Boundaries

«Θάβω» ηθελημένα το πρόσφατο μου κείμενο, γιατί μερικές φορές κάποια πράγματα μου είναι εντελώς ακατανόητα. Και ας φημίζομαι για έξυπνη. Αυτά τα όρια λοιπόν, που βάζετε ο ένας στον άλλο, αυτές οι δικλείδες ασφαλείας από τους διπλανούς σας, σε τι εξυπηρετούν? Σε τι σας έχει βοηθήσει αυτή η ψευδ-αίσθηση ασφάλειας που σας δίνει ο αποκλεισμός των άλλων?

Και δεν αναφέρομαι στα υγιή όρια που πρέπει να βάζει ο καθένας μας, έτσι ώστε να μην γίνεται θύμα εκμετάλλευσης, ψυχολογικής και σωματικής, από τους άλλους. Αλλά, σ’ αυτά τα όρια που μόνοι μας βάζουμε και δεν μας επιτρέπουν να προσεγγίσουμε τους άλλους ανοιχτά, δηλώνοντας τις προθέσεις και τις ανάγκες μας, με την δικαιολογία πως μπορεί να πληγωθούμε. Αυτά λοιπόν σε τι εξυπηρετούν?

Μήπως υπάρχει άραγε κάποιος που μπορεί να αποφύγει τον πόνο επειδή απλά το επέλεξε? Και τα προβλήματα και οι δυστυχίες έρχονται στην πόρτα μας, ανεξάρτητα απ’ το αν το επιθυμούμε εμείς. Γιατί στερείτε από τον εαυτό σας την ευκαιρία να ζήσει και κάτι καλό, μόνο και μόνο με την πιθανότητα και την υποψία του πόνου?

Κάντε ένα βήμα μπροστά. Δεν έχει γκρεμό, σας διαβεβαιώ. Κανείς δεν πέθανε από ερωτική απογοήτευση (όσοι το έκαναν απλά έψαχναν την αφορμή αν θέλετε την γνώμη μου), κανείς δεν καταστράφηκε επειδή έχασε έναν φίλο ή έναν γνωστό αφήνοντας να εκφραστεί όπως πραγματικά πίστευε. Τι τα χρειάζεστε αυτά τα συρματοπλέγματα γύρω σας? Νιώθετε δηλαδή ευτυχείς στα κλουβιά που φτιάχνετε για τους εαυτούς σας?

Και λοιπόν? Και αν απογοητευτείτε και μία και δύο και τριανταδύο φορές ποιο είναι το πρόβλημα?

μπα σε καλό σας…

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουνίου 19, 2007.

6 Σχόλια to “Boundaries”

  1. Kαι εγώ σου λέω πως αν πλησιάσεις αρκετά κάποιον, ούτως ή άλλως θα πέσεις θύμα εκμετάλλευσης. Το ζήτημα προς διαπραγμάτευση είναι να το αποδεχθείς αυτό ως τμήμα του παιχνιδου. Συμφωνώ μαζί σου, αλλά χρειάζεται τόλμη, ίσως περισσότερη και από αυτή που περιγράφεις.

  2. Το πρόβλημα γλυκό μου κορίτσι είναι ολίγον…προσωπικό. Ναι, πράγματι, δεν πεθαίνεις, έχεις δίκιο. Όμως η βιολογική συντήρηση μεγάλη σημασία δεν έχει, όταν σε συναντήσει ο πόνος ο γερός, της Προδοσίας ας πούμε. Κι αυτήν ας την αντέξεις κάποιες φορές.
    Και μετά…έστω την αντέχεις ή, ακόμα καλύτερα, την γλυτώνεις.Την αντοχή της φθοράς πως;
    Πολλές φορές η απόσταση δικαιώνει την προσωπική μυθοποίηση, προστατεύει εκείνα που με κόπο έχεις καταφέρει – και που σε κάνουν να ζεις τη ζωή σου κοντύτερα στο πως την έχεις φανταστεί.
    Καταλαβαίνω, ελπίζω να με πιστεύεις, πως το μοίρασμα δεν αντικαθίσταται με χίλιες δημιουργικές μοναχικότητες. Όμως, όταν το επανειλημμένο του τίμημα είναι «πόνος», χρειάζεσαι διάλειμμα.
    Για ανασύνταξη ή για αναθεώρηση.

  3. @ Γυφτάκι

    χμ.. εδώ τίθεται θέμα ορισμού στην ουσία. Γιατί η εκμετάλλευση ορίζεται ως τέτοια όταν το «θύμα» δεν έχει απόλυτη συνείδηση του τι συμβαίνει. Αν αυτό το αποδεχθεί κανείς ως τμήμα του παιχνιδιού, σημαίνει πως το συνειδητοποιεί πλήρως και αυτόματα παύει να είναι εκμετάλλευση. Φυσικά και δεν αναφέρομαι στις περιπτώσεις εκείνες που η ανασφάλεια οδηγεί κάποιον ενώ γνωρίζει πως τον εκμεταλλεύονται (π.χ. ψυχολογική ή σωματική κακοποίηση) επιμένει να κρατάει το ρόλο του «θύματος» αυτά είναι μια εντελώς διαφορετική κουβέντα. Τόλμη? Δεν ξέρω γμτ, τι είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται…

    @ Η.Δημόπουλος

    Δεν δέχομαι αυτό που φέρνεις ως επιχείρημα γιατί εγώ για παράδειγμα έχω καταφέρει να μην είμαι έτσι, ξεπερνώντας έναν εξαιρετικά «γερό» πόνο αυτόν του Θανάτου ας πούμε.. Που είναι ένας πόνος που πηγάζει από μία πολύ σκληρή πραγματικότητα, ενώ έχοντας συναντήσει και διάφορα άλλα είδη πόνου σαν αυτό που αναφέρεις, λυπάμαι να πω ότι είναι απλά αποκυήματα του μυαλού μας. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν είναι εξίσου υπαρκτά φυσικά τα αποτελέσματα τους..

    Καταλαβαίνω τι λες για ανασύνταξη ή αναθεώρηση των προσωπικών «δεδομένων» και συμφωνώ. Φυσικά και χρειάζεται μια τέτοια περίοδο ο καθένας μας. Αναφέρομαι όμως, σ’αυτούς που η οπτική που περιέγραψα έχει γίνει πάγιος τρόπος σκέψης. Και δεν ξέρω.. κρίμα δεν είναι?

  4. «δηλώνοντας τις προθέσεις και τις ανάγκες μας. . .»
    Βαρύ κι ασήκωτο.
    «Δύω δέει άρθρον» [τα δύο χρειάζονται αρμό] είπε ο
    Εμπεδοκλής και είχε δίκιο. Δύο τον χρειάζονται,
    δύο αποφασίζουν πώς και τι. Και πάντα:
    «Το δύσκολο είναι να κρατήσω αυτό που θα
    χρειαστώ αύριο».
    Και το άλλο που είπα και έγραψα:

    0093. Σχέσεις Πάλι [ΝΚ]

    Το λίγο λίγο φτιάχνει το πολύ και πολλοί, επειδή
    φοβούνται το πολύ, χάνουν και το λίγο.

    24/11/2005

    Καλό απόγευμα. . .

  5. καλησπέρα και σε σένα 🙂

  6. Δυστηχώς τολμώ να πω προσωπικά, πως η απόσταση που ενώ πίστευα πως δικαίωσε την προσωπική μυθοποίηση, και που ενώ πίστευα πως προστάτευσε όλα αυτά που με κόπο κατάφερα στην ζωή μου ήταν εη ψευδ-αίσθηση ασφάλειας που ανάφερει στο κείμενο η ‘Ισιδα.
    Γιατί όπως είπε και ο Ελύτης … Το «κενό» υπάρχει όσο δεν πέφτεις μέσα του» .
    Και έπεφτα περισσότερο στο κενό του πόνου αυτού…
    Γιατί ό πόνος αυτός δεν ήταν φυσιολογικός αλλα ψυχοπαθολογικός
    Και όταν είσαι μόνος , και αποκλεισμένος…
    Και όταν πιστεύεις πως τα καταφέρνεις καλύτερα μόνος …
    Και όταν ζείς με το «φόβο» του πόνου που είναι πολύ χειρότερος από τον ίδιο τον πόνο…
    Τότε όσα διαλείμματα και αν κάνεις , όση απόσταση και να βάλεις , όσο και να αναθεωρήσεις τα
    «προσωπικά δεδομένα» σου , τίποτα από όλα αυτά δεν θα σου επιτρέψουν να κάνεις….
    Αυτό που πάλι ο Ελύτης έγραψε … « κάνε ένα άλμα πιο γρήγορο από τη φθορα»
    Πρέπει όλοι να βρούμε την πόρτα για να ξεφύγουμε από αυτό που νομίζω πως αναφέρει η Ίσιδα ….
    το φόβο του πόνου , τη φθορά του που έχει έχει γίνει πλέον πάγιος τρόπος σκέψης

    Αγαπημένη Ίσιδα

    Στην προκειμένη περίπτωση

    Θέση , αντίθεση , σύνθεση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: