prunning

.

Σχεδόν δεν απόρησαν οι γείτονες, όταν κυριακάτικα στις οκτώ το πρωϊ, είδαν την λεπτή αδύνατη κοπέλα να επιτίθεται σε έναν από τους θάμνους του κήπου. Δεν υπήρχε πια τίποτα που να τους εκπλήσσει πάνω της, την είχαν ικανή για όλα, κυρίως τα χειρότερα. Με τα σγουρά μακρυά μαλλιά της πιασμένα με ένα χαριτωμένο κοκαλάκι στο πλάι του μετώπου, και μία φόρμα ρόζ, τα λεπτά χεράκια έπιασαν την γιγάντια ψαλίδα και με μανία άρχισαν να κλαδεύουν. Δεν λυπήθηκε τα νέα μωβ ανθάκια του θάμνου όπως άλλες φορές. Κλάδεψε και κλάδεψε μέχρι που ο θάμνος επανήλθε σε ένα φυσιολογικό μέγεθος. Χωρίς δισταγμό, πήγε στην άλλη άκρη κι άρχισε να κλαδεύει την ρίγανη, που κόντευε να κλείσει το μονοπάτι. Κι όπως γύρω της πετιούνταν τα μικρά φυλλαράκια της, μοσχοβόλησε ο τόπος. Σαν τελείωσε, ήταν στεφανωμένη φύλλα και κλαδάκια, άνθη κλειστά ακόμα, κι ευωδιές.

Σειρά είχαν τα βιβούρνα, η αλόη που είχε χορταριάσει. Εχωσε τα χέρια της μέσα στα αγκαθωτά φύλα της χωρίς δισταγμό, και ξερίζωσε τα αγριόχορτα. Πονούσε αλλά δε σταματούσε λεπτό. Οπως ήταν στα γόνατα, συνέχισε σαν σε παράξενο τάμα, προχωρώντας και ξεχορταριάζοντας μέχρι πέρα. Γέμισε γρατζουνιές και κάποιο φυτό ερέθισε το δέρμα της, αλλά δε σταματούσε. Εφτιαξε χώρο να αναπνέει μια μίνι ροδιά, μάζεψε τα κλαδιά της chinese lantern, που είχε παραφουντώσει. Ξερίζωσε τα άγρια τριφύλλια κάτω απ’ την ακακία, είχαν εξάλλου ρίξει τα μικρά κίτρινα λουλούδια τους και έπνιγαν ακόμα και το γιασεμί. Με μια τσουγκράνα τράβηξε τα πεσμένα φύλλα και κλαδιά στην άκρη, και επανέφερε τον κισσό στην τάξη, που είχε ήδη αρχίσει να περνάει αμέριμνος το μονοπάτι της εισόδου και να κατευθύνεται στο σπίτι.

Μετά ανέβηκε στην βεράντα. Εριξε μια ματιά στην γέφυρα, που έστεκε χλωμή στο βάθος, ανάμεσα σ’ αυτή την περίεργη πάχνη που κάλυπτε τα πάντα και μετά κοίταξε κάτω τον κήπο. Ολα έδειχναν καθαρά, όμορφα, ζωντανά και τακτοποιημένα. Καθώς το γαλακτικό οξύ άρχισε να πονάει τα κουρασμένα της μέλη, έκατσε να μετρήσει τις αντοχές της και τις βρήκε εξαντλημένες. Μετά μέτρησε τη λαχτάρα απέναντι στην υπευθυνότητα. Η λαχτάρα έχασε. Αφού μέτρησε και ξαναμέτρησε, το ύψος και το βάθος του εαυτού της, κλάδεψε κι από κει όσα περίσσευαν. Τίποτα παραπάνω, και προσπαθώντας ακόμα και την τελευταία στιγμή, να δει μήπως μπορούσε να χωρέσει κι άλλα στην αγάπη της. Να αγαπάς πολλά με πάθος ή λίγα με συνέπεια, αναρωτήθηκε. Να αγαπάς και θα βρεις τον δρόμο, ήταν η απάντηση. Ετσι, καθάρισε και το εσωτερικό μονοπάτι που κόντευε να κλείσει.

Το απόγευμα την βρήκε αποκαμωμένη, είχε κλαδέψει με πάθος, είχε αγαπήσει με σύνεση, είχε κουραστεί, είχε ξεπεράσει όρια, είχε ανακαλύψει νέα. Κι όλος ο κόσμος μοσχομύριζε ακόμα ρίγανη.

Advertisements

~ από isisveiled στο Απρίλιος 13, 2008.

2 Σχόλια to “prunning”

  1. Θα ήθελα να ήμουν κάπου, που θα μπορούσα να σε χαζεύω καθώς καθάριζες τα μονοπάτια…
    Στον κήπο με πάθος, στον εαυτό σου με συνέπεια…
    Μήπως σου κλέψω λίγη υπομονή και λίγη ρίγανη…

  2. Tο πάθος και η συνέπεια δεν ήταν για τον εαυτό μου, αφορά κάτι εντελώς διαφορετικό. Γενικά πάντως δεν αντιδρώ καλά σε όποιον προσπαθεί να μου κλέψει οτιδήποτε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: