iron bars

 

Καθόμαστε ακίνητοι, σαν στυλιάρια μπηγμένα στο έδαφος, σαν ατσαλόβεργες που κρατούν ασφαλές το μπετόν της οικοδομής. Μία περίεργη γενιά, που έζησε και χάρηκε τόσα πολλά, τόσα διαφορετικά και τόσο έντονα τα πάντα μέσα σε είκοσι χρόνια. Και τώρα στεκόμαστε ακίνητοι.

Ο καθένας καρφωμένος στην δική του τρύπα, βαθιά ριζωμένοι στην γη, χωρίς να λυγάμε στον αέρα και χωρίς να ενώνουμε πια την ζωή μας με κανέναν άλλο. Οχι γιατί δεν μπορούμε, αλλά γιατί το επιλέξαμε να είναι έτσι. Κυρίως για να μπορούμε πια να μένουμε ακίνητοι.

Κι αν κάποιες φορές νοσταλγούμε τις μέρες, που γέρναμε σαν καλάμια στον αέρα, στις ανατροπές, στις χαρές και τις λύπες, στο μοίρασμα με κάποιον ακόμα, τώρα άλλο δεν έχουμε καλύτερο από το να σταθούμε ίσιοι, ακίνητοι. Πιστέψαμε ίσως πως  θα σπάσουμε, ή μας έπιασε ναυτία γέρνοντας από δω κι από ‘κει κάθε τόσο. Αρρωστήσαμε στην ιδέα πως θα χάσουμε τον εαυτό μας στην κίνηση, ίσως ακριβώς γιατί σε αυτά τα είκοσι χρόνια προλάβαμε να τον χάσουμε πολλές φορές, να τον ξαναβρούμε, και να κάμψουμε τις αντοχές του.

Μια ολόκληρη γενιά, από τα 35 μέχρι τα 45 πάνω κάτω, προτιμήσαμε να μείνουμε ακίνητοι και μόνοι. Περίεργη γενιά..

Advertisements

~ από isisveiled στο Φεβρουαρίου 26, 2007.

8 Σχόλια to “iron bars”

  1. Το κοινότυπο πράγμα να λες ή να γράφεις είναι πως όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος γίνεται πιο ευλύγιστος, χάνοντας την ακαμψία και το φανατισμό της νεότητάς. Πολύ ενδιαφέρον ότι αναποδογυρίζετε το σχήμα. [Παρεμπιπτόντως στις οικοδομές οι σιδερόβεργες μπαίνουν πολλες μαζί σε κάθε κολόνα, και μαζί και μόνες, για να το εντάξω στην παρομοίωσή σας.]

    Εγώ πάντως από τα κείμενά σας ρέουσα και ευτλύγιστη σας βρίσκω, σαν τα φίδια της συναδέλφισσάς σας από την Κρήτη.
    Καλημέρα!

  2. Aμμε μου, το σχήμα το αναποδογυρίζω γιατί αυτό είναι η πραγματικότητα. Αλλο αν θέλουμε να το παρουσιάζουμε γραπτώς ή προφορικώς διαφορετικά. Μεγαλώνοντας κανείς, ή αν έχει ζήσει άλλους να μεγαλώνουν το διαπιστώνει φαντάζομαι.. (παρεπιπτόντως με παππού πολιτικό μηχανικό το γνωρίζω 😉 )

    Ρέουσα και ευλύγιστη ναι.. τα φίδια δεν με τρελαίνουν ούτε στις θεότητες, ούτε ως χέρια καν σαν την Κάλι των Ινδών.. Προτιμώ πιο ευρύχωρες και φωτεινές καταστάσεις 🙂

    καλησπέρα 🙂

  3. η αντοχη ενος υλικου χανεται αν συνεχεια βρισκεται σε ακραιες καταστασεις…
    η επαναφορα στην αρχικη κατασταση ειναι μεγαλη υποθεση και εμεις ειμαστε απλα ανθρωποι…
    δυστυχως…

  4. Καλύτερο γενεο-ψυχογράφημα δεν έχω διαβάσει…

    Πιάνει από τα μαλλιά μια φαινομενικότητα επί της γενεάς αυτής και τη χτυπάει κάτω σα χταπόδι…

    Και για να κάνω και ένα …meta-commenting επί του comment της Βασιλικής:

    πιστεύω το ακριβώς αντίθετο: η αντοχή ενός υλικού στα έμψυχα, αντίθετα απ’ ό,τι συμβαίνει στα άψυχα, αυξάνεται αν συνέχεια βρίσκεται σε ακραίες καταστάσεις…

  5. Γ-Α-Μ-Α-Τ-Ο!!!!!

  6. Τι να πω, εχω κολλησει και το ξαναδιαβαζω και ξαναλέω ΓΑΜΑΤΟ

  7. Όσο πιο άκαμπτο είναι κάτι τόσο περισσότερο κινδυνεύει να σπάσει… Ευλυγισία σημαίνει αντοχή…
    Καλημέρα

  8. @ όλους εκτός Ιούδα

    οι αντοχές της ψυχής υποψιάζομαι πως έχουν διαφορετικά σημεία κάμψης του υλικού..

    @ ειδικότερα στον Return

    αυτή την φαινομενικότητα πάω να ανατρέψω, σωστά κατάλαβες 😉

    @ Ιούδα at last but not least

    ήμουν σίγουρη πως θα καταλάβεις..

    🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: