the mists of Avalon

.

Κάπου, θαμμένο στην ομίχλη της ανθρώπινης αυταπάτης, σε κάποιο σπίτι στο χωριό, σ’ ένα διαμέρισμα μιας μικρής ή μεγαλύτερης πόλης, βρίσκεται το Αβαλον. Οι κάτοικοι του, αν και σε μορφή δεν διαφέρουν παρά ελάχιστα των υπολοίπων, είναι στην πραγματικότητα πολύ διαφορετικοί. Ο καθένας, μόλις περάσεις την ομίχλη, έχει σηκώσει λιγάκι το Πέπλο που χωρίζει τους Κόσμους, και έχει αφήσει τον εσωτερικό ήλιο να φωτίζει τους τοίχους και τα πατώματα, να αποκαλύπτει στα έπιπλα και τα φωτιστικά πράγματα διαφορετικά και μαγικά.

Μόλις περάσεις την ομίχλη, ξεδιπλώνονται μπροστά σου βουνά, και πεδιάδες καλυμμένες με υγρή χλόη. Ο ουρανός είναι ένα εκτυφλωτικό μπλε, και εξωτικά λουλούδια κοσμούν τις αυλές και τα περβάζια. Κι εκεί στη μέση, ορθώνεται ένα Κάστρο, μεγαλειώδες και λαξεμένο στον ίδιο το Βράχο της Ζωής. Πέτρα δεν σηκώθηκε, δεν μετακινήθηκε απ’ τον τόπο της για να το χτίσει, μόνο ο ίδιος ο Βράχος εντύπωσε πάνω του την μορφή που έκρυβε στη μνήμη του. Ολο το κάστρο είναι φτιαγμένο από πράγματα ξεχασμένα, που κάποιος τα ξαναθυμήθηκε. Κι όσο ο χρόνος κυλάει για τους ανθρώπους έξω από την ομίχλη, τόσο πιο περίτεχνο γίνεται το κάστρο, τόσο πιο λεπτομερές και λειτουργικό.

Μπορεί κανείς, να ζει χρόνια στο διπλανό διαμέρισμα, να το έχει επισκεφθεί πολλές φορές για να δανειστεί καφέ ή ζάχαρη, και ποτέ να μην καταλάβει τη διαφορά. Να αντιμετωπίζει τον γείτονα, κάτοικο του κάστρου, σαν έναν κάπως ιδιόρυθμο αλλά καλό άνθρωπο, που άλλοτε γίνεται εξαιρετικά κοινωνικός, κι άλλοτε χάνεται για μέρες πίσω απ’ τις πολεμίστρες και τους πύργους, τους καλά κρυμμένους στην ομίχλη.

Μα όσο αδιαφορεί, όσο αρνείται η ψυχή του καθενός να θυμηθεί πούθε ήρθε, και που πηγαίνει, τόσο πιο πυκνή γίνεται η ομίχλη, τόσο πιο απρόσιτο και μυθικό το Αβαλον. Μόνο στον ύπνο του καμμιά φορά, μπορεί να φτερουγίζει πάνω από το κάστρο και τις καταπράσινες πεδιάδες που κρύβει το γειτονικό διαμέρισμα. Να φτερουγίζει η ψυχή του ελεύθερη και χαρούμενη, γεμάτη ελπίδα και προσμονή γι’ αυτό που κάποτε χάθηκε, και το πρωϊ να ξυπνάει και να μην θυμάται το παραμικρό. Σαν μια ομίχλη να σκέπασε και το όνειρο του ακόμα..

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουλίου 6, 2008.

4 Σχόλια to “the mists of Avalon”

  1. Εχεις ιδέα κατά που πέφτει; Κέντρο;

  2. έχει παντού υποκαταστήματα 😉

  3. Είδα προχθές το βράδυ την ταινία και είχα διαβάσει και πριν κάτι χρόνια το βιβλίο. Απολαυστική κι η δική σου σύντομη εκδοχή

  4. Ευχαριστώ για τα καλά λόγια 🙂

    Η δική μου εκδοχή πάντως, πηγάζει από προσωπική εμπειρία του Αβαλον, ευτυχώς που υπάρχει κι αυτό δηλαδή..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: