στα όρη στα άγρια βουνά

.

Πέταξα λέει ψηλά. Ψηλότερα απ’ την πιο ψηλή κορφή, ψηλότερα απ’ τα όνειρα που ξεκουράζουν απ’ τις αγωνίες της ημέρας. Πέταξα ψηλά, και στάθηκα στον αέρα, με τα φτερά ανοιγμένα προς τα πάνω, να παρατηρώ όσα έγιναν. Ενα ξωτικό, ένα αγόρι κι ένας αστερισμός στεκόντουσαν πάνω σε μια κορφή ο καθένας, μεγαλόπρεποι μέσα σε ένα φως λευκό, και σίγουροι ο καθένας για αυτό που εκπροσωπούσε.

Το ξωτικό, με τα μαλλιά του να ανεμίζουν, να κοιτάει πάντα μ’ αυτό το παράξενο χαμόγελο που έχουν τα ξωτικά, που δεν ξέρεις αν σε κοροϊδεύουν ή αν απλά η σοφία που ξεπερνάει την ανθρώπινη, χαμογελάει μπροστά στο λιγότερο. Το αγόρι, στην δική του κορφή, ζωσμένο σπαθιά και με τις γροθιές του υψωμένες στον ουρανό, έτοιμο να πολεμήσει άφοβα, έτσι όπως μόνο τα παιδιά μπορούν, χωρίς να υπολογίζουν τις συνέπειες. Στην τρίτη κορφή ήταν ο αστερισμός των Διδύμων. Κάστωρ και Πολυδεύκης, σε ένα σύμπλεγμα-γέφυρα μεταξύ ουρανού και γης, αγκαλισμένοι για πάντα, να χορεύουν τον περίεργο χορό τους, αυτόν που είναι σαν προσευχή.

Επειτα, όλοι μαζί σηκώθηκαν στον αέρα και σε μια στιγμή βρέθηκαν σε μια ψηλότερη κορφή συγκεντρωμένοι, εκείνη που φώτιζαν αστραπόβροντα, κι Αυτή τη διαφέντευε. Το ξωτικό, το αγόρι, και ο αστερισμός έκλεισαν έναν κύκλο γύρω της, και δεν μπόρεσα να δω τη μορφή της. Μα και να την είχα δει, ποια λόγια θα μπορούσαν να την περιγράψουν? Ακουσα μονάχα, να βγαίνει το Τραγούδι ρυθμικό απ’ το χώμα, όπως στην πρώτη του μορφή, τότε που το σώμα έμενε υγιές όσο η ψυχή το οδηγούσε, να σηκώνεται στον αέρα, να κατεβαίνει τα βράχια, να σαρώνει τα δέντρα και τα κλαδιά και να φτάνει μέχρι τα σπίτια και τις αυλές. Οχι, δεν το άκουσα, το είδα το Τραγούδι, να κατεβαίνει αγνό και κάθε νότα του, κάθε συγχορδία να γιατρεύει όσα οι άνθρωποι απέτυχαν να θεραπεύσουν. Συγχώρησε τα λάθη, και αλάφρυνε τις μοίρες των ανθρώπων, σήκωσε τις ψυχές τους λίγο πιο ψηλά.

Δεν είδα άλλο, γιατί την προσοχή μου τράβηξαν τα άστρα στον ουρανό, να λάμπουν όπως ποτέ άλλοτε, να σπινθηρίζουν κι αυτά τους στίχους του Τραγουδιού, μικροί ήλιοι μακρινοί, να επιβεβαιώνουν την πρόθεση.

Βρέθηκα να χορεύω δεμένη στο μεσιανό κατάρτι, και μετά το σώμα χαλάρωσε και αποκοιμήθηκε ξανά.

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουλίου 10, 2008.

8 Σχόλια to “στα όρη στα άγρια βουνά”

  1. Αυτός είναι ο άντρακλας ο πελαγίσιος, ο καπετάνιος ο αντάρτης.

    Σοβαρά τώρα (μην κάνω μόνο χιούμορ και με μαλώσουν 😉 ) όμορφο τ’όνειρο και μοιάζει αληθινή η φωτό – όχι κονσέρβα.

  2. τς τς τς.. κι εσύ μην αφήσεις να πέσει τίποτα κάτω :Ρ

    το όνειρο είναι ακόμα πιο αληθινό απ’ τη φωτό 🙂

  3. Ομορφα και το ονειρο και η εικονα που μεσα στο μπλε της χρωμα ειναι σαν να αχνοφαινεται μια γωνια της Αβαλον…;)

  4. Oμορφα! 🙂

    μόνο η δική σου επιβεβαίωση ότι ήσουν εκεί έλειπε, τώρα συμπληρώθηκε όλο 🙂

  5. Χαχα, τωρα καταλαβαινω… Φαινεται πως αυτη τη φορα ακουσα το καλεσμα σου και αποκριθηκα σε αυτο χωρις να το συνειδητοποιησω:)..

  6. Μου φαίνεται πως συνάντησες την κόρη της αυγής

  7. Ισως και κατι παραπανω απο αυτο… 🙂

  8. μάλλον εγώ πρέπει να απολογηθώ Βάσκες και να ζητήσω συγνώμη εσύ συνέχισε το χιούμορ το έχουμε όλοι ανάγκη το γέλιο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: