ουστ!

.

Νωρίς όπως σηκωνόταν πάντα, και με τον καφέ να αχνίζει στον πάγκο της κουζίνας δίπλα της, έβαλε να ζυμώσει. Εβαλε σε μια λεκάνη το αλεύρι, λίγη ζάχαρη κι αλάτι και σε μια τρύπα στο κέντρο νερό χλιαρό και την μαγιά διαλυμένη. Σιγά σιγά ανακάτευε με τα χέρια της το αλεύρι, έβαλε και μια κουταλιά λάδι και γλυκάνισο που της άρεσε πολύ. Ανακάτευε κι ανακάτευε, κι έφτιαχνε μικρά θρύψαλλα με το χέρι της τη ζύμη. Δίπλωναν τα χέρια το υλικό, που τώρα είχε γίνει ομοιογενές και τα μάτια ταξίδεψαν πέρα απ’ το ανοιχτό παράθυρο, στα βουνά απέναντι.

Το μεγαλύτερο λάθος του ανθρώπου σ’ όλη του την ιστορία είναι η εφεύρεση των επιχειρημάτων, σκεφτόταν. Το δίκιο είναι προφανές, και καμμία λογική υποστήριξη δεν το βοηθάει, αν απέναντι σου έχεις ανθρώπους κομπλεξικούς και κακοπροαίρετους. Οσα επιχειρήματα κι αν φέρεις, χαμένος από χέρι είσαι. Κοίταξε τη ζύμη, ήθελε κι άλλο δούλεμα. Κι εγώ τι κατάλαβα τόσα χρόνια, να επαναλαμβάνω ξανά και ξανά μέσα κι έξω μου τα επιχειρήματα μου, αναρωτήθηκε. Επαιζα συνεχώς μια κασέτα απολογίας, σε μένα και στους άλλους για αυτά που είναι προφανή. Δες και τα βουνά απέναντι, δεν στέκονται όρθια με επιχειρήματα, αρκεί που ορθώνονται πάνω απ’ τη θάλασσα.

Μάζεψε τη ζύμη σε μια στρογγυλή μπάλα, και την ακούμπησε μαλακά στο κέντρο της λεκάνης. Την πασπάλισε με λίγο αλεύρι και τη σκέπασε με μια νωπή πετσέτα. Την άφησε στο πλάι να φουσκώσει, και σκούπισε τα χέρια της. Μια γουλιά καφέ, που είχε αρχίσει να κρυώνει, κι ένα τσιγάρο. Εμεινε εκεί, πάνω απ’ τον πάγκο όμως να κοιτάει έξω. Ποιον βοήθησαν τα επιχειρήματα ποτέ στην ιστορία, όταν τα άκουγαν αφτιά ανθρώπων που δεν ήθελαν εξαρχής να ακούσουν. Κανέναν, συνέχισε το συλλογισμό της. Μετά θάνατον θα μου πεις .. χα! Τι να το κάνεις το μετά θάνατον. Τότε όλοι βρίσκουν το δρόμο τους, στη ζωή τι κάνουμε είναι το θέμα. Αραδιάζοντας τα άτιμα επιχειρήματα, είναι σαν να έχεις τύψεις για πράγματα που δεν έκανες και κυρίως για πράγματα που δεν μετάνοιωσες. Τέλος τα επιχειρήματα, αποφάσισε. Σπατάλη χρόνου είναι, σπατάλη πολύτιμων αντοχών και ενέργειας. Και δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα.

Σκούπισε με την ηλεκτρική, έβαλε καθαρό νερό στον κουβά και χλωρίνη και έπιασε να σφουγγαρίζει. Ομορφα που ‘ναι αυτά τα πλακάκια, έλεγε στον εαυτό της. Μόνο που βρωμίζουν γρήγορα, ας είναι όμως. Ανοιξε και τα παράθυρα να στεγνώσει κι έκατσε να κάνει άλλο ένα τσιγάρο στο μεταξύ. Για μια στιγμή ο καπνός, συνάμα με την μυρωδιά της χλωρίνης, έτσουξε τη μύτη και τα μάτια της. Μπήκε όμως μετά ο φρέσκος αέρας απ’ το παράθυρο και χάθηκε το τσούξιμο. Να, δες το προφανές του καθαρού αέρα. Πόσα επιχειρήματα πρέπει να φέρεις για την αυτονόητη ευχαρίστηση που σου δίνει. Δεν μετάνιωσα, και δεν χρειάζεται να απολογούμαι που μ’ αρέσει ο καθαρός αέρας. Που επέλεξα αυτόν από τη βουή της πόλης. Φτάνουν τα επιχειρήματα λοιπόν.

Εφερε τότε στο μυαλό της, όλο το άγχος που φορτωνόταν, προσπαθώντας να υποστηρίξει όλα αυτά τα προφανή, τις επιλογές και τις επιθυμίες της. Μπήκε στην κουζίνα, κι έπιασε τη λεκάνη με τη ζύμη που είχε φουσκώσει. Την έκανε όμορφα καρβελάκια και τα έβαλε στο φούρνο. Βρε ούστ! μονολόγησε. Δεν έχω να απολογηθώ για τίποτα. Ουστ από δω όλοι σας.

Μισή ώρα μετά το σπίτι πλημμύρισε την υπνωτιστική μυρωδιά του ψωμιού.

Advertisements

~ από isisveiled στο Απρίλιος 16, 2008.

5 Σχόλια to “ουστ!”

  1. Ίσιδα, πιστεύω πως δεν υπάρχει Δίκαιο έτσι κι αλλιώς. Δίκαιο είναι η γνώμη της πλειοψηφίας.

  2. Aλλίμονο Αθήναιε μου αν δεν υπήρχε Δίκαιο, και μάλιστα ορίζαμε ως Δίκαιο τη γνώμη της πλειψηφίας. Ανθρωποι σαν εμένα τότε θα έπρεπε προ πολλού να έχουν πηδήξει από μπαλκόνια και ταράτσες ή έστω να πέσουν σε απόλυτη απάθεια. Οχι, νομίζω ένα «ουστ» πότε πότε αρκεί 🙂

  3. Δίκαιο είναι η δική μας γνώμη…
    Γιατί η πλειοψηφία αποτελεί σύνθεση αγράμματων, ανίκανων και βαρετών ανθρώπων…Οι οποίοι απολαμβάνουν την κοινωνία που τους αξίζει και που δυστυχώς, αναγκαστικά υπομένουμε κι εμείς μαζί τους…

    Η μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού πέρασε μέσα από την οθόνη μου…

  4. Λίγο πολύπλοκη κουβέντα αυτή περί δικαίου. Θα γίνω βαρετός αν την ανοίξω. Λέω μόνο: Δεν υπάρχει αντικειμενικό δίκαιο αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Υπάρχει, αλλά είναι διυποκειμενικό. Η καλύτερη φράση είναι: Το κοινό περί δικαίου αίσθημα.

    Θα σε μαλώσω Ίσιδα. Το ουστ χρειάζεται φυσικά και αυτό.

    Αλλά έχεις τις μαύρες σου μου φαίνεται. Μιλάς για ανθρώπους με κλειστά αυτιά· σε αυτούς δεν πιάνουν τα επιχειρήματα. Μόνο αυτοί υπάρχουν; Αυτοί με τα ανοιχτά αυτιά που πήγαν; Τι θα κάνουμε με αυτούς. Για αυτούς είναι τα επιχειρήματα.

    Και μην μου πεις πως αυτοί είναι μαζί σου έτσι και αλλιώς. Αυτοί που είναι μαζί σου έτσι και αλλιώς έχουν κλειστά αυτιά. Απλώς μας συμφέρουν αυτοί ενώ οι άλλοι όχι.

    Αυτοί με τα ανοιχτά αυτιά δεν έχουν αποφασίσει αν είναι μαζί μας.

    Ένα καλό επιχείρημα θα τους κάνει συνοδοιπόρους.

    Καλησπέρα

  5. @ Sun W Knight
    χαίρομαι που μετέδωσα την αίσθηση της μυρωδιάς

    @ Vaskes
    Χμ.. δεν έχω τις μαύρες μου επειδή αποφασίζω, ότι κάνει καλό που και που, αντί να σπαταλάμε επιχειρήματα να λέμε ένα «ουστ» κάθε τόσο. Τώρα όλο αυτό με τα κλειστά και ανοιχτά αφτιά είναι ξέρεις απόλυτα σχετικό. Οι αντίστοιχες ομάδες δεν έχουν πάντα κλειστά ή ανοιχτά τα αφτιά τους και πραγματικά δεν με ενδιαφέρει ποιος είναι μαζί μου και ποιος εναντίον μου. Δεν με ενδιαφέρει μάλιστα καθόλου να πείσω κάποιον για οτιδήποτε. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να «ξεφορτώνω» όταν χρειάζεται χωρίς να καταναλώνω τη σκέψη μου αναίτια.

    καλημέρα 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: