Lux Unbound

 

Καθώς νανουριζόμουν από το πέρα δώθε του λεωφορείου που με πήγαινε στην δουλειά μου, έφερνα στο μυαλό μου τα λόγια της Lucia. Το τηλέφωνο χτύπησε κατά τις τέσσερις τα ξημερώματα, κι εγώ η αλήθεια είναι πως δυσκολεύτηκα να ξεμπλέξω από την αγκαλιά του μωρού για να το σηκώσω.

Ακουσε, μου είπε. Μην κάνεις πως νυστάζεις έχω σοβαρά πράγματα να σου πω. Σε ακούω, της απάντησα και η διήγηση άρχισε. Πάντα μου άρεσε αυτός ο άντρας. Ψηλός, κι ευέλικτος στην σκέψη, έτοιμος να ανέβει σκαλί σκαλί τις φαντασιώσεις μου και να τις εκτινάξει σε νέα ύψη (τι κλισέ φράση θεέ μου, σκέφτηκα εγώ). Ξέρεις πως εδώ και κάνα δυό μήνες, η άνοιξη έχει εισχωρήσει στα κύτταρα μου, και δοκιμάζω όλο και βαθύτερες βουτιές στην ηδονή. Ξέρεις επίσης πως στο μυαλό μου είναι συνδεδεμένες η ηδονή κι ο πόνος. Κι όταν τον συνάντησα χθες ήταν μια χρυσή ευκαιρία να αξιοποιήσω τις ικανότητες του. Ετσι δεν δίστασα να πάω την κουβέντα εκεί που με ενδιέφερε. Μμμ.. το αγόρι αυτό αξίζει κάθε έπαινο. Λέξη τη λέξη γρήγορα κατάλαβε τι με ενδιέφερε και ομολογώ πως είναι εξαιρετικός «συζητητής». Το παιχνίδι της υποταγής γρήγορα εξελίχθηκε και βρέθηκα να απαντώ πειθήνια στις εντολές του. Μάλιστα Κύριε, ό,τι θελήσετε θα κάνω. Και θέλησε. Θα πάρεις κάτι χοντρό, μου είπε, και θα σηκωθείς τώρα να πας στις τουαλέτες. Θα το χώσεις πίσω σου και θα επιστρέψεις αμέσως εδώ να μου πεις. Σου απαγορεύω δε να χύσεις. Θέλω να παραμείνεις έτσι για όσο εγώ θελήσω. Μάλιστα Κύριε. Too easy for me. Και ο ρόλος και η εκτέλεση των εντολών. Πέντε λεπτά μετά, είχα επιστρέψει και του περιέγραφα πως ακριβώς το έβαλα μέσα μου και πως ένιωθα καθώς καθόμουν ξανά στη θέση μου μ’αυτό. And again too easy for me.

Η Lucia έχει την περίεργη συνήθεια να ανακατεύει μονίμως στον λόγο της εκφράσεις στα αγγλικά, μάλλον γιατί κάτι μέσα της αντιστοιχεί καλύτερα σε αυτή την γλώσσα. Ετσι συνέχισα να ακούω προσεκτικά μεν, ανυπόμονα δε, επιθυμώντας να επιστρέψω στην αγκαλιά του μωρού και του Μορφέα φυσικά. The thing is, συνέχισε αυτή, πως η ευκολία με την οποία ανταποκρινόμουν σε όλο αυτό διέλυσε το ενδιαφέρον μου πολύ γρήγορα. Λειτουργώ καλύτερα μέσα από τις προκλήσεις και κατάλαβα πως αν συνέχιζα θα βαριόμουν πολύ γρήγορα. Τι να έκανα? Η υποταγή για μένα είναι τεράστιας σημασίας μόνο εφόσον είναι δύσκολο να σε υποτάξει κάποιος. Διαφορετικά δεν διαφέρει αυτό το παιχνίδι σε τίποτα απ’ όσα συνηθίζουμε στην καθημερινότητα μας. Πάς για τσιγάρα στο περίπτερο, λες καλημέρα στον περιπτερά, σου λέει κι αυτός. Ακριβώς το ίδιο πράγμα. Ναι, εντάξει, ο περιπτεράς δεν θα σου ζητήσει μάλλον να κάνεις κάτι πιο extreme από το να του δώσεις ψιλά και όχι πενηντάευρο, αλλά η λογική είναι η ίδια. Εγώ θα συμφωνώ και θα σου απευθύνομαι στον πληθυντικό, εσύ θα μου δίνεις εντολές, εγώ θα τις εκτελώ. Too easy for me. Ομως φιλενάδα, θα μου μείνει αξέχαστη η «κουβέντα» μας. Σπάνια συναντάς άξιο συμπαίκτη σε κάτι τέτοια. Και πρόθυμο, και ικανό. Εξαίρετος!

Αυτό ήθελες να μου πεις? την ρώτησα. Στις τέσσερις το πρωϊ? Aκουσε φιλενάδα, της είπα. Καλά όλα αυτά αλλά :

It takes a thought to make a word
And it takes some words to make an action
It takes some work to make it work
It takes some good to make it hurt
It takes some bad for satisfaction

Nαι φυσικά, μου απάντησε. Ξεχνάς όμως πως :

It takes a night to make it dawn
And it takes a day to make you yawn brother
And it takes some old to make you young
It takes some cold to know the sun
It takes the one to have the other

Κοίταξα το πρόσωπο μου στον καθρέφτη, έκλεισα το μάτι στην Lucia και κατέβασα το ακουστικό. Ναι, σκέφτηκα… It takes the one to have the other και επέστρεψα πίσω στο μωρό μου που έδειχνε τρισευτυχισμένο που με είχε βρει έτσι «ανοιχτή» σήμερα. Μέχρι να ξημερώσει τραγουδούσα από μέσα μου τους δύο επόμενους στίχους :

And it takes no time to fall in love
But it takes you years to know what love is

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαΐου 16, 2007.

8 Σχόλια to “Lux Unbound”

  1. Εβρυ μπόντυ ιν δις ταουν φαξ εξέπτ του μι.
    Νικος Καλογερόπουλος – Θηλυκή εταιρία.

  2. χεχε.. αν ήταν μόνο αυτό το ζητούμενο υποπτεύομαι ότι δεν θα παραπονιόσουν, αλλά δεν είναι. Σωστά ? 😉

  3. Σωστά λέει; Πάνσωστα. Μόνο που η ατάκα είχε και συνέχεια…
    «Ντοντ φαξ γουιθ μι» του απάντησε ο Ρώσος μαφιόζος.

    οφείλω να παραδεχτώ πως τελευταία γράφεις (σχεδόν) υπέροχα.

  4. Μιας και μας πήγε στον κινηματογράφο, εγώ πάλι θυμήθηκα το «Φωτιά στα Σωθικά» Γεια στα χέρια σου Ίσις!

  5. χεχε… ως προς την συνέχεια της φράσης πρέπει να ομολογήσω πως είναι πολύ εύστοχη (αν και ελαφρώς απειλητική ή είναι ιδέα μου ?) 😉
    μμμ ναι έχω καλή έμπνευση τελευταία 😉

  6. Προφανώς απειλητική μιας και ο σεναριογράφος την έβαλε στο στόμα Ρώσου μαφιόζου. Δεν λες καλά που ζω στην Κρήτη όπου καμιά μαφία δεν έπιασε.

    Y.Γ. Να δω και ποστ με μουσική υπόκρουση ρεμπέτικου χεχεχεχε

  7. Το Φως Απελευθερώθηκε κι απλώθηκε παντού και κάλυψε όλους τους ψιθύρους αφήνοντας ανέγγιχτες τις σκέψεις που ούτε η τεχνολογία δεν ακουμπά, αυτές πέρασαν στα κύτταρα κι αυτά ζωντάνεψαν παρασύροντας, μεταγγίζοντας ιδρώτα, αγωνία και πολλά αιώνια «θέλω». Η κάμαρη ασφυκτιά πια, όχι τα σώματα.

    … μου είπε ο Άλλος να σου είπω.

  8. @ Συκοφάντης Μπαστούνι

    ουφ ευτυχώς που ζεις εκεί γιατί δεν θα άντεχα μια απειλή από σένα 😉

    @ Ροϊδης

    πες του Αλλου ότι «αχ μόνο αυτός με καταλαβαίνει τελικά»…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: