:(

Εγώ τους έλεγα πως είμαι ξωτικό και με κορόιδευαν. Με λέγαν ονειροπαρμένη και πως ζω στα σύννεφα. Ελεγαν ακόμα, πως ψέμματα τα λέω για κερδίσω κάτι απ’ όλα αυτά, για να νομίζω πως είμαι κάτι ιδιαίτερο και ξεχωριστό. Νόμιζαν πως τα ξωτικά είναι σαν των παραμυθιών τις φιγούρες, όμορφα και νέα για πάντα, να τρέχουν στα δάση και να παίζουν στα φυλλώματα. Πως διαθέτουν δυνάμεις μαγικές και ικανότητες αστραφτερές σαν τους ρόλους των σταρ στο σινεμά.

Αν ήταν όμως να διαλέξω μια μοίρα ευχάριστη, να τονώνει τον εγωϊσμό και να καλύπτει τις ανασφάλειες μου, ίσως θα έλεγα βασιλιάς, ακόμα καλύτερα κυνηγός στα άγρια δάση, επιχειρηματίας, οικονομολόγος, χρηματιστής.. ναι χρηματιστής. Και δεν θα ακολουθούσα μια μοίρα βαριά, μια πορεία προς την εξαφάνιση που ξεσηκώνει τον χλευασμό σε όλους τους λογικούς και πραγματιστές του κόσμου μας. Θα έλεγα πως θέλω να γίνω ή πως είμαι ήδη ταξιτζής, περιπτεράς, υδραυλικός, πρόεδρος της δημοκρατίας, διπλωμάτης, κι όχι μια σκιά ανάμεσα στις σκιές. Θα μπορούσα να είμαι ακόμα και μπλόγκερ.

Δεν είμαι όμως τίποτα απ’ αυτά… Δεν μπόρεσα να καταπνίξω αυτή την συνείδηση ακόμα κι όταν προσπάθησα. Για μένα η θέση των φύλλων ήταν πάντα στο χώμα. Και η μυρωδιά τους καθώς σαπίζουν με το νερό της βροχής μου ήταν αρεστή. Αγαπούσα και τα σαλιγκάρια και τις ακρίδες και τις κάμπιες ακόμα, που έτρωγαν τα τρυφερά φύλλα από τις τριανταφυλλιές μου. Μάταια προσπαθούσαν να με πείσουν πως τα φύλλα και τα ξερόκλαδα τα μαζεύουμε σε μια άκρη στον κήπο και τα καίμε. Του κάκου μου λεγαν για τα φυτοφάρμακα που εξαφανίζουν τα ζουζούνια από τον κήπο και προστατεύουν τα φυτά. Εγώ απλά φύτευα σκόρδα ανάμεσα στα ρόδα. Κι ό,τι ήταν να σωθεί σωζόταν, κι ο κήπος γινόταν ένα όμορφο αυτόνομο οικοσύστημα.

Να βάλεις κλιματιστικό μου λέγαν. Εχεις υπόταση και η ζέστη σου κάνει κακό. Μα εγώ σαν ξωτικό που είμαι και αγύριστο κεφάλι, άνοιγα τα παράθυρα να μπει η πρωϊνή δροσιά, έκλεινα τα σκούρα στην πορεία του ήλιου και περπατούσα με τα πόδια γυμνά στα πλακκάκια του δαπέδου. Χωρίς να με νοιάζει αν τα πόδια μου βρωμίζονταν. Ονειρευόμουν κάτω από κουνουπιέρες και μποά βυσσινιά κι ας έμοιαζε το δωμάτιο μου με παλιομοδίτικο μπουρδέλο. Τα πρωϊνά και το βράδυ προτιμούσα τη σιωπή. Και πάνω στη γιορτή του ήλιου τη μεσημεριανή, λυνόταν η γλώσσα μου και μέχρι που τραγουδούσα.

Τώρα που έμεινε μόνο στάχτη και αποκαϊδια, κάποιοι αναρωτιούνται τι απέγιναν τα ξωτικά. Και πως θα γίνει να τα ξαναφέρουμε πίσω κι αυτά, και τα φύλλα που σαπίζουν στο χώμα με τις βροχές, και το οικοσύστημα που συντηρούν. Καλύτερα τώρα να σωπάσουν. Αρκετά κορόιδεψαν την ζωή μας, ας σεβαστούν τουλάχιστον τον θανάτο μας. Ολοι, αυτοί οι λογικοί με τις πλήθος συμβουλές και τον σκεπτικισμό τους. Την καθημερινή πρακτική τους, την γειωμένη τους πραγματικότητα.

Advertisements

~ από isisveiled στο Αύγουστος 29, 2007.

2 Σχόλια to “:(”

  1. ….απίθανο…

  2. Όμορφα τα λες. Καλή σου μέρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: