pas de lune

.

Hταν μια εποχή, που η Εύα συναντούσε τον Ρωμαίο της σε έναν κήπο χωρίς φως. Η σελήνη κρυβόταν κάθε τόσο πίσω απ’ τη γη και πυκνά σύννεφα κάλυπταν και την λάμψη των αστεριών ακόμα. Ο κήπος είχε αγριέψει, και τα φυτά υψώνονταν πυκνά τριγύρω, τα λουλούδια ευώδιαζαν μεθυστικά. Βουλγάρικα τριαντάφυλλα, ανακατεμένα με γιασεμί και δειλινά. Σ’ έπιανε λιποθυμιά και μόνο να σταθείς ανάμεσα τους, πόσο μάλλον στο σκοτάδι να ψάχνεις την αγκαλιά που επιθυμείς.

Ομως η Ευα και ο Ρωμαίος δεν το έβαζαν κάτω. Τι κι αν τους χώριζαν χρόνια ολόκληρα μύθου και ύπαρξης? Τι κι αν διαφορετικά μυαλά έφτιαξαν τα παραμύθια τους? Σε μονοπάτια σκοτεινά και ασέληνα, κρυμμένοι από τη ροή του χρόνου, μισοναρκωμένοι από τις ευωδιές αυτοί συναντιούνταν ξανά. Αυτή τυλιγμένη με κισσό και τα μαλλιά της να πιάνονται στις τριανταφυλλιές, να τσιμπάνε το δέρμα της τα αγκάθια τους, κι αυτός με τα χρυσοποίκιλτα του, να σκύβει να φιλήσει τις πληγές της.

Ηταν αλμυρό το στόμα του, κι έτσουζε πάνω στις φρέσκιες γρατζουνιές. Μα αυτοί με πάθος πολύ, αγκαλιάζονταν και περπατούσαν στα μονοπάτια του αμέριμνοι. Τρίζαν τα φύλλα, κάτω απ’ τα πόδια τους και μικρά κλαράκια έσπαγαν κάθε που σταματούσαν να αγκαλιαστούν. Μα ούτε το φεγγάρι, ούτε τα άστρα πρόδωσαν ποτέ την παρουσία τους.

Γύρναγαν μετά στην εποχή τους, και στο καθήκον που ο μύθος τους έταζε, και περίμεναν με αγωνία ήδη από τις πρώτες αχτίδες που έριχνε η σελήνη, μέχρι να γεμίσει κι έπειτα να ξαναχαθεί. Μέχρι ο κήπος να γίνει ξανά αρκετά σκοτεινός για να τους χωρέσει.

Κάτι τέτοιο σκεφτόμουν κι εγώ προχθές φαίνεται. Μια τέτοια ιστορία υπέρβασης του χρόνου και του μύθου, και με βρήκε η αυγή να περιφέρομαι ακόμα σε έναν κήπο παράξενο. Αγριο και ευωδιαστό, με το σώμα μου γεμάτο μικρές αμυχές. Μα τον βρήκα άδειο..

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαΐου 6, 2008.

6 Σχόλια to “pas de lune”

  1. Είναι κρίμα να είναι άδειος. Τον μοιράζεσαι όμως μαζί μας και έτσι έρχεται ο κόσμος…

  2. Μπορώ να ομολογήσω ότι όσο με εντυπωσίασε αυτό το κείμενο άλλο τόσο με εντυπωσίασε και το σχόλιο του Βάσκες.

  3. @ Βάσκες
    ναι, κρίμα είναι.. εγώ πάντως κόσμο ακούω και κόσμο δεν βλέπω..

    @ Tougo
    Να ρωτήσω γιατί σε εντυπωσίασε τόσο το κείμενο όσο και το σχόλιο?

    καλημέρα 🙂

  4. καλημέρα, τι να πω τώρα. Ίσως επειδή είναι ακριβώς η απάντηση που θα ήθελα να ακούσω. Μια μικρή ελπίδα και παρηγοριά.

  5. Ωραίο…

  6. Τις ευχαριστίες μου λοιπόν με την σειρά μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: