dances with wolves

Θα μου πεις τι να γράψω?

Κοίταγε τα χέρια του, τα παπούτσια του, τα πλακάκια στο πάτωμα, αλλά απάντηση δεν έπαιρνα. Κάτι έμοιαζε να τραβάει την προσοχή του ιδιαίτερα στις πλάκες που γυάλιζαν. Αλλά απάντηση δεν έπαιρνα. Ρώταγα και ξαναρώταγα και αυτός μαγνητισμένος λες, επέμενε να κοιτάει προς τα κάτω… Εσκυψα στο τέλος περίεργη να δω κι εγώ.

Αν από τα τεράστια τζάμια του κτηρίου δεν έμπαινε άπλετο το φως της μέρας, θα έλεγα πως είχε νυχτώσει κιόλας και στα πλακάκια φέγγιζε η σελήνη ολόφωτη! Δεν πίστευα στα μάτια μου, η πανσέληνος στο πάτωμα.. Κι αυτός όσο την κοίταγε, τόσο άλλαζε.. Γινόταν κάτι άλλο, πιο άγριο αλλά και πιο αυθεντικό.. Κάτι τόσο ζωντανό, τόσο γεμάτο αίμα που βράζει που ανατρίχιασα μέχρι το μεδούλι..

Φυσικά σταμάτησα να ρωτάω. Τι να ρωτήσεις εξάλλου, ένα αρσενικό που μόλις είχε έρθει σε επαφή με το πιο μυστηριακό κομμάτι του εαυτού του? Τι νόημα θα είχαν οι λέξεις γι’αυτόν και τι νοήματα ανθρώπινα θα μπορούσε να μου προτείνει να γράψω? Εμεινα μόνο να κοιτάω την αλλαγή. Το φεγγάρι εκεί, να διαχέει το φως του, εκεί που περνούσαν πόδια και βαλίτσες ταξιδιωτών, χωρίς να προσέχουν καν ότι πατάνε επάνω του. Χωρίς να συνειδητοποιούν πως κάτι μέσα στην τεράστια ψυχρή αίθουσα είχε αλλάξει και πως ίσως ο κίνδυνος έπαιρνε μορφή.

Eκανα την ερώτηση σκέψη τότε, και την άφησα να φύγει σαν κύμμα… Να απλωθεί στον χώρο, να φτάσει σε κείνο το σημείο της σκέψης του, που θα ήταν αντιληπτό από το θηρίο. «Τι θα ήθελες να διαβάσεις?».. και την άφησα να αιωρείται όσο έστριβα τσιγάρο…

Θα ‘ταν ο καπνός ίσως που έγινε το διάμεσο για να υλοποιηθεί η απάντηση, και όταν η λογική μου είχε πλέον απογοητευτεί, όταν κι εγώ μόνο το ζώο είχα αφήσει ελεύθερο να οσμίζεται τα νοήματα, στερεοποιήθηκε σε λέξεις..

Γράψε για την μουσική, γράψε γιατί οι άνθρωποι δεν χορεύουν πια, γράψε γιατί κάθονται με ένα ποτό στο χέρι. Γράψε για την μουσική, γράψε για την μουσική, γράψε για την μουσική… Τόσες φορές εντυπώθηκε η επιθυμία του μέσα μου, που κίνησα υπνωτισμένη να γράφω.. Για το φεγγάρι στο πάτωμα, για τον λύκο, για την μουσική, για τις λέξεις και τα ερωτήματα που καμμιά φορά μένουν αναπάντητα και ίσως είναι καλύτερα έτσι…

Kάποια στιγμή σταμάτησα να γράφω και δεν ήξερα αν ο Λύκος ξανάγινε άνθρωπος, γιατί ξεκίνησε να φεύγει..

Στάσου, του είπα. Δεν μου είπες το όνομα σου…

Dances with wolves, ψιθύρισε και απομακρύνθηκε. Οταν ξανακοίταξα στο πάτωμα για το φεγγάρι, δεν είχε απομείνει παρά η αντανάκλαση από τα φώτα της οροφής.

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαρτίου 19, 2007.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: