Αλεξάνδρεια

Σαν Αλεξάνδρειες είναι η ζωές μας, τραγουδισμένες απ’ τον Ποιητή, μεγαλόπρεπες και φωτεινές, εφήμερες σαν τις πεταλούδες εκείνες που γυρνάνε τα βράδυα γύρω απ’ την λάμπα. Ολο προσμονή και υποσχέσεις, όλο ταλέντα θαυμαστά και όνειρα πολύχρωμα μας τριγυρνούν οι Αλεξάνδρειες δικές μας και των άλλων.

Συναντιούνται τα σοκκάκια μας μεταξύ τους, διασταυρώνονται οι λεωφόροι, άλλοτε με φοίνικες πελώριους να λυγάνε στην θαλασσινή αύρα και άλλοτε με μπουκαμβίλιες να σκεπάζουν τα μνήματα, τις μνήμες όσων έχουν φύγει πια. Πόλεις μεγαλείου και λάμψης, λογιών λογιών λογίων που μας συμβούλεψαν και έστρωσαν δρόμους για μας, που έχτισαν στη σκέψη μας τα δικά τους αρχιτεκτονικά αριστουργήματα, και γειτονιές μέσα μας, φτιαγμένες από μανάδες και παπούδες να νοστιμίζουν με νοσταλγία το τοπίο της ψυχής μας.

Κι εκεί που στον Πολιτισμό καλομαθημένοι, αυτάρεσκα επιθυμούμε, εκεί που νοερά ευλογούμε τις Αλεξάνδρειες που είναι οι ζωές μας, φτάνουν μερικά μανιτάρια που έμειναν στην άκρη του πιάτου και μια μερίδα πατάτες λιγότερη στο τραπέζι για να ξεχωρίσουν τους δρόμους μας. Ποιος να το λεγε, πως τόση ομορφιά και κίονες θαυμαστοί, ποιήματα αριστοτεχνικά, μελωδίες ερώτων και πουλιά γλυκόλαλα που κατοικούσαν μέσα μας, θα εξαφανίζονταν για τόσα λίγα? για τόσο ταπεινά και ασήμαντα πράγματα?

Ποιος να το λέγε, πως χάνουμε κάποτε την Αλεξάνδρεια χωρίς να προλάβουμε να την αποχαιρετήσουμε καν?

Advertisements

~ από isisveiled στο Οκτώβριος 3, 2007.

7 Σχόλια to “Αλεξάνδρεια”

  1. Δεν την έχουμε χάσει.
    Την έχουμε λησμονήσει.

  2. Δεν μου είναι εύκολο να καταλάβω τι εννοείς. Ποητικά φαντάζομαι να αναφέρεσαι στην Αλεξάνδρεια, συμβολικά, αφού και η φωτογραφία που ανήρτησες είναι απο την Κωνσταντινούπολη αλλά και οι περιγραφές δεν τής ταιριάζουν. Ως 100% Αλεξανδρινός στάθηκα να διαβάσω το πόστ σου και μάλλον, φαντάζομαι, μιλάει για κάποιον χωρισμό ή αποχωρισμό, δεν ξέρω. Δεν έχει σημασία. Νάσαι καλά και θα σε ξαναεπισκεφτώ για να σε «διαβάσω» καλύτερα!

  3. @ Αβατον

    Υπάρχουν μέσα μας πολλές μικρές Αλεξάνδρειες, κάθε φορά χάνουμε ολοκληρωτικά κάθε μία απ’αυτές. Ισως σε αντίθεση με αυτό που λες, μόνο η ανάμνηση μας μένει..

    @ Αρης Δαβαράκης

    Συνηθίζω να γράφω συμβολικά και να αναφέρομαι σε λέξεις, ονόματα, τοποθεσίες ακόμα και εικόνες περισσότερο για να δώσω μία αίσθηση και λιγότερο νόημα λογικό. Το συγκεκριμένο κείμενο μιλάει για όλο αυτό το «οικοδόμημα» επιθυμιών που φτιάχνουμε γύρω από έναν άνθρωπο και που μπορεί να «γκρεμιστεί» ξαφνικά από ασήμαντες αφορμές αλλά ουσιαστικές για μας αιτίες. Ακόμα και αν παραμένει η σχέση που μπορεί να έχουμε, επιστρέφοντας διαπιστώνουμε ποιο ήταν το χρονικό σημείο στο οποίο άρχισε η δική μας απομάκρυνση απ’ αυτόν. Και επειδή αυτή έχει ήδη παρέλθει στην ουσία δεν έχουμε πει το αντίο την ώρα που έπρεπε. Δεν συνηθίζω να αναλύω τα κείμενα μου, ακριβώς γιατί προτιμώ την αίσθηση που αφήνουν αντί της εκλογίκευσης, θα περιμένω όμως με χαρά τα επόμενα σχόλια σας.

    🙂

  4. Καλημέρα κι΄ευχαριστώ για τον κόπο στον οποίο μπήκατε. Εχετε απόλυτο δίκηο, κάποια γραπτα ούτε εξηγούνται ούτε αναλύονται. Σθγχωρείστε μου λοιπόν την αδιακρισία και το θάρρος να «ρωτήσω» αλλά είναι η Αλέξάνδρεια που μπαίνει στη μέση! Της έχω τέτοια αγάπη που «κολλάω»! Ενα μεγάλο χαμόγελο κι΄απο μένα μαζί με τίς ευχές για ένα καλό loooooooong week-end!

  5. εξαιρετικό κείμενο, από τα κορυφαία σου!

  6. Το να μπορείς να γράφεις έτσι ώστε να μπορεί ο άλλος να ακούει την φωνή σου, ε αυτό είναι χάρισμα.

    Γράφω κάτω από ένα πολύ όμορφο κείμενο, που το γράψατε μια ημερομηνία σημαντική για μένα.

    Την άκουσα για πρώτη φορά την προβολή της τροχιάς σας σε αυτό, το υπ αριθμόν ένα -1- επίπεδο, την Δευτέρα, με τα πολλά χιόνια. Μια μέρα όχι κανονική, μόνος, που μπήκα στο γραφείο από την βεράντα γιατί ήταν κλειδωμένα. Το χρωστούσα σε τρεις φίλους που διαγράφουν σαν και σας τις δικές τους διαδικτυακές τροχιές και δεν τους είχα δώσει ούτε ένα δευτερόλεπτο μέχρι την -περί ου ο λόγος- Δευτέρα. Σας εντόπισα (κατόπιν σχετικής επισήμανσης ενός εκ των τριών) και από κει και πέρα τα πράγματα ακολούθησαν την φυσιολογική διαδρομή: το χάρισμα της συγγραφέως είναι η απόλαυση του αναγνώστη.

    Σύστησα το επίπεδο ένα -1- σε μερικούς συναδέλφους στη δουλειά (ελαφρώς μυστήριους, ξέρετε εσείς…). Την Τετάρτη άκουσα την προβολή της τροχιάς σας στο επίπεδο υπ αριθμόν δύο -2-, το λεγόμενο και της καθημερινότητας. Δεν ξέρω εάν σας το έχει πει άλλος, και συγνώμη για την αγένειά μου, αλλά εκτός των άλλων δίνετε την εντύπωση ότι είσαστε διαβόλου κάλτσα. Πάντως, είστε πολύ νεώτερή μου για να σας κρίνω και στο κάτω σας αναγνωρίζω την μαγκιά του να πίνετε το ακριβότερο ποτό, και να μην είστε τζαμπατζού, να πληρώνετε τα μάτια που αγαπάτε.

    Κοντολογίς, προσπαθείτε να αντιληφθείτε την σάρκα των πραγμάτων κι αυτό είναι το ακριβότερο ποτό.

    Τι μπορεί άραγε να πει ο αναγνώστης… Αυτή εδώ φαίνεται ότι προσπαθεί να μαζέψει και να δώσει ζωή σε παλλόμενα κομμάτια- εδώ ο άνθρωπος, εκεί το ζώο, πιο πίσω ξυπνούν οι μνήμες του φύλου και της ζωής, να η αυγή του σύμπαντος εντός μας και να και κάτι που ηχεί ακόμα παραπέρα…

    Μα να, θυμάμαι όταν ήμουν μικρός την Κυριακή, κάθε Κυριακή, τον τυφλό με το ακορντεόν να περνά στην γειτονιά μου- Αθήνα. Θυμάμαι την παραφωνία της πολυκατοικίας που έμενα, γιατί το νόημα ήταν να βγαίνουν οι κυράδες στα παράθυρα των παλιών σπιτιών και να πετούν στο τενεκάκι τον οβολό τους. Όταν κάποτε στην γειτονιά έμειναν μόνο οι παραφωνίες, ο τυφλός χάθηκε. Τον είδα πολλά χρόνια αργότερα αλλού, ένα γέρο στην Ομόνοια με το ακορντεόν να τραγουδά κόντρα στο ανθρώπινο ποτάμι: «απαλλάχθηκα από σένα, απαλλάχθηκα… και με πιο όμορφη αγάπη τώρα πιάστηκα». Σαν να τους βλέπει…

    Και τι να σας πω, αυτή την ανατριχίλα, που προμήνυε μια νίκη πιο μεγάλη από όσο μπορεί να φαντασθεί ο άνθρωπος, έρχεται ο τυφλός μουσικός, σήμερα πολλά ακόμα χρόνια μετά, πάλι στο μυαλό να μου την θυμίσει. Και λέει:

    «Για σένα, την παντοτινή άγνωστη γυναίκα στην Άκρη του Λιμανιού, που υπηρετεί την αγαθή και τρομερή Θεά την ενδεδυμένη το φως, λέγω κάθε πίκρα στη ζωή σου να σημαδεύει μια ακόμα μεγαλύτερη μελλοντική χαρά.

    Γιατί βλέπω ότι κάποτε θα μπορείς μια ξένη προσευχή, μια προσευχή αντρική που βλαστημά την Βαβυλώνα, μια προσευχή τρελαμένη με τον ιδρώτα του ασκητή στην έρημο του Σινά, να την μεταμορφώνεις με τα φίλτρα σου.

    Και τότε η άβυσσος θα πληρωθεί και θα μπορείς να πίνεις τον καφέ σου ήσυχα».

    Καλημέρα, να είσαι καλά κι ευχαριστώ πολύ.-

  7. Καλημέρα, κι ευχαριστώ πολύ για τα τόσο καλά λόγια 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: