a lady of a certain age

Δεν είναι ομορφιά μεγαλύτερη, από του φθινοπωρινού ήλιου στα πράσινα ακόμα φύλλα. Σαν γυναίκα που ωρίμασε και ομόρφυνε, στο μεταίχμιο εκείνο των χρόνων, που ακόμα η ζωή της φέρεται ευγενικά και της δίνει απλόχερα όσα της αξίζουν. Και το σώμα ακμαίο, και το πνεύμα πρόθυμο κι η ψυχή έτοιμη να δραπετεύσει ανάμεσα σε χιλιάδες δρόμους. Λίγο πριν η ωρίμανση φέρει τη σκουριά στα χρώματα, ο ήλιος, η ζωή αστράφτουν πάνω στις στρογγυλεμένες γωνίες των μορφών. Χαράζει η ομορφιά κάθε μέρα και λαμπρότερη.

Και μετά ένα βράδυ, κάτι λίγο έχει χαθεί. Το φύλλο αρχίζει να κιτρινίζει στις άκρες, και το σώμα σου δεν σε ακολουθεί όπως παλιά. Ο ήλιος σαν να θαμπώνει, σαν να γίνεται περισσότερο κίτρινος παρά πορτοκαλής. Μπορεί ακόμα και να βρέχει στη ζωή σου, η θερμοκρασία να πέφτει, η ψυχή να λαχταρά κι άλλο φως, κι άλλο…

Κάθε καινούριο ξημέρωμα, έχει η ζωή υποχωρήσει. Σε άλλους μεγαλόπρεπα, αφήνοντας πίσω της χρυσαφιά σημάδια, σαν τα φύλλα που πέφτουν, σαν τα νέα φρούτα που ωριμάζουν στα δέντρα. Kαι σ’ άλλους απότομα, τα φύλλα να ξεραίνονται, να γίνονται γκρι και εύθραυστα. Νέες αρετές ίσως ξεπηδούν, αλλά η ακμή έχει χαθεί. Και ας κράτησε περισσότερο απ’ όσο όλοι περίμεναν. Ηταν τόσο μεγάλο αυτό το καλοκαίρι που ίσως να έκαψε στη ζέστη του και τις πρώτες όμορφες μέρες του φθινοπώρου. Και φοβάσαι πως ο χειμώνας μπορεί να έρθει άξαφνα ένα πρωϊ, δριμύς και παγωμένος, ανελέητος. Οπως τον διάβαζες παλιά στα παραμύθια.

Advertisements

~ από isisveiled στο Σεπτεμβρίου 11, 2007.

2 Σχόλια to “a lady of a certain age”

  1. ακριβώς έτσι 😦

  2. να κοιτάξω πίσω ? κάπου εκεί στο πριν ,κάπου εκεί στην αρχή όπου σ’ ένα βράδυ βρισκόταν και η λύση … ήταν εκεί … όταν όμως είναι η πρώτη φορά , και η καρδιά ραγισμένη… η λογική πάνω απο το συναίσθημα … ο χρόνος , τα πρέπει , τα ίσως και τα μπορεί, οι γελοίοι φόβοι, οι φτηνές δικαιολογίες , τα ψέμματα …
    Και όμως εκείνο το βράδυ δεν χρειαζόταν πολλά…
    μόνο να άπλωνε το χέρι… και τότε…
    μα όλα τελειώνουν πριν ακόμα προλάβουν ν ‘αρχίσουν

    Και μετά την κατάθεση της ψυχής μου
    μ’ ενα γλυκό χαμόγελο
    και μ ‘ενα φτηνό όλα θα πάνε καλά
    ο χειμώνας ήρθε άξαφνα, δριμύς και παγωμένος, ανελέητος.
    Που είναι τα χρώματα της Ίριδας ?
    που είναι το ουράνιο τόξο ?
    Πόσο ψέμμα και γιατί ?

    Καινούργιο ξημέρωμα
    Κρύο και παγωνιά στην καρδιά
    τα δάκρυα μου αρχίσαν
    και αυτή τη φορά φοβάμαι πως θα είναι χωρίς σταματημό

    ολα καλά θα πάνε … έτσι δεν είναι ?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: