and I think to myself.. what a wonderful world

.

Η όρκα, η Θεώνη μένει στο απέναντι σπίτι. Εχει σίγουρα ξεπεράσει τα 75 χρόνια, και πρέπει να ξεπέρασε και τα 130 κιλά προ πολλού. Η όρκα, η Θεώνη, ανήκει σε εκείνο το είδος ανθρώπων, που ανεξάρτητα από καταγωγή και οικονομική ευχέρεια είναι κακομαθημένοι. Κι αν κάνουν παιδιά είναι μόνο για να προλαβαίνουν τις επιθυμίες τους, να κάνουν όσα οι ίδιοι αρνούνται να κάνουν, να μάθουν όσα αυτοί δεν μπαίνουν στον κόπο να μάθουν.

Μετακινεί τα κιλά της μόνο για να φάει κάτι απ’ την κατσαρόλα, ή για να κλαφτεί στους γείτονες ότι ξέχασαν τα παιδιά της να της πάρουν ψωμί σήμερα, και μήπως μπορεί αυτός να ανέβει να της πάρει? Οποτε μπορεί φυσικά, δεν θέλει αυτή να τον βάλει σε κόπο. Η όρκα, η Θεώνη, έχει βλέπετε έναν μοναδικό τρόπο να φορτώνεται στους άλλους και να βγαίνει και αγία από πάνω. Οπως όλοι οι κακομαθημένοι.

Μη φανταστείτε πως η Θεώνη είναι τίποτα πλούσια. Σε μια καμαρούλα μένει, κι είναι σίγουρα χωριάτα (με την κακή έννοια) από γεννησημιού. Ούτε ποτέ στην ζωή της κατάλαβε την αξία ενός σπουδαίου κρασιού, ούτε θαύμασε ένα λεπτεπίλεπτο κρυστάλλινο ποτήρι στα χέρια της. Αν έτυχε να βρεθεί κανα λινό σεντόνι με κοφτό κέντημα ανάμεσα στα προικιά της, σίγουρα το έθαψε κάτω από τόνους ναφθαλίνη και το ξέχασε. Περισσότερο εκτίμησε εκείνο το σετ κατσαρόλες, είναι σίγουρο.

Η όρκα, η Θεώνη, είναι και νοικοκυρά. Κάθε βράδυ, χειμώνα καλοκαίρι, βάζει μια από τις υπηρέτριες/κόρες της να σφουγγαρίζουν τα πλακάκια στην αυλή, και μετά να πλένουν καλά με το λάστιχο και σκούπα και το δρόμο έξω απ’ το σπίτι. Για να θαυμάζουν όλοι την προκοπή και την καθαριότητα της. Νομίζω πως την ακούω να μασουλάει κάτι όσο γίνεται αυτό, ή μπορεί να κάνω λάθος και να παίζει κασέτα με τύμπανα για να δίνουν τον ρυθμό. Μη φωνάζεις σα γριά μάγισσα μάνα, της λέει η κόρη, αλλά αυτή που ν’ ακούσει. Η τηλεόραση παίζει στο τέρμα, όχι γιατί δεν ακούει καλά, αλλά γιατί όπως όλοι οι κακομαθημένοι, θέλει να αφοσιώνεται εντελώς σε αυτό που παρακολουθεί. Κι όταν έρθει το καλοκαίρι, δεν την αφορά αν μαζί της ξενυχτάει κι όλη η γειτονιά. Ούτε ότι το μεσημέρι, που καίει ο ήλιος δεν χρωστάει κανείς να παρακολουθεί τα βραζιλιάνικα.

Η όρκα, η Θεώνη, είναι κακομαθημένη κι εγωϊστρια. Την νοιάζει μόνο πόσα θα χωρέσουν στο στομάχι της, πως θα κάνουν οι άλλοι αυτό που θέλει, πως θα ευχαριστηθεί χωρίς να ανησυχεί αν ενοχλεί. Μα κάθε πρωι, βγάζει μια καρέκλα και κάθεται στον ήλιο. Κι Αυτός δεν μετράει τι είναι και τι κάνει η Θεώνη. Την ζεσταίνει, και ευλογεί με τις ακτίνες του και τα κιλά και τα επιβαρυμένα της οστά. Ο Ηλιος λάμπει και για την όρκα τη Θεώνη κάθε μέρα. Σε εκείνο το μικρό κομμάτι ηλιοφάνειας που της αναλογεί, κάθε πρωϊ είναι ευλογημένη.

Εκείνες τις ώρες σκέφτομαι, και ποια είμαι εγώ που θα της πω να βγάλει το σκασμό επιτέλους?

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαΐου 11, 2008.

10 Σχόλια to “and I think to myself.. what a wonderful world”

  1. Από ότι κατάλαβα έχει αναγάγει την πρόκληση συναισθηματικών ενοχών στα παιδά της, σε επιστήμη.

    Να ήταν και η μόνη.

    Η πραγματική όρκα πάντως είναι επιπέδου θηλαστικό.
    🙂
    Καλή Κυριακή

  2. Ωχ ωχ. Και εγώ αφοσιώνομαι σε αυτό που κάνω.

    Ωχ.

  3. @ Βασσια
    η πραγματική όρκα πάντως παραμένει κήτος.

    😉

    @ Βάσκες
    εχμ.. νομίζω πως αντιλαμβάνεσαι την διαφορά..

  4. αν δεν βρεθεί όμως κάποιος να την περιορίσει εκείνη διαρκώς θα επεκτείνεται σε βάρος όλων

  5. Από την περιγραφή καταλαβαίνω οτι πρόκειται για πολύ «γοητευτική» περσόνα…

  6. 🙂 σωστή!
    καλή εβδομάδα

  7. @ Maria
    χμ.. άσε με να το σκεφτώ λίγο..

    @ Unclescrooge
    σιγά τώρα.. τι περσόνα να είναι η γιαγιά?

    @ Vassia
    😉

  8. Εξαιρετικόν, γενικώς.
    Και κείνο το «η όρκα η Θεώνη», κάτι έχει στον ήχο του που με κάνει να κρατιέμαι απ΄τα γέλια 3:29 τα ξημερώματα βρε παιδί μου..

  9. καλέ! τρεισημισι το ξημέρωμα κάθεσαι και διαβάζεις ίσιδα? τι μαζοχισμός είναι τουτος πάλι? λοοολ

    όσο για το «η όρκα η θεώνη» ναι, κι εγώ ομολογώ πως γέλαγα πολύ όταν μου ήρθε σαν φράση!

    καλημέρα 🙂

  10. μία ηλιαχτίδα μου ψυθίρισε στ αυτί επιτρέπω στην όρκα τη θεώνη να ρουφά τι φως μου με βουλιμία γιατί μόνο έτσι θα μάθει πως αν δεν ακτινοβολήσει από μέσα της το φως κι η ζεστασιά όσο κι αν παίρνει απ τα δικά μου θα τα μετατρέπει πάντα σε σκοτεινιά και σε οδυνηρή παγωνιά και ποτέ μα ποτέ ήλιο δε θα χορταίνει

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: