out of the black and into the white

 

Τρία εκατομμύρια, ίσως και περισσότεροι, γκρίζοι βρυκόλακες μαζεμένοι, πίνουν ο ένας το αίμα του άλλου σ’αυτό το μέρος. Οι ίδιοι σπάνια το καταλαβαίνουν. Αποδίδουν τα συμπτώματα της ατονίας και της αίσθησης κενού στους έντονους ρυθμούς ζωής, στην κούραση, στη μοναξιά. Κάποιοι παραπονιούνται για πονοκεφάλους, για αλλεργίες, ακόμα και για ευαισθησία στο φως. Οι πιο ευαίσθητοι ζουν μόνο σε παράλληλες γραμμές με κάποιον ψυχολόγο και ηρεμιστικά ή αντικαταθλιπτικά που όλως παραδόξως δεν δείχνουν να αποδίδουν.

Τρία εκατομμύρια γκρίζοι βρυκόλακες κοιμούνται το βράδυ και ξυπνούν κουρασμένοι. Κάνουν σχέσεις και νιώθουν πιο μόνοι από ποτέ. Εκλογικεύουν τις πράξεις και τις σκέψεις τους κι όμως νιώθουν ότι κάνουν λάθος. Κρατιούνται με νύχια και με δόντια ο ένας από τις σάρκες του άλλου. Κυρίως όταν αυτός δεν κοιτάει. Περπατώντας στον δρόμο, οδηγώντας στο αυτοκίνητο, ακούγοντας ραδιόφωνο, τρώγοντας σε εστιατόρια, πληρώνοντας λογαριασμούς, μετακινούμενοι με ταξί και μέσα μαζικής μεταφοράς. Συνεχώς. Οσο περνάει ο καιρός κάτι σαν βαριά νύστα απλώνεται πάνω απ’ την πόλη. Ξοδεύτηκαν φαίνεται ακόμα και τα ενεργειακά αποθέματα των μεταναστών και τώρα καννιβαλίζουν στον εαυτό τους ακόμα και την ώρα που κοιτάζονται στον καθρέφτη πριν φύγουν για την δουλειά.

Τρία εκατομμύρια γκρίζοι βρυκόλακες, δεν γνωρίζουν καν πως αυτό είναι που τους συμβαίνει. Στην αρχή κοίταζαν με αντιπάθεια τους πρώτους του είδους τους. Είχαν ακόμα αρκετή ενέργεια, και ακόμα περισσότερη συνείδηση για να καταλάβουν ότι κάτι πάει στραβά. Ομως η μόλυνση εξαπλώθηκε τόσο γρήγορα που τώρα νομίζουν πως είναι κάτι το φυσιολογικό. Και γεύονται με απίστευτη λαιμαργία όποιον περάσει απ’ τα μέρη τους. Ξέρεις,  εκείνα τα τελευταία φωτεινά πλάσματα, που δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να εισπνέουν ζωή και να εκπνέουν ζωντάνια. Εκείνους τους ανθρώπους που τα μάτια τους γυαλίζουν ακόμα, το δέρμα τους λάμπει, τα όνειρα τους είναι πολύχρωμα. Τους ξεκοκαλίζουν σαν λιχουδιές τα τρία εκατομμύρια γκρίζων βρυκολάκων.

Η καλύτερη λύση θα ήταν να τους αφήσει κανείς να αυτοκαταστραφούν. Να αυτοφαγωθούν, να στραγγίξουν την ζωτικότητα ο ένας του άλλου μέχρι να μη μείνει κανείς τους. Να μείνουν σε καραντίνα μέχρι να σωθούν και οι τελευταίες τους πηγές ενέργειας. Να τους αφήσει κανείς να μαραθούν σαν φυτά σε χέρσα γη. Και μετά να ζώσει με φλόγες τις φωλιές τους, το γούστο τους το επιτηδευμένο, τις απαιτήσεις τους, τις εκλογικεύσεις τους, τις ενοχές τους, το θυμό τους, τις ανάγκες τους και κάθε τι που τους παρείχε την κάλυψη του ανθρώπου. Να χαθεί ο σπόρος τους από την γη. Να μπαζωθεί μετά με νερό τρεχούμενο και καθαρτήριο το λαγούμι που τους γεννά. Να έρθει η θάλασσα και να διαλύσει κάθε ανάμνηση τους. Να μείνουν μόνο κάρβουνα και αλάτι εκεί που κάποτε κατοικούσαν. Μέχρι να χαθεί κάθε ίχνος τους.

Ούτε καν την ενέργεια μιας κατάρας δεν θα τους πρόσφερα αν ήταν δυνατόν. Ακόμα κι αυτό θα τους έθρεφε. Ούτε ευλογίες, ούτε συγχώρεση, ούτε ακόμα περισσότερο αγάπη. Μία κλειστή γραμμή φωτιάς και αλατιού μόνο γύρω τους. Και χρόνια μετά, χιλιετηρίδες ατέλειωτες, θα συναντούσα τις ψυχές τους στο αστρικό να με ευγνωμονούν για την χάρη που τους έκανα.

Τρία εκατομμύρια γκρίζοι βρυκόλακες, έχουν χώσει μόνοι τους τα παλούκια στην καρδιά τους και αργοπεθαίνουν.

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαΐου 21, 2007.

4 Σχόλια to “out of the black and into the white”

  1. Sad but true…

  2. Εφιαλτικό με ψήγματα αλήθειας. Ελπίζω με την απαι
    να έλθει η αι[σιοδοξία].

    ΚαληΗμέρα

  3. Μιλάμε για αγριάδα. Δράκουλες, βρικόλακες να πίνουν αίμα, παρθένες να θυσιάζονται στον Σατανά, αίμα και σπέρμα. Αυτοί που περιγράφεις ματάκια μου είναι απλά κόλακες και ουχί βρικόλακες. Κόλακες μιας ζωής που δεν τους αξίζει. Για μας πάντως τους κανιβάλους η αιμοποσία είναι ο διατροφικός μας μονόδρομος και δεν θέλουμε ανταγωνιστές. Ας παλουκωθούν να ησυχάσουμε.

  4. @ Αβατον

    who said that truth should be always joyfull?

    @ aeipote

    Οι χειρότεροι εφιάλτες καλέ μου αείποτε έχουν πάντα αλήθεια μέσα τους, όπως επίσης και τα ισχυρότερα ψέμματα… Η αισιοδοξία επήλθε πάραυτα μόλις ζύγωσα στα 50 χλμ από τον παράδεισο μου 🙂

    @ Συκοφάντης Μπαστούνι

    Mon cher, υπάρχουν είδη και είδη βρυ-κολάκων. Δυστυχώς κάποιοι πίνουν ένα αόρατο είδος αίματος πολύ σημαντικότερο όμως για την ζωή από το γνωστό. Συμφωνούμε όμως πως αναφέρονται σε μία ζωή που δεν τους αξίζει. Αμφιβάλλω πάντως πως θα ήταν ανταγωνιστές σας ακόμα και αν το επιζητούσαν. 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: