μια ιστορία για τον μπέμπη

.

Παλιά, πολύ παλιά, τότε που όλα είχαν πρόσωπο, η Γη και ο Ουρανός ήταν ζευγάρι. Περπάταγαν αγκαλιασμένοι μέσα στο στερέωμα, κι αυτή τις νύχτες ριγούσε ολόκληρη από την αγάπη τους κι όλο και κάτι γένναγε μέχρι το ξημέρωμα. Πότε ένα νέο είδος πουλιού, πότε ένα φυτό πελώριο, πότε ένα ολόκληρο βουνό. Στο τέλος γέννησε και τον άνθρωπο. Μα αυτός, γρήγορα ζήλεψε τα άλλα του αδέρφια, κι άρχισε να τα κυνηγάει. Νόμιζε πως έτσι, θα έχει μονάχος την αγάπη των γονιών του και στο τέλος από τους πολλούς σκοτωμούς τρελλάθηκε. Τα έβαλε με τους όμοιους του, και μετά με την ίδια τη Μάνα και τον Πατέρα του.

Κι ενώ ο κόσμος μέχρι τότε ήταν ενιαίος, πλάσματα του Ουρανού και παιδιά της Γης ζούσαν μαζί, άρχισαν να ξεχωρίζουν. Σε μια κρίση επάνω ο άνθρωπος, μανιασμένος απ’ τη ζήλεια του, πλήγωσε τον ίδιο τον Ουρανό και άνοιξε μια τεράστια τρύπα σ’ αυτόν. Αυτός τότε, απομακρύνθηκε πονεμένος και η Γη στριφογύριζε από ανησυχία στο κενό της αγκαλιάς του κάθε βράδυ. Ο άνθρωπος ευχαριστημένος, αποκήρυξε τον Ουρανό για πατέρα του, και δεν πίστευε καθόλου στην αγάπη που κάποτε τον γέννησε.

Ομως ο Ουρανός στα κλεφτά, πότε πότε, σκύβει και φιλάει την Γη, την χαϊδεύει και την παρηγορεί που τα παιδιά της εξαφανίζονται ένα ένα και της υπόσχεται πως δεν θα αργήσει η μέρα που θα ενωθούν ξανά. Κι αυτή ριγάει ολόκληρη στο άγγιγμα του, σαν να μη χώρισαν ποτέ. Εκείνες τις στιγμές ο άνθρωπος φοβάται, κι όχι άδικα..

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουνίου 22, 2008.

9 Σχόλια to “μια ιστορία για τον μπέμπη”

  1. το πάτημα του λιονταριού την ανασταίνει

  2. Πεθαίνει ποτέ το λιονταράκι για να την αναστήσει; Κι αν την αναστήσει, γεννιέται άραγε ξανά κι αυτό;

  3. @ taburito
    ναι, οκ εγώ κατάλαβα τι λες, αλλά μπερδεύεις τα λιονταράκια 😉

    @ profusion
    δεν πέθανε κανείς καλέ! πες μου αν άρεσε το παραμύθι στον μπέμπη 😉

  4. πολύ σωστά ..μόνο ο άνθρωπος σε όλο το στερέωμα..αρνείται πεισματικά
    να δει τη ματαιότητα του… πράττει λες και δεν υπάρχει κάτι άλλο έξω από το εαυτό του..αλαζονική στάση απέναντι σε κάθε είδος και μορφή ζωής …ακόμα και στη μητέρα δημιουργό..

    Και βέβαια όταν χαμηλώνει ο ουρανός νιώθει την ματαιότητα και την αλαζονεία του και τρέχει να κρυφτεί από τον ….εαυτό του ..

    πολύ όμορφο ..πολύ με άγγιξε ..ευχαριστώ!!!

  5. να ‘σαι καλά, εγώ ευχαριστώ για τα καλά λόγια 🙂

  6. Όμορφες οι μικρές ιστορίες σου isis
    Τρυφερές κι ευαίσθητες.

  7. ευχαριστώ 🙂

  8. Αχ αχ πότε θα καταλάβουμε πως δεν θα μείνει τίποτε όρθιο…

  9. Δεν θα το καταλάβουμε, ούτε καν ο μπέμπης και ο μπέμπης που θα κάνει κάποτε ο μπέμπης. Και δεν θα μείνει τίποτα όρθιο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: