look at me standing here on my own again

 

Ηταν μία γάτα, τυπική εκπρόσωπος του είδους της, χωρίς κανένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ομορφιάς, εκτός από το κλασσικό σώμα του αιλουροειδούς, που όταν περπατάει μοιάζει με κύμα. Μάτια μεγάλα αμυγδαλωτά, μουστάκια και ουρά λικνιζόμενη κατά τις διαθέσεις της. Τρίχωμα κοντό γυαλιστερό, μπεζ με καστανές ρίγες. Πολύ συνηθισμένο.

Ποιος ξέρει άραγε, ποιο ένστικτο εξελιγμένο, τι έσπρωξε αυτή την γάτα, που είχε μεγαλώσει στο δρόμο και είχε μάθει να είναι ανεξάρτητη, να πλησιάσει μια μέρα στο μπαλκόνι του πρώτου ορόφου που έμενε ένας νεαρός. Ισως η περιέργεια θα μου πείτε, φημίζονται γι’αυτήν οι γάτες. Ομως δεν ήταν μόνο η περιέργεια, μια που η γάτα αυτή αποφάσισε να πάει να χαϊδευτεί ένα απόγευμα στο πόδι του νεαρού, ενώ αυτός έπινε τον καφέ του. Τι είσαι εσύ μικρή μου? την χαϊδολόγησε αυτός. Κι αυτή γουργούρισε ευχαριστημένη, αφέθηκε στα χάδια του κι έτριψε κι άλλο το κεφάλι της στο χέρι του.

Ερχόταν στο μπαλκόνι του νεαρού κάθε απόγευμα, μαγεμένη από την τρυφερότητα που της έδειχνε και έμοιαζε να απολαμβάνει την μουσική που ακουγόταν μέσα από το μικρό διαμέρισμα. Καμμιά φορά κούναγε και την ουρά της ρυθμικά κι αυτός γελούσε και της έλεγε «σ’αρέσει η μουσική ε?». Πολλές φορές, κάθονταν έτσι μαζί, ακούγοντας μουσική και χαϊδεύοντας ο ένας τον άλλο μέχρι το βράδυ. Κάθε τόσο, αυτός έσκυβε και έγραφε με μανία γράμματα σε κάτι χαρτιά που είχε στο τραπέζι, γράμματα για μια κοπέλα που δεν ήταν πια στην ζωή του και αγαπούσε πολύ. Η γάτα καταλάβαινε πως δεν θα μπορούσε ποτέ να απαλύνει τον πόνο του, αλλά της έφτανε που αυτός απάλυνε την μοναξιά της. Χρύσωναν τα μάτια της όταν έπεφτε πάνω τους ο απογευματινός ήλιος και καθόταν ευχαριστημένη στην καρέκλα απέναντί του.

Ενα απόγευμα, όπως το συνήθιζε, σκαρφάλωσε στον τηλέγραφο που αναριχόταν μέχρι το μπαλκόνι του και έτρεξε να τριφτεί στα πόδια του. Αυτός δεν της έδωσε σημασία, έμεινε να κοιτάει στον ακάλυπτο καπνίζοντας. Ανασηκώθηκε τότε, στα πίσω της πόδια, και με το μπροστινό της χεράκι τον τράβηξε απ’ το μανίκι. Ασε με επιτέλους! τι θες κι εσύ τώρα? της φώναξε απότομα. Δεν έχω όρεξη τώρα για χάδια. Γάτες και γυναίκες είστε όλες ίδιες. Τη μια χαϊδεύεστε σε κάποιον και μετά στον επόμενο που θα εμφανιστεί κάνετε τα ίδια. Κρίμα την ομορφιά σας!

Που να καταλάβει το ζωντανό τα λόγια του.. Γύρισε μόνο και τον κοίταξε θλιμμένα πριν πηδήξει απ’ το μπαλκόνι του. Μερικά χτυπήματα πονάνε το ίδιο σαν να σε χτυπάνε με ξύλο, σκεφτόταν τα βράδυα που έμενε στον δρόμο, και δεν τόλμησε να ξανανέβει ποτέ στο μπαλκόνι του…

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουνίου 20, 2007.

2 Σχόλια to “look at me standing here on my own again”

  1. από καιρό ήελα να σου αφήσω κάποιο μύνημα ,μα δεν μου είχε δοθεί η αφορμή…διαβάζοντας τελείως τυχαία κάποιο παλιό σου πόστ και συγκεκριμένα το https://isisveiled.wordpress.com/2006/12/30/301206/ αποφάσισα να σου αφήσω αυτό το σχόλιο , χαίρομαι που σε βρήκα θα σε επισκέπτομαι

  2. και ο δεύτερος λόγος η εμμονή σου με τις γάτες …. έχω δύο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: