Το γαϊδουράκι

.

Οταν το φορτίο γινόταν αβάσταχτο, το γαϊδούρι άρχιζε να γκρινιάζει για την ουρά του, που δεν ήταν όμορφη και φουντωτή όπως του αλόγου. Πόναγαν τα πόδια του, πόναγε η πλάτη και τα πλευρά του, οι οπλές του γέμιζαν σημάδια από τον κακοτράχαλο δρόμο και νύσταζε. Αυτό όμως λυπόταν που δεν είχε όμορφη ουρά. Αφηνε και δάκρυα ακόμα να τρέξουν, και περαστικό ακόμα και στις γίδες και τις κότες των σπιτιών άφηνε το παράπονο του.

Το αφεντικό του συνέχιζε να το βιτσίζει, και το έσπρωχνε ακόμα πιο μακρυά, του φόρτωνε κι άλλα στο σαμάρι. Μα το γαϊδούρι δεν παραπονιόταν. Είχε περισσότερη υπερηφάνια, και περισσότερη αξιοπρέπεια απ’ το άλογο του οποίου την ουρά ζήλευε. Δεν παραπονιόταν ποτέ και ποτέ δεν αρνήθηκε το περίσσιο βάρος. Αν μάλιστα έβλεπε κάποιον περαστικό να κοντανασαίνει απ’ το περπάτημα, στεκόταν και τον έπαιρνε κι αυτόν στην πλάτη του. Τη δική του ανάσα που είχε σωθεί πια, δεν την πρόσεχε κανείς.

Ετσι πέρναγε η ζωή του γαϊδουριού. Κι ήταν όμορφο γαϊδουράκι. Γκριζόλευκο, με δυό όμορφους λευκούς κύκλους γύρω απ’ τα μάτια σαν γυαλάκια. Χαίτη σκούρα γκρι, με σκληρές και άγριες τρίχες, που έμοιαζαν σαν λοφίο στρατιώτη. Δυνατά και γρήγορα πόδια και γερή μέση. Εντάξει, για γαϊδουράκι η ουρίτσα του ήταν μια χαρά. Μην κοιτάτε που το έπιανε το παράπονο που και που. Κοίταγε όμως το μικρό πρόβλημα, γιατί αυτό μπορούσε να το σηκώσει. Αν άφηνε να σκεφτεί έστω και για μια στιγμή το βάρος και την κούραση, την ανάσα που τέλειωνε, θα κατέρρεε στα σίγουρα.

Και τότε ποιος θα βοηθούσε τους περαστικούς?

Στη γκρίνια του αυτή, το πέτυχε μια μέρα κάποιος, και του έκανε μάθημα. Δεν κοιτάς καημένο που έχεις κάποιον να σε ταϊζει και να σε κρατάει ζωντανό? Αλλα ζωντανά τα στέλνουν στο σφαγείο. Τι να πει το γαϊδουράκι.. Ούτε το μικρό του πρόβλημα δεν μπορούσαν να σηκώσουν οι άλλοι, πόσο μάλλον το μεγαλύτερο. Κατέβασε το κεφάλι και προχώρησε σκυφτό.. τι να πει το γαϊδουράκι..

Advertisements

~ από isisveiled στο Απρίλιος 4, 2008.

6 Σχόλια to “Το γαϊδουράκι”

  1. Συμπονετικό είναι το κείμενο.
    Όμως το γαϊδουράκι είναι και σύμβολο του Τυφώνα και η Θεά μάλλον δεν το συμπαθεί…

  2. H εμμονή στα σύμβολα αντί της ουσίας είναι δεισιδαιμονία. Εγώ προσωπικά το συμπαθώ το γαϊδουράκι και φαντάζομαι και η Θεά.

  3. Καλημέρα 🙂
    Μου ήρθαν στο νου οι στίχοι του Βάρναλη:
    «Άντε θύμα άντε όρνιο, άντε σύμβολο αιώνιο»
    (η μπαλάντα του Κυρ- Μέντιου)

    Γλυκόπικρο Ίσιδα.

  4. Βάσσια μου να σου πω την αλήθεια, στην αρχή είχα στο μυαλό μου για τίτλο, έναν από τους στίχους αυτούς. Μετά όμως σκέφτηκα ότι επειδή το κείμενο αυτό ήταν και λίγο αυτοβιογραφικό, ούτε ως θύμα με έβλεπα, ούτε ως ψώνιο. Τώρα για σύμβολο αιώνιο πολύ αμφιβάλω. Κι έτσι το άφησα..

  5. Τι να σηκώσεις; Όποιος βρήκε γάιδαρο και του φόρτωσε τα προβλήματά του μακάριος.

  6. Μακάριος? κάθε άλλο θα έλεγα..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: