To δίχτυ

Λες και από μια συμπαντική ειρωνία, τα ομορφότερα ψάρια του Θεού πιάνονται κάποιες φορές στο Δίχτυ. Καρχαρίες και τσιπούρες τραγανές, λιθρίνια και μπαρμπούνια, σαρδέλες και αθερίνες oύτε δίνουν σημασία πια. Εχουν συνηθίσει τα δίχτυα, νομίζουν πως αυτή είναι η ζωή, με χαρακιές χιαστί να την διασχίζουν, και τόσο φυσιολογικό τους φαίνεται πια, που απορούν πως χτυπιούνται ασθμαίνοντας τα άλλα όταν πιαστούν.

Μα αυτά, που τα χρώματα τους στολίζουν τους ωκεανούς, που τα πτερύγια τους και οι αιθέριες ουρές τους αναδεύουν τα θαλάσσια ρεύματα με χάρη, ξέρουν μια ζωή διαφορετική. Ακολουθούν τις ακτίνες του φωτός, όπως εισδύουν κάθετα στους βυθούς, και πλέκουν εκεί έναν χορό μαγεμένο. Τρυπώνουν ανάμεσα σε φύκια περίεργα και κοράλια χρωματιστά και ξετρυπώνουν νόστιμες γαριδούλες ή ζευγαρώνουν.

Τα μάτια τους βλέπουν τόση ομορφιά όση τους έχει απλόχερα δώσει η φύση, και την αναγνωρίζουν και την αναζητούν σε κάθε σταγόνα, σε κάθε κίνηση της θάλασσας. Σπάνια όμως, διακρίνουν το δίχτυ όταν πλησιάζει. Πιάνονται σ’αυτό και στην αρχή, λένε πως δεν μπορεί ο κόσμος να είναι έτσι. Δεν μπορεί να θέλει κάποιος να σε φυλακίσει χωρίς λόγο. Κι έτσι κάνουν υπομονή, πιστεύοντας πως ίσως το δίχτυ είναι περαστικό, πως θα φύγει από πάνω τους τόσο απλά όπως ήρθε..

Επειτα το δίχτυ αρχίζει και σφίγγει γύρω τους και τότε τα πιάνει τρόμος. Δεν μπορούν να κινηθούν και η επιφάνεια του νερού ισοδυναμεί με θάνατο, το ξέρουν. Παλεύουν, τινάζονται, σκίζουν το δέρμα τους στις κλωστές για να ξεφύγουν. Μα μάταια. Το δίχτυ όσο παλεύουν τόσο σφίγγει, τόσο η ανάσα τους τελειώνει, τόσο η καρδιά τους χτυπάει ξέφρενα στο μικρό πολύχρωμο στήθος τους… Ο βυθός αλλάζει, τα μάτια σκοτεινιάζουν και δεν βλέπουν ούτε τα νερά τα μαγικά, ούτε τα φύκια, ούτε τα παράξενα κοράλια. Χάνεται το φως ολοσδιόλου κι ο χρόνος παραμορφώνεται.

Το δίχτυ, μοιάζει να εγκλωβίζει όχι μόνο το σώμα και το μυαλό τους, αλλά όλες τις δυνατές διαστάσεις της ζωής, όλες τις επιλογές, όλα τα κίνητρα, όλες τις επιθυμίες. Σκοτάδι, ασφυξία, τρόμος. Κι ο χρόνος να περνάει τόσο γρήγορα, που δεν καταλαβαίνουν πως μπορεί να μείναν έτσι χρόνια. Παλεύοντας και αγωνιώντας, με την ανάμνηση μιας θάλασσας φιλόξενης και ασφαλούς.. Με την απώλεια της..

Αν αυτό το δίχτυ, είναι το αστείο του σύμπαντος σε βάρος της ομορφιάς των αγαπημένων του θεού, σκέφτομαι ποια θα μπορούσε να είναι η εκδίκηση Του.. και τότε βλέπω μόνο ψάρια να γελούν ξένοιαστα ανάμεσα στα σύννεφα, να παίζουν και να κρύβονται από φτερά αγγέλων, να ζευγαρώνουν στις πρώτες αχτίδες της αυγής, και τους βυθούς του κόσμου να μένουν σκοτεινοί, άδειοι και έρημοι…

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαρτίου 24, 2007.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: