ray of light

.

Δεν είναι μια βδομάδα, που ο θεός μου πήρε μία γάτα και μου χάρισε ένα μωρό. Η μετάβαση σε αυτό δεν ήταν καθόλου εύκολη και για τους δύο μας. Οι παρενέργειες ενός ευρέως διαδεδομένου κτηνιατρικού αντιβιωτικού οδήγησαν σε σπασμούς, νευρική κατάρρευση και τύφλωση. Για τα πέντε πρώτα λεπτά πίστεψα πως πέθαινε. Μετά πέρασα όλο το σαββατοκύριακο ελπίζοντας να μην πεθάνει. Μέρες ολόκληρες κάναμε εξετάσεις προσπαθώντας να βρούμε τι συνέβαινε. Τελικά σταθεροποιήθηκε.

Μην μπορώντας να προσφέρει τίποτα άλλο ο γιατρός το ξαναπήρα σπίτι. Δεν νομίζω πως έχω ζήσει πιο αξιολύπητο γεγονός απ’ αυτό. Ενα ζώο ανίκανο να κινηθεί και να σταθεί ικανοποιητικά, ανίκανο να δει το παραμικρό, έχοντας εξάρσεις υπερδιέγερσης ή ληθάργου, κλαίγοντας συνεχώς, χωρίς να αναγνωρίζει τίποτα τριγύρω του, ακόμα και μένα. Καθώς ακόμα το ταλαιπωρεί η λοίμωξη για την οποία ξεκίνησε την αντιβίωση, αλλά και το ότι πρέπει να τρώει ειδική τροφή, όλα γίνονταν πιο δύσκολα. Επρεπε να το παρακαλουθώ να σέρνεται σε όλο το σπίτι, χτυπώντας συνεχώς σε τοίχους και έπιπλα, να το βαστάω όρθιο για να φάει, να παρακολουθώ τις πονεμένες προσπάθειες του να κατουρήσει, να υπολογίζω πόσο και αν είχε αίμα στα ούρα του, να μένω ξύπνια μην πέσει από κάπου, να προσέχω μη σφηνωθεί σε κάποιο στενό μέρος, να ελπίζω πως θα γίνει καλύτερα. Αυτό ήταν και είναι το δυσκολότερο απ’ όλα. Δεν υπάρχει καμμία ασφαλής πρόβλεψη για την περίπτωση του, όπως δεν υπάρχει και καμμία θεραπεία.

Βούλιαζα λοιπόν όλες αυτές τις μέρες, σε μία θλίψη τόσο βαριά που είχα χρόνια να την νιώσω. Παράλληλα είχα φτάσει τον οργανισμό μου στο ναδίρ των αντοχών του, και η έλλειψη ύπνου δεν βοηθούσε. Μέχρι που ένα απόγευμα, κάτι έκανε κλικ μέσα μου. Και στη θέση μιας γάτας, ξαφνικά είδα ένα μωρό. Που ήταν άρρωστο και δεν ήξερε πως να επικοινωνήσει , και που σαν μωρό με είχε απόλυτη ανάγκη. Κι άρχισα να του φέρομαι σαν μωρό. Το τύλιγα με την κουβερτούλα του, και το κράταγα αγκαλιά και το ταχτάριζα. Πήγαινα πέρα δώθε στο δωμάτιο μέχρι που αποκοιμιόταν. Μετά το κράταγα πάνω στο στήθος μου όλο το βράδυ, να ζεσταίνεται και να νιώθει τους χτύπους της καρδιάς μου. Του μίλαγα σιγανά και ήρεμα, να νιώθει τον ήχο καθησυχαστικό.

Πρώτα σηκώθηκε η δική μου καρδιά. Φτερούγισε λίγο παραπάνω, κι αντί να δακρύζω του χαμογελούσα όλο αγάπη. Και μετά άρχισε να φτερουγίζει και η δική του. Με ξανάμαθε απ’ την αρχή και αφήνεται στην αγκαλιά μου και ησυχάζει αμέσως. Το σώμα του άρχισε να χαλαρώνει και να αυτοθεραπεύεται. Τα βήματα του έγιναν πιο σταθερά και κλαίει λιγότερο, τρώει με όρεξη, και προσπαθεί με τον ήχο και την μυρωδιά να με ακολουθεί παντού στο σπίτι. Μετά όταν κουραστεί, έρχεται και κουρνιάζει κοντά στα πόδια μου. Και το βράδυ, απλώνει το χέρι του μέσα από την κουβέρτα και κρατάει το δικό μου.

Αν δεν ήταν η όμορφη ουρά του να εξέχει μέσα απ’ την κουβέρτα, θα νόμιζε κανείς πως είναι μέσα ένα μωρό. Και η μάνα μου καθώς τον άκουσε να γκρινιάζει από το τηλέφωνο, σήμερα, μου είπε » θα έπαιρνα όρκο πως σου φωνάζει -μαμά-«. Αυτό μου φτάνει 🙂

Advertisements

~ από isisveiled στο Φεβρουαρίου 7, 2008.

4 Σχόλια to “ray of light”

  1. και σαν μωρό αντιλαμβάνεται την αγάπη σου
    🙂

  2. χεχε ναι 🙂

    λέω μάλιστα να το πάω στην παρέλαση των παιδιών για το καρναβάλι και να λέω ότι το έχω ντύσει γατάκι! Λες να το πιστέψουν? 😉

  3. τι σου φταίει το γατόνι καλέ; έχουμε άααααλλους για τα καρναβάλια…

  4. ως μαμά γατιού σε καταλαβαίνω απόλυτα. Είναι ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης ενός ζώου στο σπίτι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: