τα ίδια, αλλιώς…

Μη φανταστείτε πως άξιζαν κάτι παραπάνω απ’ τους υπόλοιπους. Απλά πάνω σε μια παρόρμηση της στιγμής σκαρφάλωσαν στα τοιχώματα της Σπηλιάς και βγήκαν στο Φως. Οι περισσότεροι μάλιστα απ’ αυτούς έχασαν για λίγο την όραση τους, καθώς τα μάτια τους είχαν ασυνηθίσει στις Σκιές και το δυνατό Φως τα έκανε να πονάνε και να τσούζουν. Θα έλεγε μάλιστα κανείς πως έκλαιγαν συντεντριμμένοι, αλλά αν έκανε υπομονή θα έβλεπε, πως αυτά ήταν μόνο δάκρυα προσαρμογής απ’ τις Σκιές στο Φως.

Κάποιοι δεν άντεξαν την αλλαγή και τρελλάθηκαν, αλλά νομίζω πως το Φως ήταν μόνο η αφορμή. Κάποιοι άλλοι νόμισαν πως όφειλαν να δια-Φωτίσουν και τους υπόλοιπους και επέστρεψαν στην Σπηλιά όπου και κατασπαράχθησαν ζωντανοί από τους ιθαγενείς των Σκιών. Οι υπόλοιποι απ’ αυτούς, συνήθισαν το Φως και πέρναγαν την ώρα τους καθισμένοι στον ήλιο, παίζοντας πρέφα ή τάβλι. Πίνοντας λεμονάδες ή καφέ βαρύ γλυκό, ξεμουδιάζοντας πότε πότε τα πόδια τους στην απέναντι καρέκλα. Η μεγαλύτερη όμως διασκέδαση τους, αν και κάποιες φορές είχε στοιχεία τραγωδίας, ήταν να χαζεύουν τους κατοίκους της Σπηλιάς.

Α, ναι! είχαν πολύ πλάκα. Κινούνταν και ζούσαν μισότυφλοι ανάμεσα στις κατοπτρικές Σκιές του κόσμου τους, πιστεύοντας ακράδαντα πως αυτός είναι ο μόνος πραγματικός. Οι περισσότεροι μάλιστα ήταν ιστριονικοί και η φράση που τους περιέγραφε ήταν making a mountain out of a molehill Αν για παράδειγμα, κάτι έξω απ’ την Σπηλιά μετακινούνταν έτσι ώστε να αλλάξει το μέγεθος της Σκιάς του στην Σπηλιά, πάθαιναν αμόκ. Εσκουζαν και δέρνονταν, τριγυρνούσαν αλαφιασμένοι, κάποιοι μάλιστα καλουσαν σε γενική επανάσταση και παιάνιζαν ύμνους αντίστασης. Τόσοι πολοί μαζεύονταν τότε σε ένα μέρος, προκειμένου να ακολουθήσουν την «επανάσταση», που καθώς ενώνονταν οι Σκιές τους έμοιαζαν με το το πιο βαρύ, το πιο πυκνό Σκοτάδι που έχει υπάρξει ποτέ. Ευτυχώς, έξω απ’ την Σπηλιά ο ήλιος χαμήλωνε κατά τ’ απόγευμα και οι Σκιές μίκραιναν μέχρι να χαθούν, οπότε και ηρεμούσαν τα πνεύματα ανάμεσα στις Σκιές. Ολα είχαν πλέον το ίδιο μέγεθος και η ζωή ξανάβρισκε τους φυσιολογικούς της ρυθμούς. Που και που ακούγονταν φράσεις του τύπου «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε?» και μετά όλα επέστρεφαν σε ένα βομβώδες μουρμουρητό που ηχούσε μονότονα.

Ναι, όλα αυτά πολύ διασκέδαζαν όσους κατοικούσαν πλέον έξω από την Σπηλιά. Εχοντας συνηθίσει τον ημερήσιο κύκλο του Φωτός, δεν παραπονιούνταν όταν έπεφτε η Νύχτα, αντιθέτως κοίταζαν τα αστέρια και θαύμαζαν την Σελήνη. Επίσης κοιμούνταν. Και το πρωϊ φρέσκοι και ξεκούραστοι, ξανάπιαναν να χαζεύουν τα καμώματα των ιθαγενών της Σπηλιάς.

Είπαμε, δεν ήταν ότι άξιζαν κάτι παραπάνω, απλά, σε μια παρόρμηση της Στιγμής, βγήκαν στο Φως.

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουνίου 2, 2007.

2 Σχόλια to “τα ίδια, αλλιώς…”

  1. βγαίνω λίγο στο Φως απ’ τη Σπηλιά για να σου πω….
    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
    🙂 🙂 🙂

  2. χίλια ευχαριστώ καλέ κυρία 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: