εν αρχή ην ο πάτος

.

Θα πρέπει κάποτε, να σκύψουμε πάνω απ’ το φλυτζάνι του καφέ που μόλις έχουμε πιει, κι αντί να ψάξουμε για σημάδια που προλέγουν το μέλλον μας, να δούμε ότι όλη η γεύση προέρχεται από αυτό που στο τέλος δεν πίνουμε. Το κατακάθι, στον πάτο βρίσκεται η ουσία της γεύσης. Στον ίδιο πάτο της διάθεσης μας, βρίσκεται και όλη η δύναμη, όλη η διάθεση μας να γίνουμε κάτι καλύτερο.

Πολλές φορές, αποφεύγουμε να φτάσουμε σε τόσο μαύρη ψυχολογική κατάσταση που να πούμε «έπιασα πάτο». Κυρίως γιατί τον φοβόμαστε και γιατί ανησυχούμε που μπορεί να οδηγηθούμε από κει. Αυτό όμως, έχει νόημα μονάχα αν συνεχίσουμε να φοβόμαστε. Γιατί όσο συμβαίνει κάτι τέτοιο, τόσο περισσότερο αποφεύγουμε να νιώσουμε χάλια, τόσο λιγότερες γίνονται οι φορές που αυτό συμβαίνει, και άρα τόσο λιγότερο ξέρουμε πως να το αντιμετωπίσουμε. Ομως, η ζωή καταφέρνει τελικά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να μας οδηγήσει κάποια στιγμή στον πάτο. Και τότε δικαίως μας πιάνει πανικός. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ψυχολογική κατάσταση που δεν ξέρουμε πως να διαχειριστούμε, και υπό την επήρεια του πανικού κάνουμε σοβαρά λάθη. Ομως δεν ευθύνεται ο «πάτος» γι’ αυτό, αλλά ο φόβος μας.

Αντίθετα, αν επιτρέπουμε κάθε τόσο, να «βουλιάζουμε» λίγο περισσότερο, να πιάνουμε με την θέληση μας «πάτο», τότε όχι μόνο συνηθίζουμε στην ύπαρξη του, αλλά προσφέρουμε στον εαυτό μας, τις καλύτερες προϋποθέσεις για να νιώσουμε καλύτερα. Είναι λάθος, να εθιστούμε σε οποιοδήποτε από τα άκρα της διάθεσης μας. Τόσο η χαρά όσο και η θλίψη, έχουν λόγο ύπαρξης και το ότι το ένα μας είναι πιο ευχάριστο από το άλλο, δεν αναιρεί τη σημασία τους.

Εξάλλου, στο σημείο που λέμε πως σηκώνουμε τα χέρια ψηλά, το Σύμπαν έχει όλο το χώρο που χρειάζεται για να φέρει αποτελέσματα. Ο εγωϊσμός μας είναι στο μίνιμουμ, τα στερεότυπα μας αμβλύνονται και μπροστά μας έχουμε μόνο το καλύτερο. Ο καλύτερος δρόμος λοιπόν, για να νιώσουμε καλύτερα, είναι να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να νιώσει και χειρότερα όταν χρειάζεται. Δώστε περιθώριο, για μία ώρα ή για μία μέρα, στον εαυτό σας, να κυλιστεί στο σκοτάδι. Επιτρέψτε του να νιώσει απόγνωση και απογοήτευση, να νιώσει γυμνός και ευάλωτος. Και μετά, παραιτηθείτε.

Αφήστε να βρεθείτε για λίγο σε εκείνη την πολύ ιδιαίτερη κατάσταση του κενού. Εκεί που δεν υπάρχει ούτε καν η θλίψη. Τότε είναι η στιγμή, για να παίξετε λιγάκι με τον εαυτό και το Σύμπαν. Τότε, ξεκινήστε μια ευχάριστη σκέψη, που θα σας κάνει να ξεχαστείτε. Διαλέξτε κάτι πολύ μικρό που επιθυμείτε και εστιάστε σε αυτό. Μην βάλετε μπροστά σας έναν στόχο «βουνό». Θα τρομάξετε, θα το δείτε περισσότερο σαν ελπίδα που ματαιώθηκε πριν γεννηθεί, και θα χαθεί η ευκαιρία σας να πραγματοποιήσετε κάτι πολύ ενδιαφέρον. Την ικανότητα μας δηλαδή, να αλλάζουμε την πραγματικότητα μέσα από την διάθεση μας.

Πριν βιαστείτε να αποφύγετε λοιπόν, την επόμενη φορά, τον «πάτο» δείτε ξανά στο φλυτζάνι σας. Και πιείτε στην υγειά σας!

Advertisements

~ από isisveiled στο Φεβρουαρίου 25, 2008.

12 Σχόλια to “εν αρχή ην ο πάτος”

  1. OK με ένσταση σε μια μικρή λεπτομέρεια – όπως το βλέπω: όταν «βουλιάζουμε» ο εγωισμός μας δεν πάει στο μίνιμουμ αλλά στα ύψη. Οσο βουλιάζω, τόσο ο κόσμος μου γίνεται εγωκεντρικός. Είναι η καλύτερη στιγμή να περάσει απ’το νου μου η αιδώς…

  2. Φοίβο, ο εγωϊσμός στον οποίο αναφέρεσαι, είναι στα ύψη κάθε στιγμή σε κάθε πτυχή της διάθεσης μας. Οποιος έχει μια στοιχειώδη συνείδηση του εαυτού του, ακόμα και κάποια ζώα, βλέπει τον κόσμο στο πλαίσιο που τον αφορά. Εγώ αναφέρομαι, στον εγωϊσμό εκείνο, που πιστεύουμε ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε την πραγματικότητα. Στον «πάτο» που αναφέρω, αυτός ο εγωϊσμός απουσιάζει. Νιώθουμε κυριολεκτικά αβοήθητοι, ανίκανοι να κάνουμε το παραμικρό.

    Το κείμενο μου δεν αφορά την ηθική κανενός, κι αν εσένα σε ενδιαφέρει κάτι τέτοιο, θα πρέπει να βρεις ανάλογα κείμενα να σχολιάσεις. Εδώ προτείνω μία προσέγγιση της ζωής, στην οποία η αλλαγή της διάθεσης μας μπορεί να επηρεάσει θετικά την εξέλιξη της πραγματικότητας.

  3. Ηθική, πραγματικότητα… Εννοιες που είναι σχεδόν αδύνατο να οριστούν. Σκέψου λοιπόν ματαιοδοξία που θα την είχα, αν καταπιανόμουνα και να στίς δείξω!
    Αλλά δίκιο έχεις και με ξαποστέλνεις. Αλλα είχα στο νου. Συμπάθα με για την άστοχη επέμβαση…

  4. Φοίβο καλημέρα,

    αν είχες άλλα στο μυαλό σου, έχεις δικό σου μπλογκ και μπορείς να γράφεις εκεί ό,τι θες, γιατί ήρθες στο δικό μου? Και μάλιστα σε μια σειρά ποστ με συγκεκριμένο θέμα. Τέσπα..

  5. Εγώ τουλάχιστον έχω χτυπήσει εντελώς πάτο πλέον. Δύο σκυλιά και το γατί μου τέλος. Δεν νομίζω πως υπάρχει παρακάτω. Εσύ καταλαβαίνεις.
    Σου έχω μιά πρόσκληση στο μπλογκ μου.
    φιλιά

  6. Προφανώς και κάθε εργασία μοιάζει με ένα φλυτζάνι καφέ. Στο φινάλε μένει μια άχρηστη ύλη, κάτι όμως πιο δικό μας από δικό μας γιατί φέρει το δικό μας αποτύπωμα, κάτι σαν εκμαγείο –που το λετε κατακάθι.
    Προφανώς και έχουν δίκιο οι καφετζούδες…

  7. «Κατέβασέ με στης ψυχής σου τον πάτο
    Κι ακόμα πιο κάτω»

  8. χαιρετώ από τον (ξανά)πάτο :/

  9. @ Eλληνίδα

    Λυπάμαι πολύ 😦

    @ Χ.Φ.

    Εχουμε διαφορετική άποψη ως προς το τι είναι άχρηστη ύλη, εγώ αυτό το κατακάθι το ονομάζω prima matteria, που μόνο άχρηστη δεν είναι. Δεν ασχολούμαι με καφετζούδες και δεν με ενδιαφέρουν οι απόψεις τους.

    @ Κούκος

    ωραίο, από που είναι?

    @ Ραφφινάτα

    ευκαιρία τώρα, να αρχίσεις να ανεβαίνεις..

  10. Είναι από το τραγούδι «δεν υπάρχω» σε μουσκή Τρύπες και στίχους Γ. Αγγελάκα.

  11. ευχαριστώ, θα το ψάξω 🙂

  12. Αποκωδικοποίηση….: ψυχής, σιωπής, θρησκειών, μυθολογιών,…..
    Σχηματοποίηση λόγου, κοσμογονία, θεογονία,…..
    URL : http://www.siopi.gr
    Γεια…..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: