sleeping satellite

.

Γύρω στα έντεκα δώδεκα, ορφάνεψε χωρίς να το καταλάβει. Ηταν που σηκωνόταν και πήγαινε λαϊκή τις τρίτες πριν το σχολείο, να ‘χει το νου της στον μικρό το μεσημέρι γυρνώντας μέχρι το απόγευμα, να πλύνει πιάτα και να καθαρίσει την κουζίνα. Μετά, τα καλοκαίρια που δεν είχε σχολείο, μαγείρευε, πήγαινε σουπερ μάρκετ, συγύριζε το σπίτι και φυσικά πρόσεχε τον μικρό. Για να την πάρει ο ύπνος άκουγε ραδιόφωνο.

Οσο μεγάλωνε, γινόταν περισσότερο μεσήλικας, με ευθύνες και φροντίδες για το σπίτι, να πληρώνει λογαριασμούς, να ανησυχεί για τα λεφτά, παρά έφηβη. Σαν δεύτερη μάνα, έβαζε τον εαυτό της μετά από τις ανάγκες του μικρού. Εκανε επιλογές εις βάρος της δικής της ζωής, που αλλίμονο δεν άρχισε ποτέ, για χάρη της δικής του. Στέρεψε την πηγή των ονείρων, έβαλε το κεφάλι κάτω και δούλευε. Ακόμα κι όταν ο μικρός έφυγε για άλλη χώρα, πάλι ήταν προτεραιότητα. Τα βράδυα για να την πάρει ο ύπνος διάβαζε πολύ.

Ακόμα κι όταν άλλαξε σπίτι, όταν δεν είχε παρά την ευθύνη του εαυτού της μονάχα, σαν ορφανή κυκλοφορούσε όλη μέρα. Με εκείνη την φανερή αίσθηση κενού που έχουν όλα τα ορφανά. Κάποιον ή κάτι φρόντιζε πάντα. Και τώρα για να κοιμηθεί τα βράδυα άφηνε ανοιχτή την τηλεόραση.

Που και που, τυχαία εντελώς, κάποια πρωϊνά η ορφάνια εξαφανιζόταν μέσα σε μια μικρή παροδική επιθυμία, στην αναμονή μιας βόλτας, σε ένα χέρι αγαπημένο που βρισκόταν τυλιγμένο γύρω της, ή ακόμα και στο ζωντανό που κοιμόταν στα πόδια της. Αν όμως ορφανέψεις από ύπνο τόσο μικρός όσο αυτή, ποτέ δεν θα τον ξαναβρείς. Οχι σε ώρες ύπνου, όχι στην ικανότητα να αποκοιμιέσαι, αλλά στην αίσθηση εκείνη, που έχεις το πρωϊ σαν ξυπνήσεις, πως υπάρχει κάποιος άλλος να νοιαστεί για όλα. Πως υπάρχει κάποιος που αν γίνει σεισμός, θα χει το νου του να δει αν είσαι καλά. Αν ορφανέψεις από την αίσθηση ασφάλειας του ύπνου, είναι σαν να μην κοιμάσαι καθόλου. Κι όλη μέρα, όπως κάθε ορφανό, κάνεις όνειρα, πως θα ‘ρθει η στιγμή να κοιμηθείς έναν ευτυχισμένο ύπνο, μακάριο.

Τώρα πια, τα βράδυα κοιμάται χωρίς συντροφιά. Χωρίς ραδιόφωνο και τηλεόραση, χωρίς βιβλία, μόνο με την αίσθηση του κενού.

Advertisements

~ από isisveiled στο Απρίλιος 29, 2008.

3 Σχόλια to “sleeping satellite”

  1. Με άγγιξε πολύ το κείμενο Ίσιδα.

    Η ορφάνια έχει πολλές μορφές.

    «Οχι σε ώρες ύπνου, όχι στην ικανότητα να αποκοιμιέσαι, αλλά στην αίσθηση εκείνη, που έχεις το πρωϊ σαν ξυπνήσεις, πως υπάρχει κάποιος άλλος να νοιαστεί για όλα.»

    Αυτές σου οι φράσεις είναι σκέψεις που κάνω συχνά πλέον, ίσως κουρασμένη από την πρώιμη έναρξη των υποχρεώσεων.

  2. Πολύ συγκινητικό και τόσο αληθινό.

    Όλοι έχουμε ανάγκη τον πατέρα-βράχο και την μάνα-βελούδο.

    Κρίμα σε αυτούς που τους έχασαν νωρίς.

  3. @ Vassia
    έτσι ακριβώς Βάσσια μου..

    @ Vasquez
    μπορείς να ορφανέψεις με πολλούς τρόπους και για πολλούς λόγους Βάσκες.. Η ορφάνια του ύπνου δεν παίζεται με τίποτα..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: