fireworks

.

Δεν θα ‘ταν πάνω από είκοσι χρονών ο Ικαρος, όταν κατάλαβε ότι μπορούσε να πετάξει. Απλωνε τα φτερά του και δοκίμαζε το βάρος και το άνοιγμα τους, Επεφτε από ψηλές κορφές και πλανάριζε με χάρη στον αέρα, μέχρι που προσγειωνόταν στο έδαφος ξανά. Ελαμπε από νιάτα και ομορφιά, και του φαινόταν πως μόλις τώρα άρχιζε η ζωή του, όχι κι άδικα γιατί δεν μπορούν όλοι να πετάξουν, και ήθελε να ανεβαίνει όλο και πιο ψηλά, να πηγαίνει όλο και πιο γρήγορα.

Ολοι είχαν χαρεί με την ξεχωριστή του αυτή ικανότητα και τον καμάρωναν, εκτός από δύο. Τον πατέρα του, που μάταια προσπαθούσε να τον μάθει την τέχνη της ξυλουργικής στο εργαστήριο του, πως δηλαδή πλανίζουν το ξύλο, και μετά το περνάνε ώρες από τον ατμό μέχρι να καμπυλώσει. Πόσα αμέτρητα χτυπήματα θέλει για να καρφωθούν όλα εκείνα τα μικρά καρφιά, που κρατάνε το έπιπλο γερό, και πόσες μέρες θέλει να μείνει ακινητοποιημένο στους σφιγκτήρες για να δέσει η κόλλα. Ο Ικαρος όμως, νόμιζε πως το πέταγμα ήταν η λύση για όλα. Φλαπ φλαπ ανοιγόκλεινε τα φτερά του, και στέγνωνε η κόλλα, αγνοώντας πως στο βάθος τα ξύλα δεν είχαν κολλήσει.

Απ’ την άλλη η μάνα του, μάταια προσπαθούσε να τον προειδοποιήσει. Μη βιάζεσαι τόσο πολύ, του λεγε. Τα φτερά σου είναι ακόμα βαριά για το σώμα σου, και χρειάζεσαι την διπλή ενέργεια για να τα κινήσεις. Φάε και λίγο καμάρι μου, ξεκουράσου.. όχι μόνο πέταγμα. Δώσε χρόνο στον εαυτό σου, να μεγαλώσει, να γίνουν οι ώμοι σου δυνατοί να σηκώνουν τα φτερά. Ωχου ρε μάνα, της απαντούσε. Αφου το βλέπεις πετάω μια χαρά. Τι θες τώρα;

Κι όλο ανέβαινε σε πιο ψηλές κορφές ο Ικαρος και πετούσε όλο και πιο ψηλά. Πιο πολύ απ’ όλα επιθυμούσε να φτάσει τον ήλιο. Μέσα του ένιωθε να καίει μια φωτιά, ήταν φτιαγμένος ολόκληρος απ’ αυτήν, κι ήξερε πως ο ήλιος ήταν ο μόνος αληθινός συγγενής του. Καθησύχαζε όμως τη μάνα του, θα προσέχω, της έλεγε, και βοηθούσε λίγη ώρα κάθε μέρα τον πατέρα του. Σ’ αυτόν δεν μίλαγε καθόλου όμως. Σιωπηλός έμπαινε σιωπηλός έβγαινε απ’ το εργαστήριο. Και όταν του έλεγε να κάνει κάτι επιπλέον ο πατέρας του, που είχε με τα χρόνια δουλειάς όμως δυνατούς σαν του ταύρου, να σηκώνουν ακόμα και τα πιο θεόρατα φτερά, ο Ικαρος έφευγε απότομα χτυπώντας πίσω του την πόρτα. Και που τα έχει τα φτερά τι τα κάνει; σκεφτόταν. Ολη μέρα στο ξυλουργείο να παιδεύεται με τα καρφιά. Κι η μάνα μου διακοσμητικά τα έχει κι αυτή. Τα πλένει, τα ισιώνει και τα ανοίγει στο φως να στεγνώσουν. Γιατί ο Ικαρος ερχόταν από μια οικογένεια που όλοι είχαν φτερά. Ομως τα χρησιμοποιούσαν μόνο το βράδυ, πετούσαν όπου υπήρχε ανάγκη κι έδιναν τις μάχες τους στα σιωπηλά, χωρίς να φτερουγίζουν ουτε μια στάλα την ημέρα. Κάθε πρωϊ, τα δίπλωναν κάτω απ’ τα ρούχα τους και έκαναν ότι κάνουν και οι άλλοι άνθρωποι.

Η ιδέα του ήλιου είχε γίνει εμμονή όμως στον νεαρό Ικαρο. Αντίθετα με τον συνονόματο του στον αρχαίο μύθο, τα δικά του φτερά δεν ήταν κέρινα και ήξερε, το ένιωθε μέσα του πως κάποτε η μοίρα του είναι να ενώσει την εσωτερική του φωτιά με την φωτιά του Κόσμου. Ενα πρωϊ, χωρίς να το πολυσκεφτεί ξεκίνησε το μακρύ του ταξίδι. Πρώτα ξεμάκρυναν τα σπίτια, μετά οι κορφές των βουνών και τέλος η γη άρχισε να δείχνει στρογγυλή, καθώς πετούσε όλο και ψηλότερα. Βγήκε απ’ το πεδίο βαρύτητας και ένιωσε ανάλαφρος. Ομως χρειαζόταν μεγαλύτερη προσπάθεια για να κατευθύνει το πέταγμα του, καθώς δεν υπήρχε αέρας να σηκώνει τα φτερά. Πέρασε την Αφροδίτη, μετά τον Ερμή και θαύμασε την μαεστρία με την οποία έμεναν οι πλανήτες αυτοί κρεμασμένοι στο στερέωμα. Μπροστά του απλώθηκε ο τελικός δρόμος προς τον ήλιο. Οι ώμοι του είχαν αρχίσει να πονάνε, αλλά δεν το έβαζε κάτω. Ο ήλιος τον καλούσε.

Στα μισά του δρόμου, ένιωσε τη φωτιά μέσα του να φουντώνει. Ο ηλιακός άνεμος τον άγγιξε και τότε έσκασε σαν πυροτέχνημα στον ουρανό…

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουλίου 8, 2008.

4 Σχόλια to “fireworks”

  1. Τον λυπήθηκα τον καϋμένο τον Ίκαρο. Γιατί τον σκότωσες έτσι άκαρδα;

  2. Αν ήθελα να τον σκοτώσω, δεν θα είχα γράψει αυτό το κείμενο.. 😉

  3. το κείμενο αυτό είναι προειδοποίηση για αυτούς που βιάζονται να πετάξουν να μη βιαστούν ποιά μύγα σε τσίμπησε Βάσκες

  4. χεχε δεν τον τσίμπησε καμμία μύγα..

    ο Βάσκες συνηθίζει να κάνει χιούμορ με τα κείμενα μου 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: