the day that Ego died

.

Η δική μου «δασκάλα» στον εσωτερισμό με τσάντιζε. Με εκνεύριζε φοβερά όταν μου αρνιόταν πράγματα που ήξερα πως μπορώ να κάνω, όταν έπαιρνε πάνω της τη «δόξα» για όσα είχαν γίνει. Θύμωνα κι αντιδρούσα αμφισβητώντας όλα όσα μου έλεγε. Ο όρος δασκάλα βέβαια είναι πολύ σχηματικός, πνευματική μητέρα ίσως? οδηγός? Δεν ξέρω ακριβώς, αλλά με τσάντιζε.

Οσο μιλούσε φυσικά, την αντιμετώπιζα με σεβασμό και άκουγα κάθε λέξη, κάθε κόμμα και κάθε τελεία στις φράσεις της. Θυμάμαι όσα μου έχει πει περισσότερο απ’ όσα έχω διαβάσει. Μα μόλις απομακρυνόμουν λίγο φούσκωνα πάλι από αγανάκτηση. Ομως στον εσωτερισμό δεν υπάρχουν δάσκαλοι, μόνο μαθητές κι εγώ είχα επιλέξει να μάθω. Κι έτσι έπνιγα τον εγωϊσμό μου και όσα θεωρούσα δίκιο μου, την κατώτερη θέση στην οποία νόμιζα πως με έριχνε και έκανα υπομονή.

Μια μέρα, ο εγωϊσμός μου απ’ το πολύ πνίξιμο πέθανε τελικά. Νομίζω πως αυτό συνέπεσε με μια γενικευμένη αμφισβήτηση του εσωτερισμού και αποποίηση όποιας Αλήθειας έψαχνα. Πρέπει να ήταν ο πιο ευχάριστος θάνατος που έχω ζήσει όλα αυτά τα χρόνια. Αν και σαν γεγονός δεν έγινε αντιληπτό παρά πολύ αργότερα. Τώρα κοιτάζω πίσω μου και βλέπω πόσο πολύ με βοήθησε η στάση της. Αν έχω την δυνατότητα τώρα πια, να βιώνω στιγμές φώτισης, γιατί μόνο τέτοιες υπάρχουν, το χρωστάω σ’ αυτήν. Και σε όσα μου απέρριψε, στο Εγώ μου που δεν το δέχτηκε ποτέ σαν μαθητή της.

Τώρα, έχω κι εγώ τους δικούς μου μαθητές. Μερικές φορές νιώθω πως περπατάω σε αναμμένα κάρβουνα μαζί τους. Δεν είμαι ποτέ σίγουρη πότε πρέπει να αποκόψω το δικό τους Εγώ, και πότε να τους ενθαρρύνω και να μην τους κόψω τα φτερά. Ξέρω μονάχα πως αν ήμουν σίγουρη δεν θα άξιζε να μαθαίνουν μαζί μου. Ξέρω πια βιωματικά, πράγματα που δεν θα μπορέσω να τους εξηγήσω ποτέ. Μπορώ μόνο να τους βοηθήσω να μείνουν πιστοί στη δική τους αναζήτηση, μέχρι να έρθει η ώρα να μάθουν κι αυτοί απ’ την εμπειρία. Εκείνες τις φορές λυπάμαι πολύ. Ξέρω πως θυμώνουν και αγανακτούν, ξέρω πως είναι η αίσθηση όταν πνίγεται το Εγώ και είμαι πολύ συνειδητή δολοφόνος.

Θα ρθει καιρός ελπίζω που θα χαίρονται γι’ αυτόν τον θάνατο, κι εγώ θα σταματήσω τα «φονικά»..

Advertisements

~ από isisveiled στο Απρίλιος 10, 2008.

2 Σχόλια to “the day that Ego died”

  1. Φαντάζομαι Ίσιδά μου πως οι μαθητές σας έχουν κατανόηση πως ό,τι κι αν κάνετε, μιας και πηγάζει από την καλή σας διάθεση και ουδένα κέρδος έχετε εσείς προσωπικά, το κάνετε για το δικό τους το καλό. Η μάθηση άλλωστε είναι δύσκολο πράγμα.

  2. Αχ δεν έχω μαθητές εγώ καλέ μου, γιατί τότε θα ήμουν «δασκάλα». Η μάθηση είναι και δύσκολο πράγμα και μοναχικό στην πραγματικότητα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: