the God delusion

Υπάρχει ένα ζήτημα στο θέμα του Θεού, το οποίο έχει αντιμετωπιστεί επιτυχώς κατά την γνώμη μου από τους οπαδούς της Qaballah. Αναφέρονται δηλαδή στον Μακροπρόσωπο και στον Μικροπρόσωπο, και οι διαφορές μεταξύ τους πιστεύω πως διαλευκάνουν την μόνιμη απορία του ανθρώπου γιατί ο Θεός δεν βοηθάει, ασχολείται, προστατεύει πάντα τον άνθρωπο. Δεν θα ήθελα να αναλύσω εδώ τους καμπαλιστικούς ορισμούς γιατί δεν με ενδιαφέρει. Ομως ήθελα πάντα να βρω έναν τρόπο, να μεταφέρω αυτή την ερμηνεία με απλά λόγια στην καθημερινή ζωή, και με τρόπο τέτοιο που να μπορεί να καταλάβει ο καθένας.

Το ζήτημα προκύπτει, από την αυταπάτη που τρέφει ο άνθρωπος για τον Θεό, και η οποία είναι περιορισμένη όσο και τα όρια της ανθρώπινης αντίληψης. Εξ’ ορισμού, κάποιος σαν τον Θεό (οποιασδήποτε θρησκείας) ανήκει σε ένα διευρυμένο επίπεδο ύπαρξης και συνείδησης. Διαφορετικά δεν θα ήταν Θεός. Εμείς όμως, επιμένουμε να ερμηνεύουμε την ύπαρξη του και την ανταπόκριση του στις ζωές μας μόνο μέχρι εκεί που οι ανάγκες μας το υποδεικνύουν.

Η απάντηση όμως, ενυπάρχει ήδη στον κόσμο μας και παίρνει μορφή μέσα από τις αναλογίες. Ολη μέρα σήμερα, ο σκύλος προσπαθούσε με λαχτάρα να βρει διέξοδο προς τον μπροστινό κήπο από την βεράντα του σαλονιού. Δεν του έφτανε ο πίσω κήπος, οι τεράστιες βεράντες του πρώτου και το ίδιο το σπίτι που είναι διώροφο και μεγάλο, αλλά ήθελε να βγει στον μπροστινό κήπο. Στο μέρος δηλαδή, που μπορούν να τον δουν οι γείτονες και οι περαστικοί, και δεδομένης της καλοσύνης και της αγάπης που τρέφουν για τα ζώα, να τον σταμπάρουν και μεθαύριο να σερβίρουν ένα μπιφτεκάκι δηλητηριασμένο ανάμεσα στις τριανταφυλλιές. Πράγμα που γνωρίζω γιατί έχουν ξανακάνει στο παρελθόν. Ετσι έχουν σκοτώσει τρία σκυλιά μου και καμμιά δεκαριά από τις γάτες μου. Ο σκύλος όμως ξέρει μόνο την επιθυμία του να βγει στο κομμάτι που του απαγορεύω. Τελικά ρίχνει με το βάρος του ένα σιδερένιο πλέγμα και βγαίνει. Εγώ τον παρακολουθώ, τον φέρνω αμέσως μέσα στο σπίτι και του κλείνω πια οριστικά την μπαλκονόπορτα. Δεν μπορώ να διακινδυνεύσω ούτε την δική του ζωή, ούτε τη ζωή των γάτων που πιθανόν να συναντήσουν πρώτοι το «μπιφτεκάκι» στον μπροστινό κήπο.

Ομως ο σκύλος απογοητεύεται, πέφτει σε βαθιά θλίψη και με μάτια λυπημένα με κοιτάει όλο παράπονο. Οχι μόνο δεν τον αφήνω να κάνει αυτό που θέλει, αλλά του κόβω ακόμα και την παραμονή στην βεράντα. Πάνω σ’ αυτό που επιθυμεί χάνει και κάτι που ήδη τον ευχαριστούσε. Μη γελιέστε. Για την ζωή του οικόσιτου σκύλου αυτό είναι αρκετά σοβαρό. Δεν έχει την αντίληψη να δει το σύνολο της προστασίας και της φροντίδας που του προσφέρω. Δεν μπορεί να νιώσει πλήρως την ασφάλεια που του παρέχει η δική μου διευρυμένη αντίληψη για τον κόσμο. Ξέρει μόνο, πως στον δρόμο περνάνε και σκύλοι αδέσποτοι, και κάποιες φορές κατσίκια και παιδάκια. Ξέρει μόνο την έλλειψη και τον πόνο που αυτή του προκαλεί. Αναρωτιέται πως ο θεός/αφεντικό του είναι δυνατόν να τον αγαπάει, τη στιγμή που του στερεί κάτι τόσο σημαντικό. Εχει ίσως στο μυαλό του μία αυταπάτη για το πως θα έπρεπε να φέρομαι σ’ αυτόν …

Ευτυχώς όμως για εμάς, ο σκύλος δεν απορρίπτει το αφεντικό του και δεν του αρνείται την αφοσίωση και την αγάπη του, επειδή απλά δεν τον καταλαβαίνει. Ή επειδή απογοητεύεται όταν δεν παίρνει αυτά που επιθυμεί. Καταλαβαίνει τόσο που να εμπιστεύεται την ίδια την αγάπη. Ο άνθρωπος σε αντίθεση με τον σκύλο πάλι, γίνεται σκεπτικιστής. Βρίσκεις χίλιους λόγους για να αρνηθεί την ύπαρξη του θεού, του οποιουδήποτε είδους θεϊκού στοιχείου στο σύμπαν, κατηγορεί τους υπόλοιπους σαν μωρούς αν αφήνονται με εμπιστοσύνη στην αγάπη.

Δεν χρειάζεται να ξέρετε τις εσωτεριστικές διαφοροποιήσεις του Μικροπρόσωπου με τον Μακροπρόσωπο λοιπόν. Χρειάζεται μόνο, να μπορείτε να αντιμετωπίζετε την ανθρώπινη περιορισμένη αντίληψη με ταπεινότητα.

Advertisements

~ από isisveiled στο Σεπτεμβρίου 14, 2007.

5 Σχόλια to “the God delusion”

  1. Η αναλογία που δημιουργείς με την παραβολή, πάσχει. Η πρώτη σχέση είναι στατική, η δεύτερη δυναμική. Η σχέση αγάπης και προστασίας μεταξύ αφεντικού και σκύλου ήταν περίπου ίδια και πριν από 5-6 χιλιάδες χρόνια και δεν πρόκειται να αλλάξει σημαντικά και στο αντίστοιχο επόμενο διάστημα. Είναι μια στατική και αμετάβλητη σχέση. Ο άνθρωπος κατάφερε, όμως, σε σημαντικό βαθμό έκτοτε να εξηγήσει τη φύση και να κατακτήσει το περιβάλλον του, διαπιστώνοντας ότι ο «θεός» που υπέθετε κάθε φορά, πηγαίνει όλο και πιο πίσω. Όχι ότι ήταν παλιά εποχή κάπου ενδιάμεσα ο θεός και αποσύρθηκε ο ίδιος, αλλά δεν υπήρχε καν εκεί που τον υποψιαζόταν ο άνθρωπος, θεός ήταν η αδυναμία του ανθρώπου για κατανόηση των φαινομένων. Πρόκειται για μια δυναμική εξέλιξη, η οποία ποτέ δεν σταμάτησε και συνεχίζεται ακόμα.

    Mε δεδομένη λοιπόν τη συνεχή διεύρυνση της κατανόησης των φυσικών και κοινωνικών φαινομένων (επιστήμη), κάποια στιγμή, μελλοντικά, θα βρεθεί ο όποιος θεός στο άπειρο σημείο της ιστορικής μνήμης. Ήδη τώρα τον τοποθετούν πριν από το big bang, το οποίο δεν είναι όμως ένα αλλά πολλά, άρα «βρίσκεται» πριν από όλα τα big bang, κι αν υπήρξε ποτέ πρώτο, ίσως είναι άπειρα. Και τελικά ήδη τώρα μπορεί να τεθεί το μεγάλο ερώτημα, τί εξυπηρετεί η παραδοχή του θεού, αφού τα ίδια αποτελέσματα μπορεί να πετύχει ο άνθρωπος στην οργανωμένη κοινωνία με την ολοκληρωμένη παιδεία;

    Δεν είναι κάτι οριστικό όλα αυτά, κάποιες σκέψεις διατυπώνω 🙂

  2. Πρσγματικά ήθελα να σχολιάσω αντικειμενικά το κείμενο αλλά οι περιστάσεις μου το απαγορεύουν. Συγκεκριμένα θα ξεφύγω και θα αναφερθώ στον τρόπο λατρείας του εκάστοτε θεού. Στη δουλειά μου έγινε μια εκδήλωση και μαζεύτηκαν γύρω στα χίλια άτομα, που αλαλλάζουν έξαλλοι μπεοστά σε ένα τύπο με μικρόφωνο, μετά γυρνάν τα μάτια τους και φαίνεται αυτό το γλυκό το οικείο το άσπρο και μετά το σεληνιασμό, ξερνάνε. Και γυρνάνε σπίτι «καθαροί». Θέλω να μου εξηγήσεις εσύ τώρα γιατί όλο αυτό;;; Σόρυ για το άσχετο σχόλιο! 😀

  3. @ sfrang

    Λυπάμαι φίλε μου να σου πω ότι η ερμηνεία που κάνεις εσύ πάσχει. Γιατί ο θεός στον οποίο αναφέρομαι δεν ορίζεται από τον άνθρωπο, όπως δεν ορίζεται και το αφεντικό από τον σκύλο. Το τι πιστεύει ο άνθρωπος ανά την ιστορία για το τι είναι ο θεός, όχι μόνο δεν τον προσδιορίζει, αλλά συμβάλλει στην ενίσχυση της ανθρώπινης αυταπάτης. Ο θεός δεν εξελίσσεται στο ιστορικό διηνεκές. Οχι ο θεός στον οποίο αναφέρομαι εγώ τουλάχιστον. Το τι νομίζει ο άνθρωπος επ’ αυτού είναι που διαφοροποιείται. Ξαναδιάβασε αν θες το κείμενο κάτω απ’ αυτή την οπτική..

    @ Φουρφούρι

    Ο τρόπος λατρείας του εκάστοτε θεού δεν έχει να κάνει παρά μόνο με αυτό που ο άνθρωπος του αποδίδει. Αν οι άνθρωποι ανά τους αιώνες αρέσκονται να πιστεύουν ότι φερόμενοι σαν καρναβάλια προσεγγίζουν τον θεό κάνουν απλά ακόμα ένα λάθος. Πολύ πιθανόν μάλιστα (αν αυτό μπορεί να αποτελέσει απάντηση στην ερώτηση σου) ο άνθρωπος αντιλαμβανόμενος τη γελοιότητα του μπροστά στο θεό να την προβάλει προς τα έξω … Ξέρεις το σύνδρομο της κομένης ουράς της αλεπούς δηλαδή.

  4. Φίλτατη, όλος ο κόσμος γίνεται αντιληπτός κάτω από την ανθρώπινη οπτική και μόνο. Κι ό,τι άλλο νεότερο σκεφτώ/σκεφτείς, πάλι ανθρώπινη οπτική είναι, η οποία όμως διευρύνεται και επιβεβαιώνεται ή καταρρίπτεται (επιστήμη). Απόψεις ότι ο θεός δεν εξελίσσεται ή έχει κάποιες άλλες ιδιότητες είναι δογματικές, άρα δεν επιδέχονται διερεύνηση και συζήτηση. Θα μιλάγαμε τσάμπα δλδ. Εκτός κι αν μεταφέρεις μηνύματα από έναν άλλο κόσμο, από άλλα, εξωγήινα όντα, επιφοιτήσεις και οπτασίες. Κάθε τί που διατυπώνεται, όμως, ως εξωανθρώπινη αντίληψη, δεν επιδέχεται επιβεβαίωση ή απόρριψη, αποτελεί ψευδαίσθηση, θρησκεία με άλλο τίτλο, με διαφορετικό ιερατείο.

    Όσο για τον σκύλο, αυτός αναζητάει ενστικτωδώς αφεντικό, όπως ο πρωτόγονος άνθρωπος αναζητάει ενστικτωδώς θεό, ως εδώ ισχύει η αναλογία. Ο άνθρωπος με ολοκληρωμένη παιδεία δεν τον χρειάζεται, όμως, και σκύλος με «ολοκληρωμένη παιδεία» δεν θα υπάρξει, όσο μπορούμε να προβλέψουμε. Με την παραδοχή της παιδείας και του πολιτισμού παύει να ισχύει η αναλογία μεταξύ σκύλου και ανθρώπου και ο πολιτισμός δια της παιδείας είναι ακριβώς αυτό που οδήγησε τον άνθρωπο πέρα και πάνω από το παρελθόν και τα έντικτά του, όπου και όσο μπορεί να συμβεί αυτό κάθε φορά. Με άλλα λόγια, ενώ υπάρχει διαχρονικά ο σκύλος που δεν αλλάζει, δεν υπάρχει ο αναλλοίωτος άνθρωπος. Πολύ περισσότερο, υπάρχει ο άνθρωπος κάθε εποχής, έχουμε να κάνουμε με πολλά είδη ανθρώπων, ανάλογα με την εκάστοτε στάθμη του πολιτισμού. Γι’ αυτό λέω ότι η σύγκριση πάσχει, εφόσον συγκρίνεις τον αναλλοίωτο σκύλο με τον εξελισσόμενο άνθρωπο.

    Αλλά να μην το λύσουμε εδώ το ζήτημα, περί προβληματισμού πρόκειται 🙂

  5. «The greatest thing you’ll ever learn is just to love and be loved in return»
    ………

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: