μ’απλωτές θα φύγω, ακόμα και περπατώντας..

 

Να έρχεσαι συχνότερα, να επιστρέψεις να μείνεις εδώ να σε βλέπουμε κι εμείς. Δεν μου χρειάστηκαν χρόνια ψυχοθεραπείας για να ξέρω το εξής απλό : πως αυτό θα ήταν το χειρότερο λάθος μου. Τη στιγμή ακριβώς που άλλοι θα σε δουν ως δεδομένο έχεις εξαφανιστεί από το οπτικό τους πεδίο. Πλημμυρίζει το μυαλό τους με τα καθημερινά προβλήματα, με τις προσωπικές δυσκολίες και παγίδες τους και μπαίνεις αμέσως σε δευτερότριτη σειρά προτεραιότητας. Αυτό από μόνο του δεν είναι κακό. Κακό είναι ότι αυτή η πόλη καταβροχθίζει τους ανθρώπους.

Τον χρόνο που όλοι οι άλλοι κάνουν κάτι άλλο, στην πόλη τούτη δεν υπάρχει καμμία διέξοδος. Βγαίνεις στην βεράντα, στο δρόμο και βλέπεις τσιμέντο και αυτοκίνητα. Ακούς μόνο κορναρίσματα, σκοντάφτεις σε σκουπίδια, οι δρόμοι γίνονται ποτάμια αδιάβατα με την πρώτη νεροποντή. Βρωμάει και ζέχνει η πόλη. Σκοντάφτεις όχι μόνο στα σκουπίδια αλλά και στην αφόρητη μοναξιά όλων.

Σ’αυτή την πόλη επιβιώνεις μόνο αν είσαι μεθυσμένος, ερωτευμένος ή αν έχεις πέσει με τα μούτρα στη δουλειά. Δεν έχει άλλη διέξοδο. Στον δικό μου παράδεισο όμως, απλά ανοίγεις το παράθυρο. Χαζεύεις την γάτα που σκαρφαλώνει στο δέντρο, την βροχή να απορροφάται απ’ το χώμα, αυτό να μοσχομυρίζει μετά, τον ήλιο να στεγνώνει την πρωϊνή δροσιά στα φύλλα. Ακους τα πουλάκια. Ναι, τα πουλάκια! Φτιάχνεις ψωμί και μυρίζει όλη η γειτονιά. Απλώνεις τα ρούχα να στεγνώσουν και μετά μυρίζουν ήλιο. Απ’ τον κήπο σκουπίζεις μόνο φύλλα και πέταλα λουλουδιών κι αν κανένα χαρτί ή κάτι άλλο παρασέρνει ο αέρας σου φαίνεται πως γέμισε ο τόπος σκουπίδια.

Οι άλλοι, αυτοί οι υπέροχοι αγαπημένοι άλλοι, μπορούν να συνεχίσουν να ζουν τις προτεραιότητες τους κι εσύ έχεις αρκετά αποθέματα αντοχών να τις δεχτείς και να τους βοηθήσεις ακόμα. Στη φύση δεν είσαι μόνος σου ποτέ. Ξεπερνάς την ψευδαίσθηση του πλήθους που τρέχει στην πόλη χωρίς σκοπό και απλά ζεις. Ολα όσα έχεις ανάγκη στα δίνει η φύση. Και το άγγιγμα και την τρυφερότητα, ακόμα και τον ερωτισμό. Την φιλία, τις γνωριμίες. Ολα.

Μην προσπαθήσετε ποτέ ξανά να με ξεγελάσετε και να με παγιδέψετε στην πόλη σας. Την ξέρω. Γεννήθηκα και μεγάλωσα σ’αυτήν και με βαριά καρδιά την ξαναθυμάμαι όποτε ξανάρχομαι για να σας δω. Αν στο ελάχιστο με αγαπάτε, αφήστε με να φεύγω απ’ αυτήν. Μην με εγκλωβίζετε ούτε στην πόλη ούτε στην αίσθηση του δεδομένου στη ζωή σας.

Θα πνιγώ, θα σκάσω, θα βουβαθώ. Και πριν απ’ αυτό θα ουρλιάξω.

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαΐου 21, 2007.

9 Σχόλια to “μ’απλωτές θα φύγω, ακόμα και περπατώντας..”

  1. Her şey iyi, her şey güzel

  2. χμ.. δεν το κατάλαβα πλήρως αυτό, αλλά το γκιουζελ μου αρκεί..

  3. Πόσο θα ‘θελα να μπορούσα να φύγω μόνιμα από την Αθήνα…

  4. poso tha theles?na pas pou kalh mou dreamerland?na pate poy??oso ki an to plhthos einai grizo h eparxeia einai kitrinh…san to xrwma twn fthnwn kotsompolistikwn paliofylladwn…

  5. αχμ.. η επαρχία είναι παρδαλή για την ακρίβεια. Επιλέγει να «ντυθεί» κανείς το χρώμα που του ταιριάζει καλύτερα και πιθανότατα διακρίνει και καλύτερα ανάμεσα στα άλλα… Ετσι, αν βλέπουμε τον κόσμο κίτρινο πιθανότατα είναι γιατί αναγνωρίζουμε αυτό το χρώμα μέσα μας… Εγώ π.χ. τον βλέπω χρυσορόδινο..

  6. ναι θα μπορουσε να ειναι ετσι…τι βολικο!αλλα ελα ομως που ζω στην τιμημενη ελληνικη επαρχεια κ μπορω με βεβαιοτητα να σου πω οτι ναι ναι ναι οσο απιστευτο τρελο κ εξωφρενικο κι αν φαινεται η επαρχεια μας ειναι κιτρινη!!!!ναι αληθεια λεω,καταπινει καθε τι διαφορετικο και ξερνα κακια και χλευασμο..

  7. Καλημέρα,

    καταρχήν Χαμένη στο πλήθος θα ήθελα να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν υπάρχει περίπτωση να ανεχτώ ειρωνίες και εξυπνακίστικο στυλ 15χρονου προς τρίτα άτομα (π.χ. όπως στο προηγούμενο σχόλιο σου στην dreamerland) στο μπλογκ μου.

    Τώρα ως προς αυτό που λες.. Κι εγώ μένω στην επαρχία και δεν σου κρύβω πως κατά ένα μέρος έχεις δίκιο. Εχοντας γεννηθεί και μεγαλώσει στην Αθήνα πολύ μου κακοφάνηκε τόσο ο κιτρινισμός της επαρχίας όσο και η ευκολία με την οποία επεμβαίνουν ουσιαστικά στην ζωή του άλλου. Ομως θα επιμείνω στην προηγούμενη μου άποψη.
    Αν το κίτρινο δεν το κουβαλάς μέσα σου, τόσο ώστε να εγκλωβίζεσαι στην αλυσίδα των άλλων, η επαρχία είναι ένας παράδεισος σε σχέση με την πόλη. Λυπάμαι πολύ πραγματικά όσους λόγω συνθηκών πρέπει να παραμένουν σ’αυτήν και ιδιαίτερα στην Αθήνα. Ειδικά σε σένα θα πρότεινα να το ξανασκεφτείς και να εκτιμήσεις περισσότερο αυτά που σου δίνει η επαρχία.

  8. Kαλη σου μερα κ απο μενα…Παρεξηγησες!!Το σχολιο δεν ειχε ιχνος ειρωνειας τουλαχιστον απ την μερια μου κ sorry αν βγηκε ετσι προς τα εξω..!Πιο πολυ απογνωση θα ελεγα παρα ειρωνεια..Δεν ηταν αυτος ο σκοπος μου..Απλα οσο και αν δεν θελεις να εγκλωβιστεις εσυ στην αλυσιδα καποιες φορες δεν μποριες να το αποφυγεις ειδικα οταν το κανεις καθαρα για να μην πληγωσεις αλλους..ισως επειδη δεν καταφερα ποτε να φυγω απο την επρχεια να εχω κ εγω λιγο κιτρινο μεσα μου…ποτε δεν ξερεις..!

  9. Kαλημέρα,

    οκ κανένα πρόβλημα τότε. Θα σου έλεγα πάντως να δοκιμάσεις να μείνεις αν μπορέσεις κάποια χρόνια κάπου αλλού για να δεις πόσο μεγάλη διαφορά υπάρχει. Σου έχω ήδη πει ότι σαφώς και υφίσταται ο κιτρινισμός στην επαρχία, αλλά όσα έχει να προσφέρει είναι πολύ περισσότερα απ’ αυτά που αφαιρεί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: