kingdom of heaven

Ποιος ξέρει αν οι ουρανοί ευλογήσουν ξανά το Λόριεν. Αυτό όμως δε μας σταμάτησε ποτέ στο παρελθόν. Το δικό μας βασίλειο, θα ναι χτισμένο στους μύθους και την δύναμη μιας άλλης εποχής, ξεχασμένης απ’ των ανθρώπων το νου. Βασιλιάς και Βασίλισσα ποτέ δεν θα ονομαστούμε, αλλά άρχοντες μιας γενιάς ηρωϊκής. Και θα ‘ναι ο μύθος μας το καταφύγιο αυτών που δεν παραδίνονται ποτέ. Να τρώνε και να ξεκουράζονται, να ανανεώνουν όρκους και ελπίδες, να πιστεύουν ξανά στο όνειρο που τους οδηγεί στη μάχη.

Εγώ κι εσύ θα τον αναστήσουμε ξανά το μύθο. Να αστράψει λαμπερό, ήλιος και σελήνη μαζί σε μια συζυγία μοναδική, ξανά το Λόριεν. Να λάμψει το θάρρος, να οριστεί η λύτρωση μέσα απ’ τη γενιά μας. Σε αυτή την ανάσταση σου κάνω δώρο την πραγματικότητα μου Ηλιε μου, να την φυλάξεις κάπου βαθιά που κανείς να μην την βρίσκει. Και παίρνω από σένα τις ακτίνες που στολίζουν τις λέξεις μας, που δίνουν φως να ζωντανέψουν τα αγάλματα, να σηκωθούν οι μαγεμένοι της ζωής και να πολεμήσουν ξανά.

Εσύ κι εγώ θα επιστρέψουμε πιο δυνατοί από ποτέ. Φύλακες του κόσμου που δεν πρέπει να ξεχαστεί, φρουροί της γνώσης και της αναζήτησης. Θα είμαστε η γέφυρα που θα σηκώσει ξανά το βάρος της καθημερινότητας πάνω απ’ τους ώμους των πολλών. Στους δικούς μας ουρανούς θα χτίσουμε το βασίλειο μας. Καταραμένοι μα ελεύθεροι απ’ την κατάρα, θα την τινάξουμε από πάνω μας σαν σκόνη όπως παλιά. Και την συγχώρεση ακόμα θα αρνηθούμε. Γιατί πάντα ήσουν ένα κλικ μακρυά. Κι εγώ ένα κλικ κοντινότερα. Σαν τον ήχο του σπαθιού που απασφαλίζει.

Heil the Jewel in the Lotus

Advertisements

~ από isisveiled στο Δεκέμβριος 21, 2007.

Ένα Σχόλιο to “kingdom of heaven”

  1. Λένε πως όποιος μπεί μιά φορά στη Μέση Γη, ποτέ δεν τη εγκαταλείπει. Κι αν δεν μένει πιά εκεί…πάντα θα την έχει μέσα του.
    Πριν τον Ηλιο και το Φεγγάρι, στη Μάχη-κάτω-από-τα-Αστέρια, πολεμούσα πάντα δίπλα στον θεϊκό Φέανορ και δίπλα του ήμουν όταν τραυματίστηκε κι όταν φεύγοντας το πύρινο πνεύμα του έκαψε το κορμί του. Τότε τέλειωσε και η δική μου ζωή σαν Νόλντορ σημαιοφόρος… Θυμάμαι όμως πάντα την πριγκίπισσα Γκαλάντριελ και πως τα λόγια του Φέανορ άναβαν σπίθες στην καρδιά της τότε που εγκαταλείψαμε το Βάλινορ.
    Άνθρωπος πιά και Πρόμαχος του Ήλιου, την τιμή αυτή, την πρόσκληση, δύσκολα την πιστεύω…
    Πως η πριγκίπισσα των Νόλντορ γύρισε απ’ το Λυκόφως…
    Κλικ…
    » Και τη συγχώρεση ακόμα θα αρνηθούμε»
    Κλικ…
    Εδώ είμαι…καταραμένος μα ελεύθερος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: