Yule

Σειόταν και λύγαγε το δέντρο, οι μπάλες τρεμόπαιζαν στα κλαδιά και τα φωτάκια χοροπηδούσαν σαν να χόρευαν στον αέρα. Τι παράξενο θέαμα αλήθεια. Μέσα από τις κουρτίνες στο παράθυρο που κοίταγε στο δρόμο, ένα δέντρο έμοιαζε να έχει ρυθμό και να ταλαντεύεται στις νότες μιας μουσικής αόρατης. Σαν ζωντανό ήταν. Νόμιζες πως σε λίγο, με δυο χέρια θα σηκώσει τις φούστες του, και θα αρχίσει βήματα τριγύρω στο δωμάτιο και πηδηματάκια ρυθμικά, και θα ανεμίζουν στις στροφές του άγγελοι και φωτάκια, λάμπες πορτοκαλοκόκκινες και χρυσές. Και η χρυσή βροχή που σκέπαζε τα κλαδιά του, λες και θα πετούσε στον αέρα, σαν μια καταιγίδα χαράς τριγύρω.

Κι ήταν λευκό το δέντρο από πάνω μέχρι κάτω. Σαν να ήταν απ’ αυτά που χρόνια πριν βλάσταιναν στις μνήμες άλλων εποχών. Μικροί ήλιοι οι μπάλες και τα στολίδια του, πλάσματα μυθικά να χορεύουν κι αυτά στις νότες ενός τραγουδιού που έχει ξεχαστεί. Ξεχαστεί ναι, αλλά με έναν μαγικό τρόπο ξαναθυμηθεί στην ουσία του. Οχι σε νοήματα επίκτητα για παιδιά θεϊκά που γεννιούνται, αλλά για την χαρά που κρύβει μέσα του το τέλος ενός κύκλου. Για το φως που κρύβεται μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι του χειμώνα, για την ζεστασιά που μπορεί να θερμάνει τις πιο παγωμένες νύχτες.

Και τότε μέσα από το δέντρο, ξεπρόβαλλε άλλος ένας κύκλος. Και μετά δύο τρίγωνα, και μετά άλλοι δυο κύκλοι φωτεινοί. Μουστάκια και ματάκια που λάμπουν, αυτάκια πονηρά και μια φατσούλα όλο γλύκα. Αν κάποιος ξέρει να δίνει ζωή σε ένα δέντρο που θυμάται τα περασμένα, αυτό είναι μια γάτα. Σκαρφαλώνει και ξαπλώνει ανάμεσα στα κλαδιά, σηκώνει το χέρι της και τινάζει την ακινησία πάνω από τα στολίδια, τινάζει το θάνατο και το χειμώνα, σκουπίζει τη γη από την θλίψη. Με έναν κύκλο κι άλλους δύο που φωσφορίζουν στο σκοτάδι.

Τι παράξενο θέαμα.. και πόσο περισσότερο παράξενο έγινε, όταν την άλλη μέρα το πρωϊ, στη θέση του άστρου της κορυφής, βρέθηκε πιασμένο με ένα χρυσό μανταλάκι η κάρτα του Τρελλού.

που κρύφτηκε η γάτα?

Advertisements

~ από isisveiled στο Δεκέμβριος 5, 2007.

4 Σχόλια to “Yule”

  1. Οι δικές μας κάρτες είναι η 18 (εσύ) και η 19 (εγώ). Μπορούμε όμως πάντα να συναντιόμαστε στην κάρτα του Τρελλού…

  2. Mα ναι! με αυτή την διάταξη μόνο στην κάρτα του Τρελλού θα μπορούσαμε να συναντηθούμε, αλλιώς δεν το βλέπω!

  3. τι όμορφο συναίσθημα, και τι τύχη να εντοπίζεις τη ποίηση στο καθημερινό, στο συνηθισμένο, στο πολύ κοντινό. εκεί δίπλα μας.

  4. Χμ.. τύχη.. μεγάλη κουβέντα αυτή..

    Ομως ναι, εκεί διπλα είναι όλα ή απουσιάζουν. Φιλιά καλέ μου φίλε 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: