Ι don’t give a shit anymore

 

Ο Ξέρξης ήταν ο πιο όμορφος απ’ τα αδέλφια του. Ενας μικρόσωμος περσικός, μαύρος με λευκό γιακά και καλτσάκια. Δεν πρέπει να ξεπέρασε ποτέ τα τρία κιλά κι έτσι ήταν πάντα μικρός σαν παιχνιδάκι ψεύτικο. Τόσο τέλεια και τόσο συμμετρικά κατέβαιναν οι γραμμές του μαύρου πάνω στο λευκό που έμοιαζε ζωγραφιστός. Με όμορφα χοντρά ποδαράκια και βλέμμα όλο απαίτηση.

Ισως ήταν και το τελευταίο αρσενικό στη ζωή μου που ήξερε πως να με διεκδικεί. Στεκόταν απειλητικός δίπλα μου, αν φανταζόταν πως κάποιος άλλος μπορούσε να πάρει τη θέση του στη ζωή μου. Δεν άφηνε περιθώρια ούτε στον σκύλο, ούτε σε καμμιά άλλη απ’ τις γάτες. Κάποτε ζήλεψε ακόμα και το λάπτοπ που είχα ακουμπήσει στο πλάι του μαξιλαριού μου.

Ολο καλοκαίρι το περνούσε στον κήπο κάτω απ’ τους θάμνους. Οταν έμπαινε για να φάει ήταν γεμάτος κλαράκια και φύλλα σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο. Και κόμπους φυσικά. Πολλούς κόμπους που μου απαγόρευε να τους κόψω. Το χειμώνα έμενε στο κρεβάτι μου, με μικρά διαλείματα μόνο για να φάει και να πάει τουαλέτα. Τον τελευταίο χρόνο απαξιούσε εντελώς να κατέβει στην κουζίνα να φάει μαζί με τους άλλους, κι έτσι είχε πάντα ένα ασημένιο μπολάκι με φαϊ στο δωμάτιο μου.

Τι είναι Ξέρξη μου? τι θες? τον ρωτούσα.. Κι αυτός απαντούσε με ένα μικρό βραχνό «νια», που δεν κουραζόταν να επαναλαμβάνει όσες φορές κι αν τον ξαναρωτούσα. Μετά κουλουριαζόταν στον ώμο μου και κοιμόταν.

Ο Ξέρξης τελικά αρρώστησε. Τίποτα δεν στάθηκε ικανό να τον γιατρέψει. Η ομορφιά του όλη χάθηκε μέσα σε δυό μέρες, γέμισε η γούνα του αίμα και βλέννες. Τα μάτια του βασίλεψαν, η αναπνοή του δυσκόλεψε. Τον καθάριζα με ένα πανάκι βουτηγμένο σε χαμομήλι, του έδινα κονσερβούλες να φάει, του έκανα ενέσεις με ειδική αντιβίωση. Κι αυτός καλυτέρευσε αρκετά. Τόσο που να με κάνει να πιστέψω πως θα την γλύτωνε τελικά. Σηκωνόταν και έβγαινε στον κήπο, έτρωγε, έπινε νεράκι. Χωνόταν κάτω απ’ τις ελιές και γυρνούσε το βράδυ στεφανωμένος με τα μικρά υπόλευκα λουλούδια τους.

Χθες, για τελευταία φορά, προσπάθησε να μπει στο σπίτι απ’ τον κήπο. Και έμεινε με τα χεράκια πιασμένα στο χαλάκι του σκαλοπατιού, το ένα απ’ τα πίσω ποδαράκια σηκωμένο έτοιμο να ανέβει και το κεφαλάκι του κρεμασμένο προς τα πίσω.

Μάταια έψαξα σε όλο το ίντερνετ να βρω μια φωτογραφία που έστω να του μοιάζει. Ούτε μία. Περίμενα μέχρι το πρωϊ να φύγει η νεκρική ακαμψία, τον κουλούριασα όπως όταν κοιμόταν και τον έθαψα. Δεν έχυσα ούτε ένα δάκρυ and I don’t give a shit anymore..

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαΐου 11, 2007.

4 Σχόλια to “Ι don’t give a shit anymore”

  1. Πώς το κατάφερες να βγάλεις όλο αυτό συναίσθημα για τη γάτα στο κείμενό σου, χωρίς να την ανθρωποποιείς καθόλου, είναι αξιοθαύμαστο. Φαίνεται πως αγαάς τα ζώα όπως είναι και όχι ως υποκατάστατα. Λυπάμαι πολύ για τον ξέρξη.

  2. αγαπημένε μου Αμμε,

    μόνο με έναν τρόπο μπορεί κανείς να το καταφέρει αυτό που λες. Αν και στην πραγματικότητα αγαπάει τα ζώα γι’αυτό που είναι και όχι σαν υποκατάστατα. Δυστυχώς η συνειδητοποίηση μου σε κάτι τέτοια θέματα είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο θα ‘θελα. Οσο για τον Ξέρξη μου, όπως ξέρεις, ήρθε ο θάνατος του να προστεθεί σε μια ήδη φορτισμένη μέρα για μένα και ομολογώ πως με διέλυσε. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

  3. Ίσις πήγαινε μια βόλτα από το μπλογκ του Φαητμπάκ (http://fightback-naoum.blogspot.com)

  4. οκ 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: