The Shadow

 

H Σκιά άρχισε να υψώνεται μέσα από τους αρμούς των πλακιδίων, πέρα από το διπλανό δωμάτιο μέσα απ’ το ντιβάνι, μέσα από μια εικόνα οικεία στην τηλεόραση. Ανέβηκε πάνω απ’ το πάτωμα, στριφογύρισε λίγο στα παπούτσια, μετά σκαρφάλωσε απ’ το πόδι του κρεβατιού τυλιγμένη σαν φίδι στο κεφαλάρι. Χώθηκε αργά κάτω απ’ τα σκεπάσματα, ψηλάφισε τα γυμνά πόδια μέσα απ’ το σεντόνι, οσφράνθηκε τις θηλυκές μυρωδιές και ανέβηκε κι άλλο.

Οταν έφτασε στο ύψος του στήθους κουλουριάστηκε για λίγο, σαν να είχε ξανασυναντήσει αυτό το μέρος και της ήταν οικείο. Ρίγησε το δέρμα, και οι τρίχες ανασηκώθηκαν αλλά η Σκιά δεν σταμάτησε εκεί. Ανέβηκε μέχρι τα ρουθούνια και άρχισε να εισχωρεί σαν μια δύσκολη, βαριά ανάσα. Σαν μια ανάσα όλο λυγμούς. Κατέβηκε μέχρι τα πνευμόνια και μετά στην καρδιά που τώρα χτυπούσε σαν τις καμπάνες της Μ. Παρασκευής. Αργά, πένθιμα, χωρίς κανένα λόγο παρά μόνο να κρατάει το κορμί ζωντανό.

Εφτιαξε εκεί την φωλιά της η Σκιά για το βράδυ. Απλωσε πλοκάμια σκοτεινά γύρω απ’ το σώμα και το αγκάλιασε. Χάιδεψε τρυφερά τις μνήμες, ασέλγησε πάνω σε επιθυμίες που δεν τολμούσαν να εκφραστούν. Εριξε την θερμοκρασία τόσο που το λεπτό σκέπασμα δεν μπορούσε να προστατεύσει το σώμα και αυτό στριφογύριζε στο στρώμα. Κόλλησε η Σκιά σαν δεύτερο δέρμα στην πλάτη, προσπαθώντας να μιμηθεί το σφίξιμο μιας αγκαλιάς ερωτικής. Κι ανάσαινε διαρκώς μέσα απ’ τα δανεικά πνευμόνια τις νότες της έλλειψης.

Σαν σε αντίστροφη κίνηση την βρήκε το ξημέρωμα, να έρπει προς τα πίσω και έξω απ’ τα ρουθούνια, πάνω απ’ το στήθος, τα γυμνά πόδια. Ξεγλύστρησε μέσα απ’ τα σκεπάσματα, κατρακύλησε απ’ το κεφαλάρι, στάθηκε για λίγο στα παπούτσια και επέστρεψε στους αρμούς των πλακιδίων, στο ντιβάνι στο διπλανό δωμάτιο, σε μια εικόνα οικεία που είχε πια εξαφανιστεί απ’ την οθόνη της τηλεόρασης.

Kι αν κάποιας πίκρας η σκιά ίσως να σιγοτρέμει,
την ιστορία οι στεγνοί καημοί αν απειλούνε,
αν οι στιγμές τυλίγονται τώρα πια στην ανέμη
κι οι μέρες οι χαρούμενες ίσως δεν ξαναρθούνε,
δεν θα χαλάσει ο στεναγμός που με παραφυλάει
τη γλύκα του παραμυθιού που πάλι ξεκινάει

L.Carroll, Through the Looking-Glass and what Alice found there

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαΐου 30, 2007.

2 Σχόλια to “The Shadow”

  1. Καμία φορά οι εικόνες σου λένε περισσότερα απ ΄ ορόκληρο το κείμενο σου.
    Καθέ φορά όμως το αποτέλεσμα είναι ότι δένουν και τα δύο ( γραπτό και εικόνα )με ένα γλυκό και βασανιστικό τρόπο … και πόνο. Εγωιστικό, αλλά αληθινό!

  2. ευχαριστώ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: