in my hands


Oι Κυριακές της Σιωπής, τα πρωϊνά με κινούμενα σχέδια και καφέ, την ώρα που ο κόσμος κοιμάται είναι κατάλληλες για να σου γράφω αγαπημένε μου. Για να περάσει ο ήχος μου στον δικό σου κόσμο, θέλει ησυχία τριγύρω. Χωρίς σκέψεις να παρεισφρύουν όλο άγχος για το λεωφορείο που άργησε, για αυτά που πρέπει να γίνουν. Τα θυμάσαι άραγε αυτά? Θυμάσαι πως είναι να κάνεις διακοπές απ’ την ζωή?

Τι να θυμάται και τι να ξεχνάει άραγε αυτός που τελικά δραπέτευσε από την ύλη και προσγειώθηκε σε μια λευκή αναπαυτική ομίχλη? Ποιος ξέρει.. Θα σου πω όμως τι θυμάμαι εγώ. Θυμάμαι τότε που ήσουν η αιτία και όχι η αφορμή. Θυμάμαι πως είναι να επιλέγεις σε μία στιγμή απροσδιόριστη, πως αυτός είναι ο άνθρωπος που αγαπάς, να αποφασίζεις πως κάθε του ατέλεια και κάθε ελάττωμα θα γίνουν δικά σου, και μέρος της ζωής σου. Θυμάμαι πως είναι να κρατάς ολόκληρη την ύπαρξη του άλλου στο χέρι σου σαν πεταλούδα, και να ξέρεις αυτοστιγμή πως δεν θα την συνθλίψεις, πως στα δικά σου χέρια και μάτια θα είναι μοναδική και ανεπανάληπτη..

Θυμάμαι ακόμα, πως είναι να ψάχνω στην καρδιά σου αυτό που επιθυμεί και όχι αυτό που η λογική μου έκρινε ως καλύτερο. Στο κάτω κάτω, τα χρόνια που περνάν με αγάπη μόνο αυτό έχουν να δώσουν. Την οικειότητα να γνωρίζεις την καρδιά του άλλου και την δυνατότητα να την κρατήσεις ζωντανή. Πολλές από αυτές τις αποφάσεις, ακόμα τις «πληρώνω» στην καθημερινή μου ζωή. Με άγχος, με πόνο, με αγωνία. Αλλά είναι μικρό το κόστος, όταν μπορείς να κοιτάς πίσω σου και να βλέπεις όλο καμάρι αυτό που έζησες. Το ότι πέρασες κάποια χρόνια γεμάτα ουσία, χωρίς μάσκες, χωρίς συμβιβασμούς.

Πολλοί ακόμα λένε μιλώντας μεταξύ τους : «άτυχο αυτό το κορίτσι». Εγώ όμως δεν το είδα ποτέ έτσι. Γιατί δεν είναι άτυχος αυτός που έζησε πραγματικά. Για όσο του αναλογούσε. Γιατί δεν είναι ατυχία να ξεχωρίσεις μες το πλήθος αυτόν που αγαπάς, δεν είναι ατυχία ούτε η αγάπη, ούτε η ζωή, ούτε η απώλεια. Είναι τύχη που άλλοι δεν θα συναντήσουν ποτέ. Και βασίστηκα σ’αυτή την τύχη για να ξεπεράσω και τον πόνο, και το σώμα που αναζητούσε την αίσθηση σου τα βράδυα..

Αν ξανακοίταξα τον ήλιο καθαρά, και αν αφέθηκα να ζεσταθώ απ’ αυτόν, είναι γιατί πίστεψα πως τίποτα τόσο όμορφο, όπως η πεταλούδα που επέλεξα να μην τσαλακώσω στο χέρι μου, δεν μπορούσε να δηλητηριάσει την υπόλοιπη ζωή μου..

και σ’ευχαριστώ που κάποτε επέλεξες κι εσύ να σταθείς σ’ αυτό το χέρι, όλο εμπιστοσύνη, σαν πεταλούδα..

Advertisements

~ από isisveiled στο Φεβρουαρίου 11, 2007.

26 Σχόλια to “in my hands”

  1. βρε γλυκοζουζουλίνι, τι ωραία που γράφεις!!!

  2. τσαχπινοκαρδουλινοαγκαλίτσα μου, σ’ ευχαριστώ τόσο πολύ για τα γλυκουλίκα λογάκια σου!

    σμουτς

    ματς

    σλουρπ (ουπς όχι αυτό είναι απ’ αλλού)

    τέλος πάντως το έπιασες το νόημα!

    λοοολ

  3. καρδουλοσυντροφίτσα μου, πάντα τέτοια!!!

  4. αγγελουδομωράκι μου, να πάρε μια μεγάααααλη φεγγαραχτίδα να κρατάς όσο δεν είμαι εκεί να με θυμάσαι! αχ, αχ..!

  5. δεν θέλω φεγγαροαχτίδα θέλω ενα τοσοδούλι φεγγαροφιλί να αγγίξει την τρυφεροκαρδούλα μου

  6. Γλυκοαγγελουδάκια μου, πόσο ζαχαροχαίρομαι όταν βλέπω πως το τετράγωνο της υποτεινούσης είναι δύο κύβοι!

    Φιλούδια

  7. αχ, γλυκά μου μωρά τι καλοί που είστε! πόσο σας αγαπάω μέσα από την καρδιά μου αληθινά! πολλές καλησπερουλίτσες και σμουτς και φιλουλίνια ακόμα πιο πολλά και μα ίχου τα .. τι γλυκά που είναι….!

  8. μικροκαλικαντζαρούλη είσαι απίστευτος. πως συντονίστηκες έτσι στην ζουζουνοκουβεντούλα μας?

  9. Μισό κιλό εμπριμέ ζάχαρη και τέσσερεις τόνοι ζουζουνοκαρδουλολικέρ και το πάρκινγκ,

    λέγω,

    αστραποβροντοκαρδουλίνια μου, πάμε! αβάντι πόπολο ερχέτω λα φιέστα!

  10. Α, μα θα τινάξω αστερόσκονη και πέταλα ζαχαρωτά να γλυκάνουν κάθε λέξη σου καλικαντζαρουλίνε μας με αυτά που μας λες!

  11. Πω πω πλάκα πλάκα,

    Θα φάμε ντομάτας με αυτά που γράφουμε εδώ.

    θα σταυροκοπιούνται και οι Χριστιανοί και οι Μουσουλμάνοι και οι Ολυμπιακοί.

  12. μα τι πλάκα ριτερνουλινάκο μουουουυ?

    αφού ξέρεις πόσο σε αγαπάμεεεεεεε! έεεελα μη ντρέπεσαι τώρα:)

    όσοι σταυροκοπιούνται θα τους φτιάξουμε μία όμορφη αγκαλίτσα από κοχυλάκια και κυματάκια και αχτιδούλες να έχουν και αυτοί να μην παραπονιούνται

    ναι?

  13. αχ ομορφοπαρεουλίνια μου πόσο σας έχω ζουζουνοεπιθυμήσει, μου λείπετε χαζοτρελοαγαπημενούλια!!!!

  14. Η επανάκαμψη των οριζόντων σε κεκλιμένο DNA εκτός σχεδίου πόλεως αναπροσάρμοσε την ευχή των πετρελαιαγωγών.

    Έτσι που λετε τετρακαρδοαγαπογλυκοκαρδουλινοζαχαρολικεροενδεδυμένα γλυκοαστράκια μου.

    Διατελώ.

  15. αχ τρυφερομωρουλίνι μου ιουδάκο μου, αφού εκεί ήμουν τόσο γρήγορα σου έλειψα ζουζουνοφατσουλίνα μου?

    ριτερνουλινάκο μου, τι όμορφα που τα λες! σκλαβώνεις την ψυχούλα μου!

  16. Ἰσιδίτσα μου, ἀγαπημένη μου κουκλομπιζελίτσα, μπῆκα νὰ σοῦ δώσω ἕνα φιλάκι. Σὲ σένα καὶ στὰ δύο τρυφερὰ μωρουλίνια. Μουουούτς!

  17. αχου ήρθε και τρυφεροαγαπονονσάκος! τι κάνεις καρδουλοφεγγαράκι μου, καλά είσαι; Σε φιλώ κι εγώ και σου κάνω καζολινοαγκαλιτσες!

  18. Αχ, Ζωρζινο μου γλυκέ και μελένιε μου, τι γλυκός που είσαι που με σκέφτηκες και εμένα και τα αγγελουδοφιλαράκια μας.. Αχ! τέτοια μου λες και ομορφαίνεις τη μέρα μου! Αχ!

  19. Είμεθα τώρα τέσσερις (4) , σε λίγο προτιθέμεθα να γίνουμε εξηνταδυό.

    Λέγω.

    Πόσο καλή ευχαριστηριομυστηριακογλυκοαμορτισερβγαλμενοαποτοαυτοκινητιστική παρέα είμεθα.

    Καρώ σημαία.

    Μακώ σημαία.

  20. Νὰ εἶστε καλά, τρυφερουλίνια μου.

  21. Α, τι ωραία που το είπες αυτό καλικανταροριτελνουριλίνι μας, όπισθεν μη βάλεις μόνο ε? Σμουουουτς!

    Μα είμαστε καλά μωρουλινοαγαπημενάκι μας, αφου έχουμε την αγκαλιτσοφιλουλίνα σου μαζί μας, φιλουπινια στα μουτράκια!

  22. πόσο δίκιο έχει η αφηγήτρια.
    πόσο δίκιο…
    αν έχεις ζήσει είναι το ζητούμενο, ιδιαίτερα αν το γράφεις καλά.

  23. Να σαι καλά Ροϊδη μου, αν και έρχονται μερικές στιγμές που σκέφτεσαι και γράφεις έτσι, γιατί μόνο αυτό σου έχει μείνει..

  24. αν αυτό που έχει μείνει στην αφηγήτρια είναι μόνο η Ζωή, τότε ο Καθιστός Βούβαλος λέει στην Αφηγήτρια ότι είναι πολύ τυχερή.

  25. η photo αυτή από τις αγαπημένες μου,γι’αυτό μπήκε και στη σελίδα μου..το κείμενό σου υπέροχο..καλό βράδυ..

  26. Καθιστέ Βούβαλε, μην παίρνεις όρκο για την τύχη του θέματος.. γενικά η απουσία επιλογών με εκνευρίζει, ακόμα και αν αυτή που μένει είναι η καλύτερη δυνατή 😉

    Elafini, ευχαριστώ για τα καλά λόγια, τη φωτό κι εγώ την «δανείστηκα» απ’ αλλού, οπότε κανένα πρόβλημα 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: