on a garden bench

 

Hταν ζεστή, φωτεινή μέρα του Ιουλίου. Σαν κάπως να είχε αρχίσει να φυσάει κι έτσι ο περαστικός βρήκε ευκαιρία να ξεκουραστεί σε ένα από τα παγκάκια του άλσους της πλατείας, πριν συνεχίσει στο δρόμο για το σπίτι του. Τα πουλιά είχαν ησυχάσει, και τσιμπολογούσαν ανόρεχτα στα χορταράκια των παρτεριών. Βούταγαν το κεφάλι τους εδώ κι εκεί, με μια μάλλον τυχαία επιλογή κάθε φορά, γυρεύοντας κάνα μαμούνι ή σποράκια από τα λουλούδια που να είχαν πέσει στο έδαφος. Το παγκάκι ήταν ξύλινο, αλλά καλοδιατηρημένο και σίγουρα έμοιαζε γερό. Πάνω του ήταν εμφανή τα στρώματα λαδομπογιάς που περνούσαν κάθε άνοιξη οι συντηρητές του πάρκου. Πάντως τώρα ήταν σε ένα ζωηρό πράσινο χρώμα, που ταίριαζε απόλυτα με τον περίγυρο.Με μισόκλειστα μάτια, κοίταζε αφηρημένος σχεδόν ο περαστικός τους θάμνους απέναντι, τα φύλλα που γυάλιζαν πότε πότε στο φως του ήλιου, κάποιους που είχαν πετάξει λουλούδια.. Και είναι αλήθεια πως τρόμαξε λιγάκι όταν ένιωσε να κάθεται δίπλα του και κάποιος άλλος στο παγκάκι. Είχε απορροφηθεί τόσο πολύ σ’ αυτή την μικρή μερίδα γαλήνης και ηρεμίας μέσα στην πολύβουη πόλη, που κόντευε να ξεχάσει ότι περνούσαν κι άλλοι απ’ αυτό το σημείο. Ας είναι, σκέφτηκε. Το πάρκο είναι για όλους και όλοι έχουν δικαίωμα να δροσίσουν την ψυχή και το σώμα τους στην σκιά που προσφέρουν τα δέντρα.

Μα λίγο μετά, κατάλαβε πως ο άνθρωπος δίπλα του έκλαιγε κι αυτό τον έβγαλε εντελώς από τις ονειροπολήσεις του. Στην αρχή ήταν μόνο μερικές κοφτές ανάσες, μερικά αδέξια ρουφήγματα των δακρύων απ’ την μύτη. Μα σε λίγα λεπτά, λυγμοί τράνταζαν το άγνωστο σώμα, κι ο άνθρωπος είχε διπλώσει στα γόνατα του, κρατώντας το κεφάλι με τα χέρια του. Ο περαστικός στην αρχή ένιωσε τρομερά αμήχανος. Λες και βρέθηκε μπροστά σε κάτι τόσο προσωπικό που απαγορευόταν να δει. Μετά όμως, κι όσο τα δάκρυα του αγνώστου ξεσπούσαν όλο και πιο δυνατά, ένα κύμα συμπόνοιας τον κατέκλυσε και άπλωσε το χέρι στον ώμο του αγνώστου δίπλα του.

Μην κάνετε έτσι φίλε μου, είπε. Τι μπορεί να είναι τόσο σοβαρό που να σας οδηγεί σε τόσα δάκρυα? Αχ, αν ξέρατε, ψιθύρισε αυτός ανάμεσα στα αναφυλητά του. Αν ξέρατε μονάχα, πως περνούν οι στιγμές εκείνες που η ζωή μας δίνει μια ευκαιρία για κάτι καλό, για κάτι που θα κάνει την ψυχή μας χαρούμενη κι εμείς πως τις προσπερνάμε από εγωϊσμό. Ξέρω, πως δεν ξέρω, απάντησε συνοφρυωμένος και σκεφτικός ο περαστικός. Εχω χάσει κι εγώ προσωπικά πολλές τέτοιες στιγμές. Μία γυναίκα, που δεν τόλμησα να της πω αυτά που αισθάνομαι, ένα μέρος που δεν πρόλαβα να πάω, φίλοι που φύγαν μακρυά πριν προλάβω να τους ανοιχτώ.

Φυσώντας την μύτη του σε ένα χαρτομάντηλο, σαν να αναθάρρησε λιγάκι ο άγνωστος. Τι λέτε? Και πως το αντέξατε αυτό? Πως καταφέρατε να αντέξετε την ιδέα της απώλειας της Στιγμής? Μα είναι απλό φίλε μου, είπε ο περαστικός. Συνειδητοποιώντας πως αν αφήσω να τυραννιέμαι κάτω απ’ το βάρος του παρελθόντος, θα χάσω οπωσδήποτε και τις επόμενες Στιγμές που πιθανόν μου επιφυλάσσει η ζωή. Λέτε ε? είπε ο άγνωστος.

Και σηκώθηκαν να φύγουν ακόμα άγνωστοι, ακόμα περαστικοί απ’ αυτό το μέρος, αλλά με κάποιο τρόπο νιώθοντας μια σχεδόν αδελφική οικειότητα μεταξύ τους. Λες και πια αυτή η απώλεια σηκωνόταν καλύτερα από δύο πλάτες αντί για μία… Καθώς έβγαιναν στο πεζοδρόμιο έξω από το πάρκο, χώρισαν παίρνοντας τον δρόμο τους προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Μόνο σαν έπεσε το βράδυ, τα παράθυρα των σπιτιών άνοιξαν για να δροσίσουν το εσωτερικό τους και μια κοπέλα βγήκε να κάτσει στην βεράντα της. Πόσα βράδυα, δεν είχε μείνει χαζεύοντας ένα παγκάκι στο βάθος του πάρκου, εκεί ανάμεσα στα δέντρα και τους θάμνους, πάντοτε φρεσκοβαμμένο και πίσω να ακούγεται η μουσική να παίζει … «αχ δεν είναι ο Θάνατος που με τυραννά, είναι η Στιγμή, είναι η Στιγμή, που περνάει και χάνεται …»

.. και δεν υπήρχε η πλάτη ούτε ενός περαστικού, ούτε ενός αγνώστου να σηκώσει το βάρος μαζί της……..

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουλίου 6, 2007.

5 Σχόλια to “on a garden bench”

  1. Που ξέρεις; Την ίδια Στιγμή ίσως και κάποιος άλλος να άκουγε το ίδιο τραγούδι 😉

  2. χμ.. ναι…

    αλλά το βάρος μοιράζεται μόνο όταν και οι δύο το ακούνε μαζί..

  3. Ωραία, λοιπόν, να όλοι γίνουμε «στιγμιστές»
    . . .

    καληημΈρα

  4. Εχεις δει τα Απομεινάρια μιας μέρας;

  5. @ Aeipote

    Γιατί όχι ? 😉

    @ Γυφτάκι

    Φυσικά αγαπητέ μου, είναι από τις πολύ αγαπημένες μου ταινίες. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: