πλην όμως

Τελειώσανε τα σκόρδα πλην όμως έχουμε αφθονία στα λεμόνια. Το επόμενο φαϊ θα είναι ξινό πολύ ξινό. Μέχρι κι αυτό να χάσει το νόημα του. Κι από τη γλύκα του μαγειρεμένου σκόρδου, και την μυρωδιά που δίνει νόημα στο κοτόπουλο, θα πίνουμε λεμονάδες. Εγώ κι όσοι ξεμείνουμε.

Με ζάχαρη, για όσο έχουμε, με δυόσμο για όσο φυτρώνει κι αυτός. Θα βάζουμε και πάγο και θα προσποιούμαστε πως πίνουμε mojito. Οταν το ψυγείο χαλάσει, θα ρίξουμε χαλίκια προσποιούμενοι πως βάζουμε πάγο. Πλην όμως θα είμαστε ασφαλείς. Και τίποτα δεν θα μας πληγώνει πια, παρά μόνο η συνεχής υπενθύμιση του ξινού καρπού.

Κι αν τα λεμόνια αρχίσουν να σαπίζουν, μες την υπερπληθώρα της προσφοράς τους, θα τα κόψουμε φέτες, θα τα στεγνώσουμε στον ήλιο και θα τα κάνουμε γιρλάντες διακοσμητικές, με φωτάκια από πίσω για εφέ. Για όσο έχουμε ρεύμα φυσικά. Πλην όμως κανείς δεν θα αμφισβητήσει την δημιουργικότητα μας.

Μπορούμε ίσως, να βρούμε και καμμιά σκελίδα σκόρδο ξεχασμένη κάτω απ’ τις πατάτες. Να την φυτέψουμε στον κήπο, και να ελπίζουμε πως δεν θα σαπίσει απ’ την βροχή. Να ελπίσουμε πως θα φτάσει ο ήλιος κάτω απ’ το χώμα και θα την μετατρέψει σε μια σειρά, νέα και μοσχομυριστά σκόρδα. Πλην όμως ο χρόνος οδεύει πάντα προς τα μπρος. Αν ξεπεράσεις την Ανοιξη, και μετά το Καλοκαίρι, μοιραία θα συναντήσεις στην πορεία Φθινόπωρο και τέλος Χειμώνα. Πλην όμως είμαστε αισιόδοξοι.

Δεν θα σηκώσουμε ποτέ τα χέρια ψηλά, μόνο την λευκή σημαία της παράδοσης. Πλην όμως θα έχουμε ελπίσει…

Advertisements

~ από isisveiled στο Νοέμβριος 25, 2007.

12 Σχόλια to “πλην όμως”

  1. ακουσα λεμονια και ηρθα. γεια! ειμαι η μαρια λεμονατη! τουλαχιστον στο συμπαν της blogspot. για τη wordpress ειμαι η mvlassop.
    πολύ αισιοδοξο το μυνημα που διαχεεται στην ατμοσφαιρα διαβαζοντας το ποστ σου. εχει φρεσκια μυρωδια λεμονιου και αγγιγμα απο λεμονενιες γιρλαντες!

  2. προς μαρία λεμονάτη: Μερικές φορές απορώ για τους αναγνώστες των ιστολογίων. Είναι τόσο ντιπ για ντιπ βυθισμένοι στην ανοησιολογία τους που δεν βλέπουν μπροστά τους;; Τύφλα έχουν, είναι σίγουρο. Και στο βαθύ μαύρο, βλέπουν το φως. Ποιο φως;;; Στο συγκεκριμένο κείμενο η Ίσιδα είναι κατάμαυρη. Τις γιρλάντες από λεμόνια και τις ευωδιές που τις είδες Μαρία μου;;; Τελικά εκείνο το αείμνηστο διαφημιστικό που κατέληγε «το καταλάβατε ή να κάνω και κακά;»ήταν από τη ζωή βγαλμένο.
    Οπότε Ίσιδα κόψε τώρα τις φλέβες σου δημοσίως μήπως και πάρουν χαμπάρι οι άσχετοι ότι δεν είσαι στα χάι σου σήμερα!

    Άντε γιατί βαρέθηκα!

  3. ιουδα, στο κειμενο ειδα μεσα απο τη σαπιλα, την αισιοδοξια και τη μετουσιωση. το διαβασα και το ξαναδιαβασα και βλεπω και τις δυο εννοιες να πλεκονται η μια μεσα στην αλλη. και οσο πιο μαυρες ειναι οι φρασεις που δηλωνουν απογνωση τοσο πιο ασπρες κανουν να φανταζουν φρασεις που παραπεμπουν σε αισιοδοξια. μου φαινεται τελος πως το κειμενο κλεινει αισιοδοξα και διαλεξα να επιμεινω σε αυτο το τελος.
    αν και προτιμω να σηκωσουμε την ασπρη σημαια της παραδοσης αφου εχουμε προσπαθησει και οχι αφου εχουμε ελπισει. η ελπιδα κραταει παθητικη σταση απεναντι στη ζωη σε αντιθεση με την προσπαθεια. κι εγω ειδα προσπαθεια μεσα στο κειμενο.
    ισως να ειμαι και τυφλη…

  4. Λεμονιά κοίτα να δεις τι παίζει.. προσωπικά την ελπίδα τη θεωρώ το χειρότερο όλων των δεινών. Την μεγαλύτερη αυταπάτη και παγίδα του ανθρώπινου ψυχισμού. Αν θες κάτι αισιόδοξο, είναι ίσως η συνειδητοποίηση και μόνο της ματαιότητας πολλών απ’ όσων αναφέρω στο κείμενο. Μιας και είναι δικό μου μάλιστα, θεωρώ ότι μπορώ να έχω άποψη ως προς το προς τα που κλείνει.. Σε διαβεβαιώ λοιπόν, πως είναι από τα πιο «μαύρα» κείμενα που έχω γράψει. Ο λόγος που δεν σου απάντησα νωρίτερα ήταν γιατί τόσο πολύ έφριξα με το πως το ερμήνευσες που θα γινόμουν επιεικώς προσβλητική απέναντι σου. Προτείνω όμως, να παραθέσεις την δική σου αισιόδοξη πλευρά της υπόθεσης «λεμόνια» στο δικό σου μπλογκ.. εκεί ίσως θα ήταν καλύτερα. Εδώ θέλουμε να έχουμε μια στάση του τύπου «μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά, μαύρη σαν καλιακούδα» και όπως καταλαβαίνεις μας σηκώνεται η τρίχα κάγκελο όταν βλέπουμε τόση φρεσκάδα λεμονιού. Πες ρε παιδί μου ότι έχουμε αλλεργία! Θα αναβάλω το κόψιμο των φλεβών για άλλη μέρα, διότι προτιμώ να ευχαριστηθώ την μαυρίλα μου λίγο ακόμα.. αν δεν σε πειράζει δηλαδή..

  5. Οι ημέρες, περνάνε, τα χρόνια διαδέχονται το ένα το άλλο, όμως ένα πράγμα παραμένει πάντοτε σταθερό.
    Οι αναγνώστες της Ίσιδας που δε καταλαβαίνουν σχεδόν ποτέ τη γραφή και τη διάθεση της…

  6. Τι να πεις βρε Magica…η λεμονιά μας απλά είδε λεμόνια και χάρηκε φαίνεται.. ας είναι..

  7. οντως ειδα λεμονια και χαρηκα. αυτη ειναι δυστυχως η αληθεια. και απο κει και περα ολα τα χρωματισα με μια υπερβολικη αισιοδοξια.

    “….. έχουμε όλοι μέσα μας εναν κόσμο που έχουμε φτιαξει με χιλιάδες πράγματα.. αρα, κύριε πώς μπορούμε να συνεννοηθούμε όταν στα λόγια μου εγω βάζω την εννοια και την αξία που έχουνε για μένα, ενώ όποιος τα ακούει τα δέχεται με την έννοια και την αξια που εχουνε τα ίδια λόγια για εκείνον….”

    από το Sei personaggi in cerca d’autore..

    σου ζητω συγνωμη αν σου χαλασα την διαθεση. δεν ειχα καμμια τετοια προθεση. φερθηκα επιπολαια. ευχαριστω που συγκρατησες τη φρικη σου και ετσι μου απαντησες με ψυχραιμια.

  8. Kαλημέρα καταρχήν.

    Για κάτσε όμως Λεμονιά γιατί εννοείς να μην αντιλαμβάνεσαι ποιο είναι το ζήτημα. Φυσικά και ο καθένας μας ερμηνεύει τα εξωτερικά ερεθίσματα διαφορετικά, όμως υπάρχουν κάποια πράγματα στα οποία έχουμε συμφωνήσει όλοι ότι σημαίνουν το ίδιο για να συνεννοούμαστε στοιχειωδώς. Στην περίπτωση μας λοιπόν, είναι σαν να έχω ζωγραφίσει ευδιάκριτα ένα τραπέζι κι εσύ μου απαντάς «αχ τι όμορφες γλαδιόλες!». Δεν δέχθηκες καν την ύπαρξη του τραπεζιού. Εγώ λέω πως σηκώνουμε την σημαία της παραίτησης, κι εσύ μου λες τι ωραία αισιοδοξία και φρεσκάδα! Δηλαδή αν ερχόμουν εγώ και σου έλεγα κάτι ανάλογο τι θα σκεφτόσουν?

    Αν είχες δεχτεί την έννοια «τραπέζι» αλλά έλεγες «εγώ προτιμάω παρόλα αυτά τις γλαδιόλες» οπως καταλαβαίνεις δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Οσο για την διάθεση δεν φτάνει ένας αναγνώστης που σχολιάζει για να μου την χαλάσει, τα καταφέρνω μια χαρά και μόνη μου.

    Πες όμως του κυρίου Sei, ότι δεν μπορούμε να πηγαίνουμε παντού με την έννοια που έχουμε εμείς στο μυαλό μας για τον κόσμο. Πρέπει κατ’ ελάχιστο να αφήνουμε να δούμε τι στο καλό θέλει να πει κι ο άλλος. Αλλιώς πες μου τη δ/νση του (αν είναι ζωντανός ο χριστιανός) να του στείλω έναν καθρέφτη να μονολογεί εκεί τα δικά του και να συμφωνεί με τον εαυτό του.

  9. Ένα γλωσσολογικό σχολιάκι, χωρίς να θέλω να ανακατευτώ στη συζήτησή σας.
    Από τα βασικότερα πράγματα που έχουμε συμφωνήσει τις τελευταίες δεκαετίες οι γλωσσολόγοι είναι ότι στο συγγραφέα ανήκουν μόνο οι προθέσεις του. Το ίδιο το κείμενο από τη στιγμή που έφυγε από τα χέρια του μπορεί να ερμηνευθεί με οποιονδήποτε τρόπο, ανάλογα με τον αναγνώστη που το διαβάζει (χωρίς αυτό να σημαίνει μια απόλυτη σχετικότητα: κάθε κοινωνική ομάδα συνηθίζει κάποιες ερμηνείες πρισσότερο από άλλες, κάθε εποχή ξαναδιαβάζει με συγκεκριμένο τρόπο τα κλασικά κείμενα κτλ.)
    Συναισθηματικά καταλαβαίνω το θυμό σου, Ίσις, αλλά τον βρίσκω κάπως κατώτερο της κατανόησής σου. Εφόσον εκδίδεσαι, θα παρερμηνεύεσαι (με βάση τις προθέσεις σου) και αυτό φοβάμαι πως είναι αναπόδραστο.

  10. Aμμε μου τι έχεις πάθει? Σε έχει βαρέσει κατακούτελα η στέρηση από το βιντεοπαιχνίδι? Τι συμβαίνει? Δηλαδή θα σταματήσουμε πλέον να βλέπουμε τα προφανή για χάρη της αμφισβητούμενης ελευθερίας στην ερμηνεία? Είμαστε σοβαροί? Δηλαδή αν εγώ σου πω καλημέρα στις οκτώ το πρωϊ εσύ δικαιολογείσαι να μου απαντήσεις «μπριάμ» ? Αυτή η ερμηνεία που λες ισχύει εφόσον σου πω καλημέρα και μου απαντήσεις «μμμ μάλλον για μεσημέρι πάει»..

    Τώρα είναι σειρά μου να βρω κατώτερο της νόησης σου το δικό σου σχόλιο. Οσο για την δική μου κατανόηση αυτή δεν υπήρξε ποτέ. Εχω δηλώσει πάρα πολλές φορές ότι τους βλάκες και τους ανόητους και τους σαχλαμαρίζοντες δεν πρόκειται να τους ανεχτώ.

    Επίσης με βάση τη δική σου λογική, το ρήμα που χρησιμοποιείς – εκδίδεσαι – έχει όπως ξέρεις διττή σημασία. Μη με κάνεις να το ερμηνεύσω ελεύθερα (πάντα κατά την άποψη σου ε?) και να προσβληθώ. Εκτός κι αν ακριβώς αυτό θες να κάνεις. Αποφασίζεις και μου λες.

    Οσο για τον θυμό που λες.. λυπάμαι αλλά θυμώνω πολύ δύσκολα. Ολο αυτό που βλέπεις σαν αντίδραση κατά βάση έχει μια πολύ ψυχρή βάση.

  11. Χμμμ… Λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή ότι δε με ενδιαφέρει να προσβάλω κανέναν με τα σχόλια μου, πόσο μάλλον εσένα. Εκδίδεσαι ως συγγραφέας μπλόγκερ, αγαπητή Ίσις, αν ήθελα να σε βρίσω, υπάρχει πλούσιο λεξιλόγιο για τις πόρνες και τις ηλίθιες, δε θα χρειαζόμουν τέτοιες φιοριτούρες. Ομολογώ πάντως ότι το «κατώτερο της κατανόησής σου» ήταν ατυχές, οπότε ζητώ συγγνώμη για αυτό.
    Παρόλο που έχουμε διαφορετική άποψη, και μάλλον θα τη διατηρήσουμε, καλές θα ήταν δύο κουβέντες παραπάνω από τη μεριά μου. Ο προφορικός λόγος έχει ένα ολόκληρο πλαίσιο γύρω του που περιορίζει τις ερμηνείες (στο παράδειγμά σου η μέρα, οι συμβάσεις του χαιρετισμού κτλ.) Στο γραπτό κείμενο λείπουν αυτά, οπότε τα σχόλια τύπου «μπριάμ» είναι πολύ πιθανότερα (κάποιες φορές και δικαιολογημένα, σε πιο μοντερνιστικά ή συμβολικά κείμενα).
    Κάτι ακόμη που μας διαφοροποιεί είναι μάλλον ότι ζητάς από το κοινό σου να αναγνωρίσει ως ένα βαθμό τις προθέσεις σου, τον τρόπο που νοηματοδοτείς τα κείμενά σου. Θεμιτό και σεβαστό στο δικό σου χώρο, δε λέω. Φοβάμαι όμως πως είναι ένα στοίχημα που μπορεί να κερδηθεί μόνο με τους σταθερούς σου αναγνώστες.
    Εν ολίγοις δεν πιστεύω ότι τα γραπτά κείμενά μας μπορούν να έχουν ένα συγκεκριμένο νόημα, ιδίως όταν διαβάζονται σε ένα μπλογκ, απομονωμένα από το πλαίσιο της πραγματικής μας ζωής και συνήθως από το σύνολο των υπόλοιπων κειμένων μας. Αυτά από μένα.
    Σε αφήνω τώρα γιατί πάω να παίξω world of warcraft. Κουράστηκα από την πολλή σκέψη και χρειάζομαι ένα διάλειμμα 🙂

  12. χμ.. πρόσεξε τώρα κάτι Αμμούδι μου γιατί έπεσες απλά στην φάκα της δικής σου σκέψης.. Οπως καταλαβαίνεις φυσικά και δεν κατάλαβα κάτι προσβλητικό από τις εκφράσεις σου. Ο μοναδικός λόγος που το ανέφερα ήταν για να σου δείξω ότι σύμφωνα με τη δική σου λογική, ακόμα και το προφανές διαστρεβλώνεται ακόμα κι αν δεν υπάρχει ίχνος συμβολισμού. Και μην ξεχνάς ότι η «φάκα» στην οποία αναφέρομαι είναι στον γραπτό λόγο, οπότε και περιττεύει η ανάλυση σου περί προφορικού. Κάνε μου λίγο τη χάρη και δες το με αυτό το πρίσμα και θα καταλάβεις. Εκτός πάλι κι αν ακόμα κι εδώ ο λόγος μου είναι τόοοοοσο συμβολικός και μοντερνιστικός που δεν γίνεται (ναι, ειρωνία ήταν αυτό) 😉

    Αυτό που σου διαφεύγει ίσως είναι ότι δεν έχω κανενός είδους φιλοδοξίες για το ιστολόγιο μου και ως εκ τούτου δεν με απασχολεί αν θα κερδίσω το στοίχημα κάποιων από τους αναγνώστες μου. Παραδόξως πως , πάντως αυτοί οι σταθεροί είναι αρκετοί, παρόλο που πιθανόν δεν με καταλαβαίνουν. Κι εκεί μάλλον έρχεται η μοναδική μου φιλοδοξία που είναι να παραμένω ο εαυτός μου, είτε στο κείμενο που έγραψα, είτε στις αντιδράσεις μου. Κι αν κάποιος άλλος θέλει να με δει ως αισιόδοξη εγώ οφείλω να του το διευκρινίζω. Γιατί το κείμενο είμαι εγώ, δεν γράφω λογοτεχνία και δεν με ενδιαφέρει το θέμα.

    Φυσικά, περιμένω από χθες να προσέξει κάποιος ότι η εικόνα που συνοδεύει το κείμενο είναι πλήρως διαφωτιστική ως προς τις προθέσεις μου, αλλά θα μου πεις Αμμούδι μου : κι αν ο άλλος δεν ξέρει αγγλικά? Ναι, σωστά..

    κι εγώ πάω για σκραμπλ γιατί το ξεφτιλίσαμε το ζήτημα μου φαίνεται και βαριέμαι τις υπερσουπερκοντρα αναλύσεις και μεγάλη η χάρη της λεμονιάς επιτέλους ..

    σμουτς! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: