it takes a night to make a dawn

 

Ενα τεράστιο τελάρο, ήταν ανοιχτό μπροστά του τέσσερις μέρες τώρα. Στερεωμένο καλά στον τοίχο, με το λευκό του καμβά να δεσπόζει στον χώρο, του έφερνε αμηχανία. Βρισκόταν εκεί τόσες μέρες, επιβλητικό και σχεδόν απειλητικό για την ψυχοσύνθεση του. Θυμόταν πως τόσες άλλες φορές, έπεφτε με μανία πάνω στα χρώματα, τα αράδιαζε ξανά και ξανά, τα έστρωνε, τα έσβηνε, τα εξαφάνιζε ή τα έβγαζε στην επιφάνεια. Σχήματα και μορφές ξεπηδούσαν από παντού, σκέψεις, συναισθήματα, επιθυμίες απόκρυφες και μυστηριακές.

Μα τούτο δω, ήταν εντελώς διαφορετικό. Ασάλευτο, κενό, λες και του απαγόρευε να εντυπώσει πάνω του οτιδήποτε. Μέχρι που χτύπησε το κουδούνι. Και σαν να μην την περίμενε, άνοιξε και προσποιήθηκε τον έκπληκτο. Φυσικά και την περίμενε. Κάθε μέρα, κάθε απόγευμα, και ιδιαίτερα εκείνα τα γλυκά βράδυα που όλο και κάποια εικόνα ξέθαβε και του την έστελνε με λέξεις… Κι αυτές με την σειρά τους τον έστελναν και κάπου  αλλού… Σ’ αυτές τις επιθυμίες και τους πόθους που δεν σχηματίζονταν πουθενά αλλού παρά μόνο στον καμβά του μυαλού του…

Και τότε λες και το τελάρο κάτι του σφύριξε στο αυτί, την έπιασε απ’ τα χέρια και την οδήγησε προς τα κει. Το φόρεμα της έπεσε εύκολα, σχεδόν με μία κίνηση. Επιασε κάτι παλιά πανιά, που είχε για να σκουπίζει τα χέρια του απ’ τα χρώματα, και έδεσε τους καρπούς της στις γωνίες του τελάρου. Το ίδιο έκανε και με τα πόδια της. Απορούσε μάλιστα, πως μπόρεσε να δέσει κάτι τόσο λεπτό και αέρινο, πως το ύφασμα εγκλώβισε την σάρκα ανάμεσα του, κρατώντας την εκεί ανοιχτή και παραδομένη, υποταγμένη σε κάθε του επιθυμία.

Τον κοιτούσε κατευθείαν στα μάτια όλη την ώρα, με βλέμμα που ήταν αδύνατον να καταλάβει αν ήταν θυμός ή παράπονο ή δική της προσωπική επιθυμία. Φύσαγε μόνο δυνατά τις εκπνοές της μέσα απ’ το στήθος της που ανεβοκατέβαινε ρυθμικά και φούσκωνε ξανά και ξανά. Το διάφραγμα ανεβοκατέβαινε κι αυτό σε κάθε ανάσα, και έκανε την κοιλιά της να κινείται τόσο σαδιστικά ηδονικά που λες κι ήταν αυτή ο κυρίαρχος αυτού του παιχνιδιού.

Δεν άντεξε. Εβγαλε χρώματα πορτοκαλί και κόκκινα της φωτιάς, χρυσά, σέπια, πράσινα λαδί και ένα λευκό του κεραυνού και άρχισε να ζωγραφίζει σαν τρελλός. Πάνω και γύρω απ’ το σώμα της, ανάμεσα στα μέλη της, ανακατευόταν ο  ιδρώτας της με το διαλυτικό και τράβαγε καινούριες γραμμές και νέα σχήματα έβγαιναν στην επιφάνεια.

Δεν σταμάτησε μέχρι που τελείωσε.

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαΐου 15, 2007.

2 Σχόλια to “it takes a night to make a dawn”

  1. Εντ σαμ τάιμς τέικς μορ δαν του του μέικ ντασκ τιλ δεν νεξτ ντο(α)ουν.

  2. Ονλι απ του θρη αϊ καν μανατζ ντιαρ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: