά απ’ όλα τα σχόλια που διάβασα αυτό μου «μίλησε» περισσότερο, καθώς ταιριάζει με τις σκέψεις μου. Αυτό επίσης δεν σημαίνει ότι για μένα όλοι οι άλλοι (συμπεριλαμβανομένου του εαυτού σου) έχουν άδικο ή λιγότερο δίκιο.
    Τέλος, κάθε θάνατος είναι μια τρύπα στο σύμπαν, ένα κενό εκεί που πριν υπήρχε κάτι και για να το αντιληφθεί κάποιος αυτό δεν χρειάζεται να χάσει απαραίτητα πολύ δικό του άνθρωπο, εξαρτάται από την ευαισθησία και την πνευματική του ωριμότητα.

  12. Δεν είναι διαγωνισμός δίκιου και άδικου αυτή η συζήτηση sadmanivo.. Λυπάμαι αν το βλέπεις έτσι. Ομως κανένας θάνατος δεν είναι μια τρύπα στο σύμπαν αν μου επιτρέπεις, αν εμείς δεν τον κάνουμε να φαίνεται έτσι. Είτε κάποιος ενστερνίζεται αξίες του εσωτερισμού, είτε αποδέχεται μόνο την πραγματικότητα της βιολογικής φθοράς, όλοι συνεχίζουμε να υπάρχουμε «τροποποιημένοι».

    και χεχ..

    για να αντιληφθείς τον θάνατο η μόνη περίπτωση είναι να τον ζήσεις. Αυτό λυπάμαι που στο λέω είναι ένα γεγονός. Τα υπόλοιπα περί ευαισθησίας και πνευματική ωριμότητας, είναι η μόνη περίπτωση που δεν βρίσκουν εφαρμογή σε τέτοιες περιπτώσεις. Εχει τόσο τεράστια διαφορά η θεωρία απ’ την πράξη στο θάνατο που δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια..

    Ξέρω μόνο κάνα δυό περιπτώσεις που είναι τέτοια η αναισθησία και η πνευματική τους ανωριμότητα, που ο θάνατος πέρασε και δεν τους άγγιξε.. Απίστευτα πλάσματα! Θα μπορούσα να γράφω ατέλειωτα γι’αυτούς και το χάλι τους, αλλά λέω άσε.. γιατί θα έγραφα πολύ άσχημα πράγματα.. Να κάνεις τον σταυρό σου να μην τους συναντήσεις ποτέ 😉

    καλημέρα 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: