tender is the night

 

Είμαι εξαρτημένη. Κακώς ίσως και σίγουρα όχι από έλλειψη, μα από ιδιοσυγκρασία. Στους ανθρώπους που έχω δίπλα μου, τρελλαίνομαι να δίνω και να εισπράττω τρυφερότητα. Μπορώ να χαϊδεύω και να γλυκομιλάω στους αγαπημένους μου ανθρώπους σε σημείο παρεξηγήσιμο. Ομως είναι δικοί μου, όταν ακριβώς μου επιτρέπουν την τρυφερότητα χωρίς να με παρεξηγούν. Χωρίς να βγάζουν συμπεράσματα για τις προθέσεις μου και τα κίνητρα μου, χωρίς να υπολογίζουν πως μπορούν να εκμεταλλευτούν αυτό μου τον εθισμό στην τρυφερότητα για να ικανοποιήσουν το εγώ τους, ή τις πρόσκαιρες τους ανάγκες.

Θέλω να γεμίζει το στόμα μου όταν τους αποκαλώ μωρό μου, μικρέ μου, φιλενάδα, μανουλίτσα, γατούλη , σκυλάκο, μπαμπούκο, αδερφουλίνι, οτίδηποτε ταιριάζει στο είδος της σχέσης που έχουμε. Θέλω να γεμίζει η αγκαλιά μου με την σάρκα του άλλου, να με αφήνουν να τους χαϊδεύω την πλάτη με τις ώρες, να τους τρίβω τα χέρια και να μην τινάζονται σαν να τους χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα. Θέλω να με αφήνουν να τους φιλάω, να ακουμπάω πάνω στο μπράτσο τους καθώς μιλάμε, στο στήθος της μάνας μου, στον ώμο του πατέρα μου, στο χέρι της φίλης μου, στους φίλους, στους εραστές, στα λόγια των γνωστών με όλη μου την ύπαρξη και να μη νιώθουν πως απειλούνται από την οικειότητα. Γιατί με αυτήν ακριβώς την τρυφερότητα ανατράφηκα και μεγάλωσα. Μέχρι τώρα η μάνα μου με παίρνει αγκαλιά σαν μωρό κι ας είμαι ενάμισυ κεφάλι ψηλότερη της. Μέχρι τώρα ο πατέρας μου σηκώνει το χέρι του απροειδοποίητα και μου χαϊδεύει την κορυφή του κεφαλιού. Μέχρι τώρα λιώνω στην αίσθηση της μουσούδας του γατούλη μου που έρχεται και χώνεται ανάμεσα στο χέρι μου και το ακουστικό του τηλεφώνου, στο σκύλο που παραφυλάει πότε θα σκύψω να μαζέψω κάτι απ’ το πάτωμα για να μου ρίξει ένα φιλί στα πεταχτά με ματάκια που λάμπουν.

Την θέλω, την χρειάζομαι αυτή την τρυφερότητα. Οχι τα δήθεν τρυφερά υποκοριστικά του τύπου «αστερινοζούζουνο μου πολλές καλημερουλίτσες». Οχι. Αυτά μου είναι απεχθή και με απωθούν αφάνταστα. Ομως όταν ένας άγνωστος σε μένα με αποκάλεσε προχτές «ευγενικό μου πλασματάκι» κόντεψα να βάλω τα κλάμματα. Θα μπορούσα να αρχίσω να τρίβομαι πάνω του σαν γάτα γουργουρίζοντας, προφέροντας όλες εκείνες τις ακατάληπτες συλλαβές που βγάζει ένα μωρό που κάνει χαρές στην μάνα του. Αν είχα ουρά θα την έσερνα αργά και ρυθμικά, γεμάτη από ευχαρίστηση. Και αυτή την τρυφερότητα μπορώ να την εισπράξω από τα πιο περίεργα σημεία. «Τι κάνεις τομαρόσκυλο?» μου λέει η μάνα μου στο τηλέφωνο κι εγώ χαχανίζω ναζιάρικα. Ή ο κολλητός μου απαντάει ένα αποστομωτικό «ουστ» κι εγώ εκστασιάζομαι. Ο αδερφός μου μου κάνει κεφαλοκλείδωμα αντί για αγκαλιά. Ο γάτος μπήγει τα νύχια του στην κοιλιά μου, ο σκύλος με γδέρνει με τα δικά του πηδώντας πάνω μου. Η τρυφερότητα είναι ορατή όμως. Χωρίς καμμία αμφιβολία.

Χωρίς καμμία αμφιβολία… ναι, αυτή είναι η λέξη κλειδί. Οταν ο ήχος, η κίνηση, το χάδι του άλλου και το δικό σου, σημαίνουν αυτό το ένα πράγμα : τρυφερότητα και τίποτα άλλο..

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουνίου 18, 2007.

10 Σχόλια to “tender is the night”

  1. Χθές ταξίδεψα στο ωραιότερο όνειρο μου. Ονειρέυτηκα πως δίπλα μου ανάσαινε ο Θεός, το ομορφότερο όν , η πιο κρυφή μου ευχή , το πιο θεικό και τελειότερο δημιούργημα, η δημιουργός.
    Χθές ονειρεύτηκα πως δίπλα μου ξάπλωνε ότι περισσότερο αγαπάω, η αλήθεια μου και η ψυχή μου, κάτι εντελώς ελεύθερο και εξωπραγματικό.
    Χθές ονειρεύτηκα πως όλη την νύχτα έβλεπα το μωρό μου , τη ψυχή μου να κοιμάται δίπλα μου. Πως μύριζα και άγγιζα τρυφερά τα απαλά της μαλλιά , και πως η ψυχή μου γέμιζε και πλημύριζε απο συγκίνηση , απο αληθινή δυνατή αγάπη και καυτό έρωτα .

    Ονειρεύτηκα πως με αγγιγμα απαλό και σχεδόν ανεπαίσθητο χαίδευα και φίλαγα το όμορφο και αγγελικά πλασμένο πρόσωπο.Πως χαίδευα με το βλέμμα μου τα γλυκά φλέβαρα της . Πως ένιωθα και ανάπνεεα κάθε ζεστή ανάσσα της που γλυκά και βασανιστικά γέμιζε και πλημύριζε τα σωθικά μου, το μέσα μου.
    Καιγόμουν. Μόνος. Δίπλα της.
    Ονειρεύτηκα πως φίλαγα και χαίδευα απαλά το λαιμό και το στερνο της και πως την χαίδευα και την φίλαγα παντού. Ονειρεύτηκα πως την ένιωθα μέσα μου γλυκά, αργά και βασανιστικά . Χθές παρόλο που το κορμί μου, η σκέψη μου , τα πάντα μου τρέμαν απο ηδονή , αναστεναγμούς και τρελλό πόθο, παρόλο που τα δάκτυλα μου , το σώμα μου , το κάθε κύτταρο μου ποθούσε και πονούσε για να λιώσει δυνατά και γλυκά μέσα της , με ένα άγγιγμα απαλό και σχεδόν ανεπαίσθητο την φίλησα ξανά τρυφερά , απαλά πάνω απο το μέτωπο της και της ψιθύριζα λόγια τρυφερά και ιερά.
    Χθές στο όνειρο μου τα χείλη μου διψούσαν να φιλήσουν τα χείλη της .Δυνατά και με πόθο ήθελαν να πλέξουν οι γλώσσες μας και να ξυπνήσουν οι αισθήσεις μας. Χθές στο όνειρο μου με ένα άγγιγμα απαλό και σχεδόν ανεπαίσθητο τελικά την φίλησα , όσο πιο τρυφερά, γλυκά και απαλά μπορούσα.
    Χθές ονειρεύτηκα πως με δέος , με πληρότητα , με έρωτα ένιωσα την τρυφερότητα και την αγάπη ενός αληθινού Θεού . Γνώρισα και ένιωσα πως ένα άγγιγμα απαλό και σχεδόν ανεπαίσθητο γεννάειτόση αγάπη απο τόση αγάπη που λύγισα και προσευχόμουν να μην ξημερώσει ποτέ και να πεθάνω εκεί δίπλα της. Πως μπορείς να αγγίξεις ένα αστέρι και πως αυτό να μπορέσει να σε αγγίξει . Όταν η αγάπη και ο πόθος είναι τόσο μα τόσο δυνατά φοβάσαι και τρέμεις πως ακόμα και το πιο απαλότερο και τρυφερότερο σου άγγιγμα είναι αρκετό για να πλήγωσει και να χάσεις ότι πιο πολύτιμό απο δίπλα σου.
    Χθές το βράδυ πονούσα και ήθελα να είχε γεμίσει η αγκαλιά μου με την γλυκιά της σάρκα .Ήθελα τα σώματα μας να ήταν σφιχτά αγκαλιασμένα . Τα στόματα και οι ανάσες μας να ενωθούν και να γίνουν ένα. . Χάδια , ανάσες , πλάτες , σώματα όλα να ενωθούν και να γίνουν τρυφερά και γλυκά Ένα.
    Χθές το βράδυ αν και ήθελα δεν ονειρεύτηκα .
    Δεν μπόρεσα.
    Εμεινα ξύπνιος όλο το βράδυ
    ΓΙΑΤΙ…
    ΤΟ ΠΙΟ ΓΛΥΚΟ ΟΝΕΙΡΟ ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΥ ΕΦΤΑΝΕ
    ΚΑΙ ΘΑ ΜΟΥ ΕΛΕΙΠΕΣ ΜΩΡΟ ΜΟΥ
    ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΑΠΟΚΟΙΜΗΘΏ
    ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΧΑΣΩ ΤΙΠΟΤΑ

    Χωρίς καμμία αμφιβολία… ναι, αυτή είναι η λέξη κλειδί. Οταν ο ήχος, η κίνηση, το χάδι του άλλου σημαίνουν αυτό το ένα πράγμα…

    Θα μπορούσα να μείνω ξύπνιος απλά για να σε ακούω να ανασαίνεις
    Να βλέπω το χαμόγελό σου όταν κοιμάσαι
    Όταν ταξιδεύεις μακριά βλέποντας όνειρα
    Θα μπορούσα να περάσω όλη μου τη ζωή σε αυτή τη γλυκιά παράδοση
    Θα μπορούσα να χαθώ μέσα σ’ αυτή τη στιγμή για πάντα
    Κάθε στιγμή που πέρασα μαζί σου ήταν στιγμές που λάτρεψα…..

    Δεν θέλω να κλείσω τα μάτια μου
    Δεν θέλω να αποκοιμηθώ
    Γιατί θα μου έλειπες μωρό μου…
    Και δεν θέλω να χάσω τίποτα

    Γιατί ακόμα κι όταν σε ονειρεύομαι
    Το πιο γλυκό όνειρο δεν θα μου έφτανε
    Θα μου έλειπες μωρό μου
    και δεν θέλω να χάσω τίποτα….

    Ξαπλωμένη κοντά σου να νοιώθω την καρδιά σου να χτυπάει
    Και να αναρωτιέμαι τι να ονειρεύεσαι
    Να αναρωτιέμαι αν βλέπεις εμένα
    Μετά φιλώ τα μάτια σου
    Κι ευχαριστώ το θεό που είμαστε μαζί
    Θάθελα να μείνω μαζί σου σε αυτή τη στιγμή για πάντα
    Για πάντα…

    Δεν θέλω να κλείσω τα μάτια μου
    Δεν θέλω να αποκοιμηθώ
    Γιατί θα μου έλειπες μωρό μου…
    Και δεν θέλω να χάσω τίποτα

    Δεν θέλω να χάσω ούτε ένα χαμόγελο
    Δεν θέλω να χάσω ούτε ένα φιλί
    Θέλω να είμαι μαζί σου
    Εδώ ακριβώς μαζί σου, έτσι…
    Θέλω απλά να σε κρατάω κοντά μου
    Να νοιώθω την καρδιά σου κοντά στη δική μου
    Και να μείνω σε αυτή τη στιγμή
    για όλο τον υπόλοιπο χρόνο….

  2. Υπέροχη ανάρτηση, είναι σαφές πως είσαι ένα πεντάγλυκο πλάσμα που του οφείλουν ανυστερόβουλη και κοιτασματική παροχή αυτών που παρέχει τόσο αφειδώς.
    Σε πιστεύω σε όλα – δεν είναι και τόσο δύσκολο, ομολογώ, απλώς να το γράφω – και σου τα εύχομαι, αν και ο κόσμος (ακόμα κι ευτυχώς!) χωράει ανθρώπους σαν κι εσένα.

  3. δύσκολο βρε φιλενάδα, δύσκολο πράγμα να δώσεις τρυφερότητα χωρίς να παρεξηγηθείς, να λάβεις άρνηση, να θεωρηθείς γραφικός (τουλάχιστον)

  4. Και γιατί όχι;

    [Τρυφερή] Καλημέρα

  5. Πρόκειται περί γνωστής και σεσημασμένης αναπηρίας. Βλέπεις είναι πιο εύκολο να νιώσεις ότι όντας τρυφερός ο άλλος απέναντι σου σε «μπερδεύει», παρά να ενδώσεις στο άγγιγμα χωρίς άλλες εξηγήσεις.
    Και για να μην ξεχνιόμαστε: ΟΥΣΤ!

  6. Μπορείτε να μου στέιλετε ένα ε-μέηλ γιατί έπαθε ο σκληρός μπλακ-άουτ και τα έχασα όλα;! Θενκς.

  7. @ Πράσινο Ποδήλατο

    πολύ όμορφα όλα αυτά… μόνο προσπάθησε να μη βάζεις ενεργά λινκ στα σχόλια σου γιατί το wordpress τα θεωρεί σπαμ και ψάχνω να τα βρω μετά 🙂

    @ Η.Δημόπουλος

    φταίω εγώ να γουργουρίσω τώρα? 🙂

    @ Ραφφινάτα

    δύσκολο ξε-δύσκολο, εγώ πάντως δεν σκοπεύω να αλλάξω ως προς αυτό και ας παρεξηγούμαι στον αιώνα τον άπαντα 🙂 (το ίδιο συνιστώ και δι’ υμάς)

    @ Αείποτε

    πολύ πολύ τρυφερά ευχαριστώ και ανταποδίδω την Καλημέρα 🙂

    @ Ιούδας

    κι εγώ σ’αγαπάω 🙂

    @ Αθήναιος

    Σας έστειλα μάγειρα μου..

  8. Καλά θα ήταν προτού ορμήσεις στον άλλο η επιθυμία του άλλου να ενσωματώνει και την επιθυμία σου.
    Πρέπει να μην είμαστε μ…..ς και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε ( το ξέρω πως είναι φοβερά δύσκολο ) πως η γενική αρρώστια που λέγεται έρωτας διαφέρει απο την γενική σεσησασμένη αναπηρία που λέγεται sex

  9. Εχμ.. συγνώμη Πράσινο Ποδήλατο αλλά κάπου σας έχασα… ή με χάσατε εσείς ως προς αυτά που γράφω και σχολιάζουμε. Ποιος μίλησε να ορμήσει κανείς στον άλλο? Μήπως μπερδευτήκατε από όλα αυτά τα «ορμητικά» που μας περιγράψατε εσείς στο προηγούμενο σχόλιο σας? ε?

    Απ’ την άλλη σας βρίσκω πολύ συντηρητική στην αναφορά της λέξης «μαλάκες» αλλά μετά με τι ευκολία θεωρείτε τον έρωτα αρρώστια και το σεξ αναπηρία! Για συνέλθετε παρακαλώ!

  10. Η τρυφερότητα είναι πηγή ζωής και μαθαίνεις να την σέβεσαι.
    Της δίνεις την αξία που της ανήκει ως πηγή ζωής ΚΑΙ της δίνεις τον ανάλογο χρόνο που χρειάζεται για να εκφραστεί.
    Η τρυφερότητα και ο σεβασμός είναι πρώτα στον ψυχισμό μας
    και γλυκήτατη μου Ίσιδα…
    πόσο πραγματικά στεναχωριέμαι που δεν καταλάβατε το σχόλιο μου. Εντούτοις δεν έχει καμία απολύτως σημασία γιατί έγω ήμουν ασαφής.
    Η ανάγκη της αγκαλιάς , του χαδιού , της αγάπης , της τρυφερότητας όλα αυτά που όμορφα περιγράψατε στο κείμενο σας είναι πηγή ζωής και έρωτα που όλοι θα πρέπει να μαθαίνουμε να τα μοιραζόμαστε χωρίς να τα στερούμαστε.
    Μόνο τότε οροκληρώνεται ψυχοσωματικά ένας άνθρωπος , μία σχέση και πόσο μάλλον ο αληθινή αγάπη και ο έρωτας.
    Εγώ και ο καθένας μας θέλουμε και έχουμε ανάγκη να ζήσουμε τέτοιες τρυφερές στιγμές .
    Όσο για όλα αυτά τα ορμητικά που έγραψα στο σχόλιο απλα …
    Παρακαλώ μην με παρεξηγήσετε.
    Σας έχει συμβεί ποτέ να εχετε αγαπήσει κάποιον τόσο πολύ που να φοβόσαστε να τον αγγίξετε ?
    Και όσο και να λιώνετε και να θέλετε να τον σφίξετε στην αγκαλιά σας να μην ενδίδετε ?
    Μαρτύριο.
    Λες και είναι όνειρο που φοβάσαι τόσο πολύ να το αγγίξεις μήπως και θα ξυπνήσεις.
    Τώρα όσο για την αναφορά της λέξης ΄΄ μ……» είναι θέμα απλού σεβασμού. Λέξη κλειδί στην ζωή γενικότερα και ιδιαίτερα όταν κάποιος συνομιλάει και βρίσκεται σ’ ενα χώρο που δεν του ορίζει και δεν του ανήκει.

    Και αν δεν σας είναι δύσκολο ,θα προτιμούσα να με βρίσκατε συντηρητικό. Αν φυσικά προτιμάτε και εσείς.

    Απολογούμαι για το σχόλιο … περί αναπηρίας του σεξ και αρρώστιας του Έρωτα… ελπίζω να κατανοήσετε την παράξενη και άρρωστη περίπτωση μου. Αλλωστε σας έχω εξηγήσει πως τελευταίως τα έχω γενικώς χαμένα

    Ευχαριστω για την κατανόηση και βοήθεια σας

    Σας φιλώ και σας εύχομαι ένα όμορφο βράδυ και ακόμα ένα ομορφότερο ξημέρωμα

    Πράσινο ποδηλατάκι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: