on sleepless roads the sleepless go

Κατέβασε τα γυαλιά λίγο προς τα κάτω και με κοίταξε πάνω απ’ τους φακούς. Τα μάτια της είχαν εκείνο το ιδιαίτερο γκρίζο χρώμα που παίρνει απόχρωση από το περιβάλλον. Μια γίνονταν γαλάζια, μία πράσινα, μερικές φορές έμοιαζαν ακόμη και να ασημίζουν. Είχε εκείνο το έντονο βλέμμα που σε κάνει να μένεις κοκαλωμένος στη θέση σου, λες και τα μάτια έλεγαν όλα όσα χρειαζόταν, χωρίς οι λέξεις να μπορούν να εξυπηρετήσουν τίποτα παραπάνω.

Κάπως έτσι, άρχισαν οι σκέψεις να αποκαλύπτονται μέσα στο μυαλό μου, να εισρέουν σχεδόν ανεξέλεγκτα αλλά με πλήρη συνοχή. Τα μάτια μου καρφωμένα στα δικά της, και το μυαλό μου εναρμονισμένο με το δικό της. Ακου να δεις, ξεκίνησε να λέει. Η Γη είναι ένας ζωντανός οργανισμός, που στην διαδικασία της εξέλιξης της, έχει διαμορφώσει όλες εκείνες τις λειτουργίες που θα της επιτρέψουν να επιβιώσει. Θα αλλάξει, ίσως χάσει και το γαλαζοπράσινο χρώμα που τόσο καμαρώνουν οι άνθρωποι, αλλά θα μείνει ζωντανή. Με την ατμόσφαιρα κατεστραμμένη, με τα ποτάμια μολυσμένα, με τους ωκεανούς ξέχειλους, η Γη θα συνεχίσει να αναπνέει και να αναπτύσσεται.

Αν κάτι έχει νόημα λοιπόν, δεν είναι η προστασία του περιβάλλοντος, αλλά η προστασία του ανθρώπινου είδους όπως το ξέρουμε. Για τον πλανήτη δεν έχει καμμία διαφορά αν ο αέρας θα αποτελείται από οξυγόνο ή άζωτο. Και τα ζώα και τα φυτά θα προσαρμοστούν σ’ αυτό, όπως έκαναν για εκατομμύρια χρόνια. Ο άνθρωπος όμως θα εξαφανιστεί. Κι αυτό θα συμβεί, γιατί κάπου στην πορεία, πρόδωσε την ίδια του την φύση και προσπάθησε να νιώσει ασφαλής μέσα στην ομοιογένεια. Προσδιόρισε το κανονικό, το φυσικό να συμβαίνει και το υγιές μέσα σε τόσο στενά πλαίσια, που δεν επέτρεψαν την αυτοπραγμάτωση του σαν είδος.

Κάθε τι διαφορετικό, ορίστηκε ως εκκεντρικό, ως ανήθικο ακόμα και σαν σύμπτωμα ψυχοπαθολογικών διαταραχών. Οσοι επέτρεψαν στον εαυτό τους την υπέρβαση των βασικών ενστίκτων, όσοι εξέλιξαν τον εαυτό τους πάνω από τις βασικές ανάγκες περιθωριοποιήθηκαν. Απομωνώθηκαν και χλευάστηκαν. Κι ας είναι αυτοί που έδιναν κάθε φορά το έναυσμα για τις μεγάλες αλλαγές στον πολιτισμό και την τεχνολογία. Οι ομοιοκανονικοί προτίμησαν να νιώθουν ασφαλείς. Ούτε η Τέχνη, ούτε η Επιστήμη κέρδισαν ποτέ από αυτούς παρέμειναν στο κοπάδι των σκέψεων των υπολοίπων. Ολα όσα αξίζουν ανήκουν σε αυτούς που τα βράδυα έμειναν άυπνοι και μόνοι. Σε αυτούς που η καρδιά τους λαχταρούσε μια σκέψη παραπάνω, μία ιδέα προσωπική και όχι επανάληψη των προηγουμένων. Οσοι δεν αποκοιμήθηκαν στην ασφάλεια του κοινότοπου δεν κατάφεραν ποτέ να κοιμηθούν τα βράδυα…

Αν υπάρχει κάποιο νόημα σε όλα αυτά, αν μπορεί κάτι να γίνει ακόμα όσο είναι καιρός, είναι αυτό μονάχα. Να πάψουν οι άνθρωποι να ομαδοποιούν τη σκέψη τους και την εξέλιξη τους. Δεν έχει σημασία αν νομίζουν πως ενωμένοι εξυπηρετούν έναν καλό και αγαθό σκοπό, ένα ιδεώδες υψηλό. Μόνος του ο καθένας πρέπει να τραβήξει τον δρόμο της Κρίσης και της Υπέρβασης. Διαφορετικά τίποτα δεν θα γίνει και οι άνθρωποι θα αποκοιμηθούν κάποτε, όλοι μαζί, όπως ακριβώς έζησαν και σκέφτηκαν, μέσα στην Ιστορία του πλανήτη.

Αυτά είπε η Ισιδα, χωρίς να σταματήσει να με κοιτάει ούτε στιγμή στα μάτια. Ανέβασε τα γυαλιά και το κρύσταλλο του καθρέφτη που μας χώριζε ξανάγινε στέρεο και παγωμένο..

Advertisements

~ από isisveiled στο Οκτώβριος 13, 2007.

6 Σχόλια to “on sleepless roads the sleepless go”

  1. καλά τα λέει η Ίσιδα, πληρώνουμε το τίμημα της εξέλιξης μας κι ακόμη δεν είδαμε τίποτα.

  2. Εκπληκτικό κείμενο.
    Συνέχισε να γράφεις ετσι.

    Το νόημα που εγω βλέπω εστιάζεται στην διαφορετικότητα που πράγματι θεωρήθηκε περιθωριακή και απόβλητη.
    Κάτι σαν «πίστευε και μη ερεύνα» που είχαμε ακούσει μοικροί απο κάτι παπάδες οταν ρωτούσαμε πράγματα.
    Σαν να μην ήθελαν να σκεφτούμε κατι διαφορετικό και να μάθουμε.

    Χάρηκα που σε βρήκα.

  3. όταν χτυπάς ψαχνό γίνεσαι τόσο αληθινή που μελαγχολώ από ευχαρίστηση…
    (και μην με ρωτήσεις τι εννοώ)

  4. Το συγκεκριμένο κείμενο νοηματικά είναι πολύ κοντά στην ομιλία του Κρισναμούρτι στο Ommen, το οποίο και ανέβασα σε τελευταίο μου Post.
    Η μεγαλύτερη καταννόηση εν τέλη είναι να μπορούμε να αισθανθούμε ή ακομά και δούμε την Αλήθεια με τα μάτια της καρδιάς. Μακριά από δόγματα και συστήματα που όσο και να θέλουν δεν μπορούν να περιγράψουν με λέξεις και ορολογίες το προσωπικό μας Απερίγραπτο.

  5. @ Ιούδας

    εγώ καλά σου τα ‘λεγα και τ’ άκουγες παράλογα… που λέει και το άσμα.. 😉

    @ Τζωνάκος

    Ευχαριστώ για τα καλά λόγια, καλώς ήλθες 🙂

    @ Ροϊδης

    Μην αφήνεις καλέ μου φίλε, αφύλαχτα τα «ψαχνά» 😉

    @ Αβατον

    Α, χαίρομαι που ο Κρίσναμούρτι συμφωνεί μαζί μου..

  6. de se ξεπερνα κατι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: