Days of summerWine and Roses

 

Ξέρεις, μου είπε στριφογυρνώντας τα παγάκια στο ποτήρι του, το θέμα είναι πως σε μια ορισμένη θερμοκρασία τα παγάκια για ένα δευτερόλεπτο λιώνουν και αμέσως μετά κολλάνε το ένα πάνω στο άλλο. Στο γενικό σύνολο, αυτό δεν κάνει μεγάλη διαφορά, όσο πάγο είχες πριν τον ίδιο ακριβώς έχεις και μετά. Είναι μόνο που η όραση σου παίζει παιχνίδια μετά από κάποιες γουλιές ή ποτήρια και τα ενωμένα παγάκια αρχίζουν και θυμίζουν μορφές οικείες σε σένα…

Σε πειράζει που εγώ θα πίνω κρασί? τον ρώτησα. Οχι, καθόλου, και συνέχισε. Το γύρισμα της τύχης συμβαίνει ακριβώς στο ίδιο δευτερόλεπτο που κάνει τον πάγο να λιώσει και να ενωθεί ξανά. Εχεις κάποιον που αγαπάς, που ίσως δεν ξέρεις πόσο τον αγαπούσες μέχρι εκείνη την στιγμή και μετά παφ! έχεις ξαφνικά μόνο τον εαυτό σου, να νιώθει αμετάκλητα συνδεδεμένος μαζί του, χωρίς να μπορείς να τον δεις πια…

Κοιτάς μόνο τα παγάκια να περιστρέφονται μέσα στο ποτό, και άλλοτε σου θυμίζουν το σώμα της ξαπλωμένο στον καναπέ, άλλοτε τις βιαστικές της κινήσεις καθώς ετοιμαζόταν να φύγει, μερικές φορές ακόμα και τον τρόπο που έσταζε το κορμί της ιδρώτα τα βράδια που η ζέστη ήταν αφόρητη. Θέλεις να πιστεύεις, πως κάπου σ’αυτές τις εικόνες που παρουσιάζονται μπροστά σου, υπάρχει ανάμεσα κι εκείνο το σύμπλεγμα που υπήρξαν τα σώματα σας κάνοντας έρωτα ..

Κοίταγα υπνωτισμένη, την κίνηση που έκανε αναδεύοντας τα παγάκια στο ποτήρι του, και κάπως θλιμμένη, γιατί η μουσική έπαιζε το She του Costello και σκεφτόμουν τα γενέθλια μου που έληξαν άδοξα, σε εκείνο το μπαρ, να τα πίνω με έναν γοητευτικό άγνωστο.. Γοητευτικός ακριβώς γιατί ήταν άγνωστος. Γιατί δεν ήξερα και δεν ήθελα να μάθω κάτι παραπάνω γι’αυτόν, τίποτα απ’ όλα αυτά που ενδεχομένως μας πληγώνουν σ’αυτούς που γνωρίζουμε…

Επειτα, είναι κι αυτό το παιχνίδι της αποπλάνησης, που μπορεί να κρατήσει ώρες με κάποιον άγνωστο δίπλα σου. Μιλάει ο καθένας για τα προβλήματα του, χάνεται στις σκέψεις του, προσπαθεί να στις μεταφέρει, αλλά όλα είναι αποσπασματικά. Οσο κι εκείνα τα αγγίγματα, που συμβαίνουν δήθεν τυχαία (πιάνοντας τον αναπτήρα την ίδια στιγμή και οι δύο, ή την ώρα που σου ανάβει αφηρημένος το τσιγάρο σου εκεί που δεν το περιμένεις), και που σιγά σιγά απομακρύνουν οτιδήποτε ξένο υπήρχε ανάμεσα σας και οδηγούν σε μία οικειότητα που καταντάει συνενοχή. Συνενοχή ακριβώς γιατί κανείς δεν γνωρίζει τίποτα για τον άλλο, και όμως είναι και οι δύο πρόθυμοι να ρισκάρουν για άλλη μια φορά στον Τροχό της Ζωής, όλα τους λεφτά..

Κουδούνισαν μια φορά τα παγάκια πριν λυώσουν ολοκληρωτικά και μετά παραγγείλαμε κι άλλο… Ευτυχώς, γιατί οι μορφές που έπαιρναν είχαν αρχίσει να γίνονται ασυγχώρητα οικείες..

Το ποστ αυτό είναι αφιερωμένο στον Days of Wine and Roses, που όλο λυπημένα τραγούδια βάζει τελευταία..

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουνίου 7, 2007.

4 Σχόλια to “Days of summerWine and Roses”

  1. Έρχομαι συχνά απ’ τα απέπλωτα μέρη σου – αλλά δεν θεωρώ ότι πρέπει καλά και σώνει να αφήνω «ίχνος».
    Τώρα με «εξαναγκάζεις» με το κοντινό σου κείμενο και την τιμητική αφιέρωση.
    Ευχαριστώ Ίσιδα.

  2. Αγαπητέ μου εγώ ευχαριστώ για την έμπνευση που μου έδωσες με τα κείμενα σου, λυπάμαι όμως που νιώθεις ότι σε «εξανάγκασα» σε οτιδήποτε και ζητώ συγνώμη αν το έκανα (άθελα μου να είσαι σίγουρος).

    Να είσαι καλά, την καλημέρα μου

  3. Ώστε θερμά παγάκια, λοιπόν; Γιατί όχι. . .

  4. ναι… και το αποτέλεσμα πολύ συχνά είναι ατμός!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: