το Δικαστήριο

Μπροστά στον πρόεδρο του Δικαστηρίου σήμερα σταθήκαμε οι εξής : εγώ, τρεις γυναίκες και το αίμα. Ο δικηγόρος θεώρησε σωστό να μας εγκαταλείψει χθες το βράδυ, λέγοντας πως δεν μας συμφέρει να πληρώσουμε τα έξοδα του για μια τέτοια υπόθεση. Με πυρετό και τον λαιμό μου να καίει, στάθηκα μπροστά στην Εδρα, με θάρρος που δεν ήξερα από που αντλούσα, με αξιοπρέπεια από αυτήν που προσπαθούσαν να μου αφαιρέσουν και την λογική που προσπάθησαν να διαστρεβλώσουν, και με την πίστη ότι πρέπει να πολεμάμε ακόμα κι αν το αποτέλεσμα δεν είναι υπέρ μας.

Εζησα όλα αυτά τα χρόνια, με το κεφάλι ψηλά μέσα στην κόλαση των Αλλων. Αντεξα τον θάνατο, τον πόνο, τη συκοφαντία, τα κουτσομπολιά, ακόμα και τα πρακτικά εμπόδια που έβαλαν στο δρόμο μου γιατί πιστεύω σε κάτι καλύτερο από μένα. Στη ζωή που δεν χάνεται όσο αίμα κι αν χυθεί. Στην ικανότητα μας να παραμένουμε άνθρωποι, ακόμα κι αν η πραγματικότητα είναι σκληρή μαζί μας. Στο δίκαιο, ακόμα κι αν αυτό βουλιάζει κάτω από το βάρος της αδιαφορίας των υπολοίπων. Και με τον ίδιο τρόπο που έζησα ως τώρα στην κόλαση, στάθηκα ανάμεσα στους δαίμονες και τους κοίταξα κατάματα. Εγώ, τρεις γυναίκες και το αίμα. Το οποίο έχει φωνή. Δυνατότερη από αυτήν που αναρτάτε στα ιστολόγια σας όταν σας πιάνει ο επαναστατικός οίστρος.

Μέσα σε μια αίθουσα γεμάτη από ανθρώπους που προσπάθησαν να εξευτελίσουν όσους αγαπάμε τα ζώα, τα φαντάσματα τους ήρθαν και στάθηκαν δίπλα μου. Σχεδόν με κρατούσαν όρθια, και μίλαγαν μέσα από μένα και όσους πάλαιψαν μαζί μου. Στάθηκε δίπλα μου η απόγνωση και η θλίψη όλων όσων πέρασαν κάτι ανάλογο, όλων όσων βρέθηκαν ανίσχυροι και προσπάθησαν να αποδείξουν πως δεν είναι ελέφαντες ή εξωγήινοι, όλων όσων τους έχουν αποκαλέσει τρελλούς γιατί αγάπησαν και έκλαψαν για τα ζώα.

Οταν το δικαστήριο έκανε διακοπή, οι παριστάμενοι πέρασαν μπροστά μου μουρμουρίζοντας ώχου μωρέ.. με τα ζώα θα ασχολούμαστε τώρα.. Οταν όλοι επέστρεψαν στις θέσεις τους, όχι εγώ, όχι οι μάρτυρες υπεράσπισης αλλά το αίμα είναι που άκουσε τον πρόεδρο να λέει : ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος.

Ορίστε λοιπόν. Το αίμα σας άνοιξε την πόρτα και σας δείχνει τον δρόμο. Εγώ στάθηκα στο πλάι του και για χάρη του άντεξα και πάλαιψα. Κι εγώ, κι οι τρεις γυναίκες μαζί μου. Ορίστε οι πόρτες είναι ανοιχτές. Περάστε τις.

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιανουαρίου 16, 2008.

14 Σχόλια to “το Δικαστήριο”

  1. σήμερα όλη την ημέρα ήσουν στην σκέψη μου… δεν γνώριζα πότε θα γίνει η δίκη, κι αναρωτιώμουν…. για το αίμα…
    βλέπεις δεν φτάνει η φωνή του στ’ αυτιά τους, και πως άλλωστε με παρωπίδες οπλισμένα, κι όχι μόνο
    εξ’ άλλου τούτη τη φράση που αναφέρεις «ώχου μωρέ.. με τα ζώα θα ασχολούμαστε τώρα..» δίνει την πλήρη υπόσταση των όντων που έχουν το αξίωμα του να ονομάζονται άνθρωποι..
    αλήθεια γιατί δεν ακούω μείτε τους ψιθύρους τους…
    το αίμα ακούω μόνον

    εδώ

  2. To αίμα σήμερα δικαιώθηκε καλή μου 🙂

  3. 🙂 🙂

  4. Μπράβο.
    «… με θάρρος…με αξιοπρέπεια …με την πίστη ότι πρέπει να πολεμάμε ακόμα κι αν το αποτέλεσμα δεν είναι υπέρ μας … με το κεφάλι ψηλά μέσα στην κόλαση των Αλλων »

    Κι όπως ξέρεις, δεν είμαι ούτε «προοδευτικός» ούτε «φιλόζωος».

  5. Μπράβο!! Μπράβο!!!

  6. Ιππότη μου ευχαριστώ πραγματικά πολύ. 🙂

    Aella και Mist

    σας ευχαριστώ ιδιαίτερα για το χέρι που απλώσατε σε έναν άνθρωπο που δεν ξέρατε. Ξέροντας ότι υπάρχετε έχω ελπίδες και για όλους τους υπόλοιπους. Ξέρω ακόμα πως είχατε το θάρρος να πείτε «είμαι εδώ» όταν όλοι έκαναν τους κουφούς. Εύχομαι, αυτό το καλό να επιστρέψει σε σας όποτε το χρειαστείτε. Εγώ τουλάχιστον θα σας το χρωστάω με όλη μου την καρδιά 🙂

  7. […] Πρώτα, ένα ενδεικτικό απόσπασμα… […] «Όταν το δικαστήριο έκανε διακοπή, οι παριστάμενοι πέρα…»[…] […]

  8. ξέρεις πως δεν πίστευα ότι θα κρίνονταν ένοχοι… λες κάτι να άλλαξε, να ελπίζουμε;

  9. Το μόνο στο οποίο μπορούμε να ελπίζουμε Μαράκι μου, είναι η δική μας ικανότητα να αγωνιζόμαστε, να μην παραιτούμαστε σε ότι μοιάζει ανέφικτο, να στεκόμαστε με το κεφάλι ψηλά σε όποια δυσκολία συναντήσουμε 😉

  10. Έτσι. Η Δικαιοσύνη πρέπει κάποιες φορές να κάνει ηχηρή την παρουσία της. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε εκείνη των Δικαστηρίων…

  11. Αγαπημένε μου, ειδικά σε αυτή την περίπτωση η Δικαιοσύνη στην οποία αναφέρεσαι φρόντισε να μην υπάρχει καμμία αμφιβολία για την «παρουσία» της. 😉

    .. κι έτσι βοήθησε και την απτή δικαιοσύνη των ανθρώπων, στην οποία χρωστάω ένα τεράστιο ευχαριστώ 🙂

  12. … ουδέν χρωστούμενο ίσιδα!
    το πολύ κάκιστο είναι οτι χρειάζεται πλέον και το αυτονόητο απόδειξεις…
    ουέ κι αλί θα πώ

    από καρδιάς εγώ σ’ οφείλω…
    εκεί στον ήχο αίμα – σιμά σου έπρεπε να σταθώ,
    κι όχι σε πλήκρα pc, απλώς στο πρίν και στο μετά…
    για να φωνάζουμε με δανικές κραυγές)))

    καλό σου απόγευμα!

  13. Σήμερα το διαάβασα. Δεν ήξερα. Λυπάμαι που το έζησες ακόμα μιά φορά.

  14. Συγχαρητήρια, γλυκειά μου! Καιρὸς τώρα νὰ πᾶνε νὰ πεθάνουν!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: