return to innocence

.

Θα πάρω κι ένα ραδιοφωνάκι. Μικρό πλαστικό, ταπεινό, απ’ αυτά με τις μπαταρίες. Από αυτά που δεν πιάνουν δορυφορικά όλα τα κανάλια του κόσμου, και όλες τις συχνότητες του σύμπαντος. Ενα μικρό ραδιοφωνάκι, που όταν παίζει κάνει γρουτς γρουτς ο ήχος του, και η μελωδία ξεπηδάει από κάπου στο βάθος. Ενα τέτοιο ραδιοφωνάκι ταιριάζει στο καλοκαίρι.

Θα παραχώσω το μικρό ραδιοφωνάκι, ανάμεσα στις γλάστρες, ανάμεσα στα φυλλώματα. Να το ρίχνουν οι γάτες καθώς περνάνε δίπλα του, να χάνεται ο σταθμός, να προσπαθώ να τον ξαναβρώ και να στριφογυρνάω την κεραία μέχρι να πιάσει κάτι της προκοπής.

Το πρωϊ, θα βρίσκω σταθμούς με τραγούδια γρήγορα, με τραγούδια γνωστά, να συνοδεύουν τους ήχους της οικοδομής δίπλα, τα αυτοκίνητα που περνάνε, το φαϊ που γίνεται στην κατσαρόλα, την πετσέτα που στεγνώνει απ’ την θάλασσα.

Το βράδυ, ανάμεσα στα αναμμένα κεριά, το ραδιοφωνάκι μου θα παίζει μελωδίες αγαπημένες, σχεδόν γλυκερές, αρκετά χαμηλά ώστε να μην ενοχλεί, αρκετά δυνατά ώστε αν στήσει κάποιος αφτί να ακούει το καλοκαίρι.

Θα ανοίξω το παράθυρο και θα επιστρέψω στην αθωότητα. Στο μικρό ραδιοφωνάκι, στις πικροδάφνες, σ’ ένα φλυτζανάκι μοσχομυριστό ελληνικό καφέ. Και δίπλα λουκουμάκι.

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαΐου 30, 2008.

10 Σχόλια to “return to innocence”

  1. τελευταία στιγμή το χάλασες! ο ελληνικός δεν πάει με της νιότης το καλοκαίρι! έρωτες καλοκαιρινοί και μαυρισμένα αρυτίδιστα κορμιά, ξυπόλητα πόδια και σαγιονάρες γεμάτες άμμο στο μπαλκόνι. Ήχοι από τάβλι στο μπαλκόνι και ένα πράσινο λάστιχο στην αυλή. Μία πολύχρωμη (και αν) πετσέτα πεταμένη κάπου στον δρόμο για το μπαλκόνι. Ο ιδρώτας να μπερδεύεται με την αρμύρα και το αντηλιακό και ένας (πλεόν ζεστός) φραπέ να έχει ξεμείνει στο τραπεζάκι έξω από το πρωί..

    Καλό καλοκαίρι!

  2. Ελα βρε γκρινιάρη που σου το χάλασα.. Ισα ίσα που στάθηκε αφορμή να θυμηθείς αυτό που για σένα είναι μια ευχάριστη ανάμνηση. Εμένα που μου άρεσε πάντα ο ελληνικός έγραψα γι’ αυτόν, εσύ φραπέ, οκ όλα δεκτά. Στο πράσινο λάστιχο στην αυλή συμπίπτουμε όμως!

    καλό καλοκαίρι

  3. και μια σταγόνα ούζο στον ελληνικό καφέ (προσωπική ανάμνηση που πιο μακρινή δεν γίνεται)
    😉

  4. Ο Ελληνικός ΗΤΑΝ κάποτε μυρωδάτος καφές. Δεν ξέρω γιατί έχει ξεπέσει τόσο η ποιότητά του! ‘Η μήπως εγώ παραξένεψα; Δεν το αποκλείω! Τα άλλα ταιριαστά.

  5. Μισοκλείναμε τα παντζούρια κι αφήναμε από μέσα τα τζάμια ανοιχτά, να μπαίνει η αύρα του ήλιου αλλά όχι η ζέστη. Ο αέρας γλιστρούσε, από τις γρίλιες χάιδευε το δέρμα και σ’ άφηνε με μια αίσθηση προσμονής για το επόμενο χάδι. Στρώναμε στο ξύλινο πάτωμα παλιές κουβέρτες της θείας Κατίνας και από πάνω σεντόνια-όχι τα καλά, από τα δεύτερα που φύλαγε για τέτοιες δουλειές. Ξαπλώναμε μπρούμυτα, παίρναμε αγκαλιά από ένα μαξιλάρι κι ανοίγαμε την άρτι αφιχθείσα στη ζωή μας τηλεόραση. Τζένη Καρέζη, Βουγιουκλάκη, Αυλωνίτης, Παπαμιχαήλ και τόσοι άλλοι. Μαυρόασπροι κι αστραφτεροί διηγούνταν ιστορίες από μια άλλη ζωή, ήδη παλιά και εσαεί αθώα. Στην κουζίνα η θεία Κατίνα τιμούσε τον τίτλο της μαγείρισσας με παγωτό βανίλια και γλυκό κεράσι, ο θείος Σπύρος ροχάλιζε τη μεσημεριανή του απόδραση κάνοντας το κομμάτι του ως ο άντρας του σπιτιού. Χανόμαστε σ’ αυτό το τρυφερό τίποτα του μεσημεριού, στην απουσία της ζέστης, στο κλειδωμένο απ΄ έξω καλοκαίρι, στην ασφάλεια του τώρα.
    Το τρυφερό τίποτα χάθηκε με τα χρόνια. Μεγάλωσε μαζί μας. Σκλήρυνε όπως και εμείς. Έγινε «θέλω την ησυχία μου» και «έχω πολλή δουλειά». Κάποιες στιγμές όμως λυγίζει και θυμάται μαζί μας.
    Αυτό το τίποτα είναι ό,τι πιο γεμάτο υπάρχει, γι’ αυτό και το διώχνουμε, το παγώνουμε με επιμονή και χρόνια. Γιατί εκείνες τις μοναδικές στιγμές που λυγίζει και κλαίει, κλαίμε και εμείς μαζί του. Τρυφερά. Αναίτια. Ή έτσι θέλουμε να πιστεύουμε.

  6. @ Raffinata
    χεχ είπες ούζο και θυμήθηκα κάτι απογεύματα με τους παππούδες στην πλατεία να πίνουν ούζο και να τρώω τους μεζέδες.. 😉

    @ Heliotypon
    Ο ελληνικός καφές παραμένει μυρωδάτος αν κάνουμε τον κόπο να πηγαίνουμε στο καφεκοπτείο, να παίρνουμε φρεσκοκομμένο, και μετά να τον φυλάμε σε γυάλινα βαζάκια.. Πολύ λίγο το κάνουν όμως τώρα πια. Εμείς αλλάξαμε όχι ο καφές..

    @ Ioudas
    μμμ.. έτσι..

    Εγώ σταμάτησα να κλαίω, και επανέφερα στη ζωή μου το τρυφερό τίποτα. Μίκρυνα τόσο πολύ που με χωράει.. 😉

  7. Θα κρατήσω με ευλάβεια το ραδιοφωνάκι, τις πικροδάφνες και τις μυρωδιές.

    Ρομαντικό γιατρικό.
    Καλό μήνα
    🙂

  8. Ψάχνω να βρώ εκείνο το τρανζιστοράκι με την δερμάτινη θήκη μα δεν το βρίσκω πουθενά. Ένα που βρήκα στο μοναστηράκι ήταν χαλασμένο και δεν το πήρα.Τι να το κάνω; Σκέφτηκα να το βάλω δίπλα σε αποξηραμένα λουλούδια. αλλά δεν έχω απ’ αυτά, δεν μου αρέσουν, με μελαγχολούν. Συνεχίζω να ψάχνω.

  9. Αυτό ακριβώς κάνω αλλά το άρωμα του φρεσκοκομένου καφέ δεν έχει καμμιά σχέση με το άρωμα του ψημένου! Πού πάει, άραγε;

  10. @ 123 λέξεις
    χμ.. το χαλασμένο τρανζιστοράκι μάλλον ανήκει στη θεματολογία του επόμενου κειμένου.. τα αποξηραμένα λουλούδια είναι απομεινάρια από κάτι που κάποτε ήταν ζωντανό, κανείς δεν θα κράταγε τον σκελετό του παππού του π.χ. στο δωμάτιο, λογικό είναι να σε μελαγχολούν

    @ heliotypon
    χμ.. χμ.. υποθέτω πως εδώ βρισκόμαστε στην περίπτωση που δεν θέλει τρόπο θέλει κόπο.. δεν μπορεί, κάπου θα υπάρχει ακόμα μαγαζί να τον καβουρδίζει .. 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: