los Anjeles

Φέτος θέλω να ντυθώ Ζορρό. Να φοράω στενό μαύρο παντελόνι και πουκάμισο, μάσκα, μία μικρή κάπα μαύρη με κόκκινη επένδυση και καπέλο. Πλατύγυρο. Να σκιάζει το πρόσωπο μου. Να πηγαίνω με φίλους στα μπαρ και να στέκομαι στην άκρη της μπάρας, χαμογελώντας κάτω από την μάσκα μου. Τα μάτια μου να καίνε σαν κάρβουνα, αλλά τίποτα άλλο να μην προδίδει την ταυτότητα μου. Να μην μπορεί κανείς να κρίνει με ασφάλεια, τι υπάρχει πίσω από τα μαύρα ρούχα, κάτω απ’ το καπέλο, στην άκρη του μπαρ..

Mόνο να αναρωτιούνται τι κρύβουν οι σκιές, να νιώθουν το σκοτάδι να τους τραβάει και πάλι να φοβούνται και να μη σιμώνουν. Να τραβιούνται πάλι πίσω στην ασφάλεια της δυνατής μουσικής, των χρωμάτων και των φώτων που θα αναβοσβήνουν προκλητικά. Να προσπαθούν να ξεχάσουν πως με είδαν, να προσποιούνται πως είναι ευχαριστημένοι στην αγκαλιά του αλκοολ και του καπνού. Να φωνάζουν.

Κι εγώ να στέκομαι εκεί, ίδια η σιωπή, ταυτόσημη με τον φόβο του αγνώστου, χαμογελώντας κάτω από την μάσκα. Να ακουμπάω την πλάτη μου στον τοίχο, και να στρίβω ένα τσιγάρο λες και δεν υπάρχει κανείς τριγύρω. Λες και όλη αυτή η διαδικασία, χαρτάκι, καπνός, φίλτρο να με έχει απορροφήσει τόσο πολύ, που να σβήσει από μπροστά μου και το μπαρ, και την μουσική, και τις φωνές…

Μόνο όταν θα άναβα το τσιγάρο θα καταλάβαιναν πως κάτι συμβαίνει.. Θα εισχωρούσε η γλυκιά μυρωδιά ανάμεσα τους, θα τρύπωνε ξαφνικά στις αισθήσεις τους, θα χτύπαγε εκείνη τη φλέβα στο λαιμό που χτυπάει η καρδιά. Και σιγά σιγά θα σώπαιναν όλοι. Και θα έμεναν ακίνητοι. Και η μουσική θα σταματούσε φθίνοντας σ’ ένα φλαμένγκο επάνω (.. να πέσω να πεθάνω..). Μα δεν θα με κοίταζε κανείς κατάματα. Με σκυμμένα κεφάλια όλοι θα κοιτούσαν προς το πάτωμα.

Δυό τρεις θα θύμωναν. Πολύ. Και θα έφευγαν κοπανώντας πίσω τους την πόρτα. Θα τριγύρναγαν οργισμένοι στους δρόμους, θα απέφευγαν τους άλλους και τα χαμόγελα, θα γυρνούσαν σπίτι τους και θα ξέσπαγαν σε δάκρυα. Οι υπόλοιποι θα έμεναν σιωπηλοί για ώρα, θα έσφιγγαν τις γροθιές τους για λίγο ίσως και στο τέλος θα γεννιόταν στα πρόσωπα τους ένα ντροπαλό χαμόγελο. Θα χαλάρωνε το κενό και ο πόνος, θα τους άφηνε χώρο να αναπνεύσουν ξανά. Και σε κάθε φύσημα του καπνού απ’ το τσιγάρο μου, θα εισχωρούσε κι άλλο η γλύκα του αρώματος στη συνείδηση τους. Σαν ξεχασμένης λαχτάρας σε μια βιτρίνα ζαχαροπλαστείου, σαν φιλί που δίνεται για πρώτη φορά σε στόμα αγαπημένο, σαν τη στιγμή που ανοίγεις τα μάτια σου στο ζεστό κρεββάτι μια βροχερή μέρα…

Υπνωτισμένοι αλλά χαμογελαστοί θα έβγαιναν κι αυτοί τελικά απ’ το μπαρ «Των Αγγέλων» και εγώ θα έμενα εκεί στην γωνία, ντυμένη Ζορρό, χαμογελώντας κάτω απ’ την μάσκα μου, καπνίζοντας στριφτά τσιγάρα..

Advertisements

~ από isisveiled στο Φεβρουαρίου 6, 2007.

5 Σχόλια to “los Anjeles”

  1. Το προσωπείο του Ζορρό και το προσωπείο της γραφής… Άραγε το δεύτερο δεν είναι και αυτό κάποιες φορές «ταυτόσημο με το φόβο του αγνώστου»;

    Προφανώς ναι.

    Πολλές φορές οι άνθρωποι αντιδρούν λιγότερο ενοχλημένα απέναντι σε ένα μασκοφόρο εκδικητή που τους κοιτάει αινιγματικά απ’όσο σε ένα συσσωμάτωμα γραφής, το οποίο μπορεί να φαντάζει κάποτε ως η μεγίστη απειλή…

    …και τελικά το προσωπείο του Ζορρό κάλλιστα μπορεί να αποτελεί το ιδανικό προσωπείο του συγγραφέως…κάτω από ορισμένες περιστάσεις.

    Καλημέρα Ίσις

  2. καλημέρα 🙂

    για να προχωρήσω λίγο την σκέψη σου..

    υπάρχουν και φορές που για να φορέσουμε αυτό το προσωπείο της γραφής, περιμένουμε να ανοίξει το Τριώδιο. Να είναι δηλαδή τέτοιες οι συνθήκες της περιρέουσας ατμόσφαιρας, τόσο ψεύτικες και επιτηδευμένες, που μόνο φορώντας «μάσκα» μπορείς να τις αντικρύσεις..

    😉

  3. χμ, μου πέφτει λίγο βαριά η συζήτηση, κι επειδή είμαι στον Πυρετό του Μεσοβδόμαδου δεν μπορώ να παρακολουθήσω…

  4. καλά μικρέ μου..

    εσύ να ντυθείς ζεστά, να παίρνεις τα ντεπον σου και την σουπίτσα και δεν χάθηκε ο κόσμος.. θα σου τα φυλάξουμε στο ψυγείο για περαιτέρω ανάλυση όταν γίνεις καλά 🙂

  5. Ααα. Ζορρό ντυνόμουν εγώ μικρός. Οταν μεγάλωσα έντυνα το μυαλό μου Ζορρό για να υπερασπιτώ τους ¨αδύναμους» εργαζόμενους.Μετά, που μεγάλωσα πιο πολύ (δηλαδή τώρα) ντύθηκαν αυτοί Ζορρό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: