in any other world you could tell the difference

Aυτή η αυτονόητη απορία, που βγαίνει τόσο εύκολα απ’ το στόμα των άλλων, είναι που διαχωρίζει τόσο έντονα τους κόσμους μας. Κάπου στους κόσμους των πολλών, κάποια πράγματα λειτουργούν με άλλους ρυθμούς, άλλες πιθανότητες, άλλες προϋποθέσεις. Κι αυτονόητα ρωτούν λοιπόν, αυτό που στον δικό σου κόσμο είναι τόσο οριστικά διεγραμμένο που μόνο αυτονόητο δεν είναι… Κι αν σε πληγώνει κάτι περισσότερο απ’ όλα είναι ότι θα θελες κι εσύ να ζεις τα αυτονόητα των άλλων.

Σε οποιονδήποτε άλλο κόσμο, οι γονείς βάζουν πρώτα απ’ όλα τα παιδιά τους, τα αδέρφια υποστηρίζουν το ένα το άλλο, θείοι και θείες φροντίζουν τα ανήψια τους. Σε οποιονδήποτε άλλο κόσμο η ηθική είναι επιδιώξιμη και δεν μπαίνει εύκολα στην άκρη, τα οικονομικά δεν είναι πάντα ένα θέμα άλυτο, οι αναποδιές δεν είναι μόνιμη κατάσταση. Και σε οποιονδήποτε άλλο κόσμο, αυτό κι αν είναι το χειρότερο απ’ όλα, βασιλεύει η μετριότητα.

Λες και οι ασκοί της Ζωής, ανοίγουν και μοιράζουν πιθανότητες και ευκαιρίες απλόχερα μόνο σ’ όσους είναι μέτριοι. Αν για κάποιο λόγο, κάτι παραπάνω γεννήθηκες ή έγινες στην πορεία, αυτό σου κλείνει αυτόματα τις πόρτες του αυτονόητου. Αν καταλαβαίνεις περισσότερο, περισσότερο θα δυστυχείς. Αν προσπαθείς περισσότερο, περισσότερο θα αποτυγχάνεις, αν ελπίζεις περισσότερο, περισσότερο θα απογοητεύεσαι. Αν είσαι μέτριος σε όλα, μετρίως και θα λυπάσαι, μετρίως και θα ευτυχείς και όλα μετρίως θα βγαίνουν κάπως πέρα…

Και τα προβλήματα σου, σε οποιονδήποτε άλλο κόσμο, από κείνους τους μέτριους, θα είναι μετρίως επιλύσιμα και μετρίως δισεπίλυτα. Και αυτονόητα. Σε οποιονδήποτε άλλο κόσμο υπάρχουν αυτονόητα, εκτός απ’ τον δικό σου. Ζεις μόνο μικρά διαλείμματα που σε πείθουν πως υπάρχει κάτι σαν φυσιολογική ροή, μόνο για να φωνάξει κάποιος (κι ίσως αυτό να τείνει να γίνει το μοναδικό αυτονόητο του δικού σου κόσμου) «τα κεφάλια μέσα!»…

Τι να κάνεις? να θυμώσεις? να κλάψεις? Πόσο να αντέξεις στην απουσία αυτονόητων εναλλακτικών και επιλογών? Πόσο θέλει νομίζεις μέχρι να βγει το Θηρίο αφρισμένο και να ξαμολυθεί διψώντας για αίμα? διψώντας να καταβροχθίσει κάθε ίχνος λογικής, να σε κάνει να χαθείς μέσα στα κομμάτια από τις σάρκες που μόνος θα έχεις αποσπάσει απ’ τον εαυτό σου?

Ποιος θα πεινάσει νομίζεις αν δεν έχει μείνει σώμα να πεινάσει? Και ποια ψυχή θα αγριέψει αν μείνεις σαν άψυχη κούκλα?

So smile, like you mean it..

Advertisements

~ από isisveiled στο Οκτώβριος 5, 2007.

2 Σχόλια to “in any other world you could tell the difference”

  1. Σε παρακαλω αν εισαι εκλεκτη της Ισιδας, ξεσκεπασε τα ματια σου και ριξε το βλεμμα της θεας στην ζωη των ανθρωπων.

    Αν κανω λαθος και η ψυχη σου δεν ειναι ψυχη μαγισσας, τοτε ειναι ψυχη ιερειας και πρεπει να μας θεραπευσει.

    Δεν θα ξαναμπω στο μπλογκ σου,δεν υπαρχει νοημα να απαντησεις σε αυτα που λεω.

  2. Τι να κάνεις? να θυμώσεις? να κλάψεις? Ποιος θα πεινάσει νομίζεις αν δεν έχει μείνει σώμα να πεινάσει? Και ποια ψυχή θα αγριέψει αν μείνεις σαν άψυχη κούκλα?

    Σήμερα ο κόσμος ακούει αλλά δεν καταλαβαίνει τίποτα, βλέπει αλλά παράγει εικόνες που δεν καταλήγουν πουθενά.
    Έχω όμως μπιστοσύνη στο Γιαχβέ, τον Κύριό Μου
    Δεν αφήνει καμιά σκιά να διασχίσει το πνεύμα μου.

    Έχω εμπιστοσύνη στο Θεό,

    Γιατί ανανεώνει έτσι ώστε οι φυσικές ροπές, που είναι τόσο αντίθετες στο Θεό, τόσο ανθρώπινες και κοσμικές και που οδηγούν στο θάνατο, να μπορούν να μεταμορφωθούν και να θεοποιηθούν μέσα στη Θεότητά του και τη Μεγαλοσύνη του και να γίνουν όμοιες με κείνες των αγίων και των αγγέλων.

    Μπορώ να μεταμορφώσει το φυλακισμένο πνεύμα και να το ελευθερώσει, ώστε οι σκέψεις και τα λόγια να περιστρέφονται αποκλειστικά γύρω από τα πνευματικά πράγματα.

    Μακάριοι όσοι έχουν καθαρή καρδιά, γιατί αυτοί θα δουν το Θεό.»

    Η σάρκα είναι σάρκα και έχει σαρκική όραση. Όποιος όμως γεννιέται από το Πνεύμα, σε αυτόν δίνεται η θέα του Θεού που τον αξιώνει να Τον κατέχει, να Τον γνωρίσει συνειδητά και να διεισδύσει στα βάθη Του.
    Η λύπη που αντιμετωπίζεται σύμφωνα με το θέλημα του Θεού οδηγεί στη μετάνοια και αυτή καταλήγει στη σωτηρία για την οποία κανένας δεν μετανοεί. Αντίθετα, η λύπη που προέρχεται από ανθρώπινα προβλήματα οδηγεί στο θάνατο.

    Και τώρα, αγαπημένη ψυχή, προσπάθησε και βρες την ανάπαυσή σου εκεί…
    Θα σου αποκαλύψει τα αυτονόητα του αληθινού κόσμου.
    Αυτά που σάρκα και αίμα δεν μπορούν ΠΟΤΕ να σου αποκαλύψουν, θα σου αποκαλύψει τα μύχια της καρδιάς σου και τα βάθη και το νου του Θεού. Θα σου δείξει σπλαχνικά την εύνοιά του
    Αυτό που αγγίζει και συγκινεί τον Θεό δεν είναι η ευγλωττία αλλά το συντετριμμένο πνεύμα.

    …Ω, Άνοιξη της ψυχής μας, πώς μπορώ να εκφράσω
    τον τρόπο που μας πλησίασες, μέσα στη δυστυχία μας;
    Εδώ είσαι λοιπόν και μας προσφέρεις
    την Αγάπη Σου και το Έλεός Σου.
    Σαν χρυσούς στυλοβάτες πάνω σε ασημένια βάση
    στερεώνεις τα πόδια μας.

    Με μια Σου ματιά, μεταμορφώνεις τα πρόσωπά μας
    και τα κάνεις να φαίνονται σαν το λυχνάρι
    που φωτίζει πάνω στον ιερό Λυχνοστάτη.
    Ναι, πράγματι, μόνο το Ποτάμι της Ζωής
    που τα ρυάκια του δροσίζουν την πόλη του Θεού,
    την αγιάζει για χάρη Του.
    Έτσι κερδίζει τις ατίθασες καρδιές. …
    « Με περίσσια στοργή κι αγάπη έσφιξες τα μικρά μου χέρια μέσα στα δικά Σου, με τράβηξες κοντά Σου και μέσα Σου και φύσηξες στην ψυχή μου νέα ζωή. Το βαπτιστικό Σου φιλί έβαλε τέλος στην ανταρσία μου. Ω απερίγραπτη αγαλλίαση της ψυχής μου, με επισκέφθηκες χωρίς να τολμήσεις στην αρχή να μου δείξεις την απέραντη αγάπη Σου, μήπως και η καρδιά μου φανεί πολύ μικρή για να την χωρέσει. Δεν μου αποκάλυψες όλη τη θέρμη της αγάπης Σου, μήπως και το βάλω στα πόδια από ανθρώπινη αδυναμία. Ύστερα όμως, χάρη στην πληθωρική Σου Αγάπη, με νυμφεύθηκες… Με νυμφεύθηκες παρά τη μεγάλη μου αθλιότητα και ενοχή, σε μια πλήρη κοινωνία με την Τρισαγιότητά Σου.

    …Όπως η ελαφίνα αποζητάει τα τρεχούμενα νερά,
    με τον ίδιο τρόπο Σε αποζητάει η ψυχή μου, Κύριέ μου.
    Είναι η ψυχή μου διψασμένη για το Θεό,
    το Θεό της Ζωής,
    το Θεό της Ελπίδας,
    το Θεό της Παρηγοριάς.
    Πότε θα ξαναδώ το θεϊκό Του Πρόσωπο;

    Στον δικό του κόσμο…

    Μπορώ να λέω τη Ζωή Νυμφίο μου,
    Φίλο, Αδελφό και Αδελφή μου.
    Από Σένα τρυγώ το μύρο μου, Εσύ με τρέφεις με μέλι,
    κρασί και γάλα μου δίνεις να πιω.
    Σωτήριο οχυρό της ψυχής μου, ποίμανέ με
    και η ψυχή μου ας χαρεί την γλυκύτητά Σου.
    γι’ αυτό λοιπόν προσεύχομαι γονατιστή και Σε παρακαλώ…
    Το κακό ποτέ δεν θα μπορέσει να νικήσει την αγάπη
    και όπου υπάρχει η αγάπη, υπάρχεις Εσύ…
    Τότε το γέλιο πλημμύρισε το στόμα μου

    Σε οποιονδήποτε άλλο κόσμο…
    Θα βγει το Θηρίο αφρισμένο και θα ξαμολυθεί διψώντας για αίμα διψώντας να καταβροχθίσει κάθε ίχνος λογικής, να σε κάνει να χαθείς μέσα στα κομμάτια από τις σάρκες που μόνος θα έχεις αποσπάσει απ’ τον εαυτό σου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: