Το λαμπατουρέρ

 

Πάντα ήσουν έξυπνος αγαπημένε μου, θα έλεγα μάλιστα μάλλον ευφυής. Γι’ αυτό και απορώ πως τόσα χρόνια τώρα δεν έχεις καταφέρει να βρεις έναν σχετικά ασφαλή κώδικα επικοινωνίας. Η σκέψη σου τρυπώνει στο μυαλό μου κάποιες φορές, και ακούω τα λόγια σου, άλλοτε καθησυχαστικά κι άλλοτε εξοργισμένα, αλλά θέλει μεγάλη προσπάθεια για να την ξεχωρίσω από τις δικές μου σκέψεις.

Δεν περιμένεις βέβαια, να διαγράψω την κρίση μου για τα πράγματα, ξαφνικά, και να ακούω τις σκέψεις που παρεμβάλλεις στο μυαλό μου χωρίς αμφιβολίες. Δεν θα ήμουν αυτή που γνώρισες και αγάπησες. Ομως εκεί. Το πείσμα σου μοιάζει να μην σε έχει εγκαταλείψει μετά θάνατον. Επιμένεις ξαφνικά, να τρυπώνεις στα καλώδια, να αναιρείς τα κυκλώματα και τους διακόπτες, να κάνεις τα φώτα να τρελλαίνονται.

Tους πρώτους μήνες ήταν τόσο αναμενόμενο όλο αυτό, που δεν μου έκανε εντύπωση, ούτε το ότι άναβαν φώτα με καμμένα ντουί, ούτε ότι ανατίναξες τον κλειστό θερμοσίφωνα, ούτε καν όταν είχες πάρει με την σειρά και αναβόσβηνες τα πάντα μες το σπίτι. Κατανοούσα την ταραχή σου, το πόσο μπερδεμένος και στεναχωρημένος πρέπει να ένιωθες. Ισως και να σε παραμέλησα λιγάκι τότε, αλλά η θλίψη μου ήταν πολύ μεγάλη για να σε οδηγήσω, όπως έχω κάνει με τους άλλους.

Τώρα όμως, όλα αυτά έχουν υποχωρήσει, εσύ έχεις προχωρήσει, κι εγώ το ίδιο. Αλλά και πάλι αποφασίζεις ξαφνικά, πως κάτι είναι τόσο σημαντικό που πρέπει να μου το πεις εκείνη την στιγμή. Και πληρώνει την νύφη όποιο λαμπατέρ βρεθεί μπροστά σου. Σου έχω εξηγήσει, πως στοιχειωδώς, θα πρέπει να έχουμε κάποια κοινά σήματα αν θέλεις να μιλάμε. Κάποιοι το έχουν καταφέρει ξέρεις. Ενα blink για ναι, δύο για όχι. Δεν είναι τόσο δύσκολο…

Ούτε στον κόσμο που βρίσκεσαι τώρα, ούτε σε αυτόν που παραμένω εγώ, μπορούν να γίνουν όλα με τον τρόπο που εμείς επιθυμούμε. Αυτό πρέπει να το πάρεις απόφαση. Σ’αγαπάω και σε σκέφτομαι πάντα, είσαι πια μία μόνιμη συνιστώσα στη σκέψη μου, αλλά μου είναι αδύνατον να εισχωρώ πλέον στην δική σου, όπως γινόταν όταν ήσουν κοντά μου. Πρέπει να προσπαθήσεις κι εσύ.

Μου είναι πάντα ευχάριστο να συνειδητοποιώ την παρουσία σου σ’ ένα δωμάτιο, αλλά θα σε παρακαλούσα τουλάχιστον να μην καις τις λάμπες. Πρώτον γιατί κοστίζουν κάποια λεφτά και δεύτερον γιατί βραδυάτικα στο χωριό δεν είναι πάντα εύκολο να βρω άλλες.

Επίσης, μια και πιάσαμε την κουβέντα.. Ενημέρωσε και όσους βρίσκονται μαζί σου, πως θα πρέπει να ελέγχετε τις επιθυμίες σας ακριβώς όπως κάνατε και στην ζωή. Θα πρέπει να μάθετε να χειρίζεστε την συνείδηση σας, με τον ίδιο τρόπο που μάθατε κάποτε να περπατάτε. Κάποιοι σαν εμένα, που έχουν συνήθισει τις «αόρατες» επισκέψεις και τους τρόπους σας, δεν θα έχουν σοβαρό πρόβλημα. Ομως οι περισσότεροι δεν είναι υποχρεωμένοι να νιώθουν ευχάριστα με τις «ηλεκτρολογικές» ανησυχίες. Μην τους τρομάζετε, μην τους ταράζετε.. κάνουν καθημερινά μεγάλη προσπάθεια για να συμβιβαστούν με την ιδέα της οριστικής απώλειας και το μυαλό τους ήδη πολλές φορές δεν την χωρά.

και όπως είπαμε αγαπημένε μου.. μακρυά από τα λαμπατουρέρ 😉

Advertisements

~ από isisveiled στο Απρίλιος 16, 2007.

3 Σχόλια to “Το λαμπατουρέρ”

  1. «Φευγάτο», λεπτά ειρωνικό και ολίγον πονεμένο. Γιατί όχι;

    Καλό Απομεσήμερο.

  2. Πολύ πονεμένο, μακάβρια ειρωνικό, κι όσο για φευγάτο.. στην κυριολεξία..

    καλό απόγευμα και σε σένα 🙂

  3. Σε νοιώθω. Ξέρω. Μου έχει συμβεί. Δεν νομίζω πως χρειάζεται να πω περισσότερα. Ξέρεις ή μάλλον … καταλαβαίνεις.
    Καιρό έχουμε να τα πούμε. Ελπίζω να είσαι καλά.
    φιλιά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: