the road of perdition

 

Είμαστε κάγκελα ο ένας στην φυλακή του άλλου. Κι εγώ έχω ανάγκη να σπάσουν. Να βγουν όλοι έξω, στην λιακάδα, στο σκοτάδι, δεν έχει σημασία. Αρκεί να μη μένουν εγκλωβισμένες οι ψυχές στα στενά δωμάτια που έχτισαν για τους εαυτούς τους.

Να πάρουν ανάσες, να πάρουν τρυφερότητα, να δώσουν αυτά που περισσότερο επιθυμούν, να αγγίξουν ο ένας τον άλλο, να μην σκέφτονται γιατί και πως. Να ξεπεράσουν τις εκλογικεύσεις του «δεν μπορώ», να υπερβούν τα περιοριστικά «δεν θέλω».

Σκάω, πνίγομαι να περπατάω σε έναν άδειο κόσμο που όλοι είναι πίσω από κάγκελα. Μη μου μιλήσετε άλλο. Κανείς. Γιατί πέρα από όλη την καλή πρόθεση και τα προβλήματα σας έχω ανάγκη να έρχομαι σε επαφή με το ναί και όχι με την άρνηση σας.

Και μην με ψάξετε. Δεν θέλω ούτε δικαιολογίες να ακούσω, ούτε αιτιάσεις. Τις μπούχτισα. Αυτές πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Και δεν έχω δει ούτε έναν να μπορεί να τις ξεπεράσει. Ψέμματα. Εχω δει έναν, και γι’αυτό ο κόσμος είναι ανυπόφορος χωρίς αυτόν.

Θα πάρω τον δρόμο μου, μακρυά από τα κάγκελα σας, μακρυά από τα όχι σας, μακρυά από τα «επειδή» και τα «διότι» σας. Κι ας είναι ο δρόμος της απωλείας.

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαΐου 20, 2007.

7 Σχόλια to “the road of perdition”

  1. Απομακρυνόμενοι από τα κάγκελα των άλλων δεν είναι ο τρόπος να ενισχύσουμε τα κάγκελά μας;

  2. όχι αναγκαστικά…

    απομακρυνόμενοι απ’ τα κάγκελα κάποιων, μπορεί κάποτε να βρούμε κι ένα δωμάτιο που το φως να μπαίνει ελεύθερα μέσα του, χωρίς κάγκελα, χωρίς τοίχους, χωρίς τίποτα να το σταματάει..

  3. …είναι για τους λεβέντες…

  4. ή για τους λεβεντομαλάκες (εξαιρουμένων των παρευρισκομένων φυσικά)

  5. αλίμονο…

  6. Λες:»Είμαστε κάγκελα ο ένας στην φυλακή του άλλου»
    Λέω:»Ποιος έχει το τσαγανό να λυγίσει τα κάγκελα τα δικά του που φυλακίζουν τον άλλο; Και τούμπαλιν»
    😦

  7. Το θέμα είναι ζήτημα οπτικής. Εγώ για παράδειγμα είχα το τσαγανό που λες να λυγίσω τα κάγκελα που ήταν οι άλλοι για μένα. Ανοιξα προς αυτούς, βρέθηκα να περπατώ μόνη μου σ’αυτό τον άδειο κόσμο και οι άλλοι συνεχίζουν να με βλέπουν εμένα και όλους τους άλλους ακόμα σαν κάγκελο. Αυτό είναι η ουσία.

    Εμείς οι ίδιοι βάζουμε σ’αυτή την θέση τους άλλους και εμείς πρέπει να το αλλάξουμε αυτό. Κανένας έξω από μας δεν μπορεί να κάνει κάτι γι’αυτό όσο τσαγανό κι αν έχει.

    Το ζήτημα είναι τώρα πόσο τσαγανό θα έχω να περιφέρομαι σ’αυτό τον άδειο κόσμο, πριν ξανακάνω κάγκελα στην φυλακή μου τους άλλους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: